Todos los capítulos de หวนคืนครานี้เห็นทีต้องเอาคืน: Capítulo 31 - Capítulo 40

ฉินฮูหยินถูกพาตัวไปที่สำนักตุลาการ​ เพื่อไปฝากขัง​ที่นั่น โทษของนางถือว่าใหญ่โต​ทีเดียว แม้แต่เสนาบดี​กรมพิธีการบิดาของเจียงซู่ก็ไม่สามารถ​ช่วยได้ ภายในจวนสกุลเจียงเต็มไปด้วย​ความวุ่นวาย​ ฮูหยินผู้เฒ่านั่งรอหลานสาวอย่างพะวักพะวน ส่วนพ่อบ้านก็รีบเกณฑ์​บ่าวรับใช้ออกมาเพื่อสืบประวัติ​ให้แน่ชัด เรื่องที่เกิดขึ้น​กับคุณหนู​ใหญ่นับว่าเป็นความสะเพร่า​ของเขาเอง ที่ปล่อยให้คนร้ายแฝงตัว​เข้ามา ส่วนเจียงหมิงก็รีบเร่งไปที่สำนักตุลาการ​เพื่อไปรับตัวบุตรสาว และไปดูหน้าคนกระทำผิด เรื่องเก่ายังไม่ทันหาย ก็มีเรื่องใหม่เข้ามาจ่อที่คอเขาอีกแล้ว ไม่รู้ว่าเขาไปก่อกรรม​อะไรไว้นักหนา​ ถึงได้เจอแต่เรื่องวุ่นวาย​เช่นนี้ เจียงซู่นั่งฟังการเค้นสอบคนร้าย ​ร่วมกับท่านอ๋องและหัวหน้า​สำนักตุลาการ​ ปรากฏ​ว่าชายฉกรรจ์​ทั้งสิบคนรับสารภาพ​ว่าฉินฮูหยินเป็นผู้ว่าจ้างมา​ โดยแลกกับค่าจ้าง​สามร้อยตำลึง​ หากเป็นสตรีทั่วไป​ อวี๋อ๋องคงส่งให้ศาลต้าหลี่​เป็นคนตัดสินไปแล้ว​ ทว่านี่กลับเป็นเรื่องของเจียงซู่สตรีที่เขารัก เขาจึงไม่อาจปล่อยให้เรื่องจบลงง่ายๆ ได้ พอเจียงหมิงมาถึง ฉินฮูหยินก็ถูกลากตัวมาที่ห้องสอบ " เจ้าจะสารภาพเอ

โทษของฉินฮูหยิน ถูกตัดสิน​ให้ตัดลิ้นและนิ้วมือ เพื่อไม่ให้นางสามารถ​สื่อสาร​กับใคร​ได้อีก แต่กระนั้น​ก็ยังคงสถานะของฉินฮูหยินเอาไว้ นางยังคงเป็นภรรยาของเจียงหมิงเหมือนเดิม​ หย่าร้าง​กันไม่ได้ เนื่องจาก​นางไม่มีบ้านให้กลับ อีกทั้งยังไม่สามารถ​ดูแลตนเองได้เพราะพิการ​ อวี๋อ๋องจึงออกความเห็น​ให้เจียงหมิงเป็นคนดูแลฉินฮูหยินต่อ พอกลับมาถึงจวน บิดาของเจียงซู่ก็สั่งให้คนนำภรรยาไปขังไว้ที่เรือนเล็ก ไม่ให้ออกเพ่นพ่าน​ก่อความวุ่นวาย​ได้อีก ฮูหยินผู้เฒ่ารีบเดินไปหาหลานสาวด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าของหญิงชราอาบเคลือบ​ไปด้วยหยาดน้ำตา " ซู่เอ๋อร์! " ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกหลานสาวเสียงสั่น มือเหี่ยวย่นลูบแขนของคนอายุ​น้อยกว่า​ไปมา " ข้าไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ " เจียงซู่ตาแดงก่ำ นางเองก็จะร้องไห้เช่นกัน ฮูหยินผู้เฒ่าดึงเจียงซู่เข้าไปกอด ตอนแรกที่ได้ข่าวของอีกฝ่าย ใจของนางแทบจะขาดลงตรงนั้น กลัวเหลือเกิน​ว่าหลานสาวจะได้รับอันตรายจากคนไม่ดี " ขอบคุณ​สวรรค์​ที่ส่งเจ้ากลับมาให้ย่าโดยปลอดภัย ​" ก่อนหน้านี้​หญิงชราได้ไปสวดมนต์​ข

" ไม่มีอะไรหรอกพ่ะย่ะค่ะ ก็แค่คนรักกันกำลัง​สะสางใจกันก็เท่านั้น ก่อนหน้านี้​นางน้อยใจที่กระหม่อมให้ความสนใจน้องสาวของนางมากกว่า นางจึงยกเลิก​สัญญา​หมั้นหมาย​ เพื่อเรียกร้อง​ความสนใจจากกระหม่อมก็เท่านั้นเองพ่ะย่ะค่ะ " มู่เซวียนพูดความเท็จ​ เพื่อทำให้สองคนนั้นเข้าใจผิด​กันเจียงซู่ปฏิเสธ​เสียงดัง " ไม่จริง! ข้าไม่เคยเรียกร้องความสนใจจากท่าน อีกอย่างข้าไม่ได้รู้สึก​อะไรกับท่านเลยด้วยซ้ำ​ "เจียงซู่เงยขึ้นมองเฉินอวี้ พลางส่ายหน้า​ไปมา นางกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด แต่​อีกฝ่ายกลับไม่แสดงสีหน้าใดออกมา ทำเพียงปรายตามองนางแวบหนึ่ง​ ก่อนจะละสายตา​จากไป" ท่านอ๋องไม่ทรงรู้สึ​กแปลกใจหรือพ่ะย่ะค่ะ " มู่เซวียนพูดต่อ" เรื่องอะไร? " เฉินอวี้ถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง" ก็เรื่องที่กระหม่อม​กับนางมาอยู่ตรงนี้กันสองคนอย่างไรเล่าพ่ะย่ะค่ะ หากไม่ได้นัดแนะ​กัน จะมาอยู่ในที่ลับตา​คนเช่นนี้ไปทำไม " มู่เซวียนใส่ความเจียงซู่ สุมไฟ​ในอกของเฉินอวี้ให้โหมกระหน่ำ​มากยิ่งขึ้นหญิงสาวกัดฟันแน่น นางอยากพุ่งไปตบหน้าอีกฝ่ายสักฉาด เพื่อระบายอารมณ์ขุ่นเคือง​ของตนเอง " เป็นท่านต่างหากที่แอบตามข้ามา "" เจียงซู่ อย่าเขินไปเลย

" ว่ามาสิ! "" ท่านอ๋องคิดเยี่ยงไรกับหม่อมฉัน​เพคะ? " นางรู้อยู่แล้วว่าเขาคิดเช่นไรกับนาง เพียงแต่ว่านางอยากได้ยินเขาพูดชัดๆ สักครั้ง" นี่เจ้าดูไม่ออกอีกหรือ? " คิ้วเขิ้มเลิกขึ้น แต่กระนั้น​ก็ยอมตอบคำถามของนาง " ข้าน่ะ...หลงรักเจ้าตั้งแต่​แรกเห็น "ตอนแรกเขาหลงใหล​ในรูปโฉม​ของนาง คิดว่าเป็นเพียงความลุ่มหลง​ชั่วครั้งชั่วคราว​ ทว่า...ยิ่งรู้จักนางมากเท่าไร ความรู้สึก​ของเขาก็ยิ่งถลำลึก​ จนกลายเป็นว่าเขารักทุกอย่าง​ที่เป็นตัวนาง" ตอนเจ็ดขวบน่ะหรือเพคะ? " เจียงซู่พูดเย้าแหย่อีกฝ่าย" ไม่ใช่!​ เมื่อหกเดือนก่อนต่างหาก ถ้าเป็นตอนเจ็ดขวบ ตอนนั้นเจ้ายังเด็กมาก จะให้ข้าชอบเด็กได้อย่างไรกัน อีกอย่างข้าไม่ชอบเด็กขี้แย​หรอกนะ " มือใหญ่เลื่อนขึ้นมาบีบปลายจมูกรั้นอย่างมันเขี้ยว​เจียงซู่ผละออกจากอ้อมอกของอีกฝ่าย นางเงยหน้ามองเขา พร้อมกับทำตาโต " หม่อมฉัน​เคยร้องไห้ต่อหน้าท่านอ๋องด้วยหรือเพคะ? "เฉินอวี้เปล่งเสียง​หัวเราะลั่น นึกขำขัน​กับท่าทีตื่นตกใจของนาง" เคยสิ! ตรงนี้อย่างไรเล่า ที่ทำให้เราได้เจอกัน " มืออุ่นสัมผัส​ลงบนขมับข้างขวาที่มีรอยแผลเป็น​เล็กๆ อยู่ พลางก้มจุมพิต​รอยแผลนั้นแผ่วเบา​เจียง

สิบวันผ่านไป เจียงซู่ยุ่งอยู่กับการสะสางบัญชี​ของกิจการ​ ถึงแม้จะให้หลี่หลงจู๊สะสาง​ไปบ้างแล้วก็ตาม แต่นางก็ต้องนำกลับมาตรวจสอบ​ใหม่อีกครั้งอยู่ดี ซึ่งมีอีกหนึ่งเหตุผล​ที่นางรีบสะสางงานให้เสร็จ​ นั่นเป็นเพราะว่า...อีกสองวันเฉินอวี้จะกลับมา นางกับเขาไม่ได้กลับเมืองอวี๋โจวพร้อมกัน​ แต่กระนั้น​เขาก็ยังส่งองครักษ์​เงาสิบคนมาคอยคุ้มกัน​นางกับท่านย่าตลอดการเดินทาง​ ความใส่ใจ​ของเขา ทำนางหวั่นไหว​ซ้ำแล้วซ้ำเล่า​ จนบางทีก็เผลอใจทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน อย่างเช่นคว้าตัวเขาเข้ามาจูบ แค่นึกถึง​เรื่องนั้น ใบหน้าหวานก็พลันร้อนผ่าว​ พวงแก้มทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ​ รู้สึก​เขินอาย​กับการกระทำ​ของตนเอง " คุณหนู​ดู​อารมณ์​ดีมากเลยนะเจ้าคะ " ถั่วหลันถามขึ้น นางลอบมอง​เจ้านายมาได้สักพัก​แล้ว เห็นอีกฝ่ายยิ้มแย้ม​และหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว จึงเกิดความสงสัยอยู่บ้างว่า...มีสิ่งใดทำให้คุณหนู​อารมณ์​ดีอย่างนั้นหรือ? ใบหน้าหวานหันไปมองถั่วหลันที่กำลังรินน้ำชาใส่จอกให้นาง " อีกสองวันท่านอ๋องจะกลับมาแล้ว " น้ำเสียงสดใส​เปล่งออกมาจากริมฝีปาก​สีระเรื่อ​ " เช่นนั้น คุณ​หนู​จะไปหาท่านอ๋