Share

อ่อนแอ

last update publish date: 2026-08-31 22:11:51

“เจี่ยซื่อเต้า เจ้ารู้จักด้วยงั้นหรือ?“ นางเงยหน้าขึ้นมองเขาก่อนขีดเส้นยาวเชื่อมโยงไปถึงเหตุการต่างๆในเมืองหลวง

“ก่อนหน้านี้แคว้นซ่งใต้แห่งนี้มีแต่คนมีความรู้ ไม่ว่าจะ บัณฑิต หมอยาหรือการแพทย์ที่เริ่มแลกเปลี่ยนกับชาติตะวันตก ขุนนางทั้งหลายมีมากมายเพราะใครก็อยากสอบเข้าจอหงวน ทั่นฮวาที่ว่ายากแสนเข็ญ คนทั่วไปก็ยังสอบได้อย่างง่ายดาย” นางเขียนชื่อคนสำคัญในประวัติศาตร์จนครบ

“ทั้งๆที่เก่งกาจถึงเพียงนี้ แต่ยังถูกเหมิงกู่จู๋(มองโกล)รอบโจมตีนับครั้งไม่ถ้วน“ นางจรดปลายพู่กันวาดลงบนกระดาษที่ต่อกันจนยาวหลายฉืออย่างละเอียด

”ขุนนางมีหัวการค้า กลับให้มาเป็นผู้นำทางการทหาร เจี่ยซื่อเต้าผู้นั้นทั้งขี้เกลียดและขี้ขลาด หากอำนาจตกอยู่ในมือ ท่านคิดว่าจะเป็นเช่นไร“ นางวางพู่กันลงก่อนมองเขานิ่ง ตาคมดุกวาดตามองลงบนกระดาษเหตุการสำคัญในราชสำนักนางเขียนมันอย่างถูกต้องทั้งหมด!! และตอนนี้ก็เป็นดังที่นางว่า

แม้เซี่ยฮองไทเฮาจะเป็นผู้สำเร็จราชการแทนประมุขน้อย แต่อำนาจจริงๆในการบริหารบ้านเมืองตกอยู่ในมือของเจี่ยซื่อเต้า ขุนนางผู้พร้อมหักหลังได้ตลอดเวลา แต่ตอนนี้กลับมาอำนาจบริหารบ้านเมือง!!

”เจ้า…เห็นมันหมดเลยงั้นหรือ“ นางประสานมือไว้ด้านหน้าให้อยู่ในท่านอบน้อมก่อนจะคุกเข่าลง

”อำเภอกู่เซี่ยอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงนับ100หลี่ แต่จู่ๆ กลับมอบหน้าที่ให้ขุนนางตามอำเภอต่างๆแต่งตั้งกองทัพ เพียงเพราะ…การทหารในแคว้นอ่อนแอจนเกินกว่าจะมีแม่ทัพที่เก่งกาจมาเป็นกองกำลังที่ดีในการสู้รบ ข้า…“ นางก้มหน้าลงอย่างร้องขอความเป็นธรรม

”ในฐานะที่เป็นลูกสาว บิดาข้าถึงขึ้นชื่อว่าเป็นแม่ทัพน้อย แต่ว่า…บิดาข้าเองก็พอได้ฝึกดาบตามตำราเล่าเรียนไฉนเลยจะสู้กับกองทัพที่ฝึกฝนการรบมานับสิบๆปีอย่างฮูปี้เลี่ยน (กุบไล่ข่าน หลานชายของเจ่งกิสข่าน)“ นั่นคือเรื่องจริง ในประวัติศาสของโลกเดิมที่นางเคยเรียน

“มีแค่สมองไม่อาจทำให้รอดตายได้เจ้าค่ะ”

บุรุษตรงหน้าถอยออกมานั่งบนเก้าอี้ตัวใหญ่ ในมือมีเข็มทิศที่พึ่งทำสำเร็จได้ไม่นานหมุนเล่นอย่างใช้ความคิด ทหารคนอื่นก้มหน้ายอมรับ ในที่นี้ไม่มีใครเคยฝึกรบจริงจังดั่งที่นางว่า ทุกคนล้วนสอบเข้ามาเป็นขุนนาง ทั่นฮวา ตู้ฮวา หรือจอหงวน แต่เพราะภาระกิจที่ได้รับมอบหมาย จำต้องออกมาตั้งค่ายทหารคุ้มครองชาวบ้านในอำเภอของตน!! และ…ต้องยอมรับว่าในที่แห่งนี้ไม่มีคนที่เก่งกาจเรื่องการรบ เราแค่ใช้วิธีช่วยให้ชาวบ้านรอดเท่านั้น!!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทะลุมิติมาอยู่ในสงครามสุดท้ายพร้อมมิติตุนเสบียง   ENDรุ่งเรือง

    หลังจากบทรักเร่าร้อนในเวลากลางวันแสกๆ ไม่ทำให้ทั้งคู่อ่อนแรง มีแต่จะเบาสบายตัวเสียจนกกกอดกันอย่างรักไคร่“ทั้งๆที่เหล้ามงคลวางอยู่ตรงนั้นแท้ๆ” นางพูดในขณะที่นอนทับอยู่บนอกแกร่ง มือหนาลูบแผ่นหลังเปล่าเปลือยด้วยความสุขจนล้นอก“อาบน้ำสักหน่อยหรือไม่ พี่จะเตรียมน้ำอุ่นให้เจ้า” นางพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนจะเกยคางลงบนอกแกร่งเพื่อมองหน้าเขา แต่สายตาดันปะทะกับบางอย่างบนลำคอของเขาแทน“สร้อยเส้นนี้…ท่านได้มาจากที่ใดเจ้าคะ” นางควานหาสร้อยบนคอตนเองแต่ไม่พบ มันเหมือนกับสร้อยที่ยายของนางให้มาจากโลกเดิมไม่มีผิด ต่างกันแค่ลักษณะจี้เท่านั้น“มันติดตัวข้ามาตั้งแต่เด็ก ท่านแม่บอกว่าตอนที่ไปศาลเจ้าจู่ๆข้าก็หยิบมันมาสวม เมื่อถามหาเจ้าของแล้วไม่พบว่าเป็นของผู้ใด นักบวชจึงบอกให้ข้าเก็บไว้ วันนึงข้าจะรู้ความหมายเอง” ได้ยินเช่นนั้นหรงเฟยเค้นสมองอย่างหนัก ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง“ข้าอยากอาบน้ำแต่งตัวก่อนเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าบางทีวันนี้อาจได้คำตอบ” เขายอมอุ้มนางไปอาบน้ำใหม่แต่โดยดีเมื่อสวมเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยนางจึงเรียกหาไป๋เจี๋ยน“ข้าเรียกเจ้าตั้งนาน ทำไมไม่ตอบรับ” นางทำหน้ากึ่งดุดันใส่สัจจะเทพ แต่ไป๋เจี๋ยนและอ้ายอ้า

  • ทะลุมิติมาอยู่ในสงครามสุดท้ายพร้อมมิติตุนเสบียง   ให้ข้าได้ปลดปล่อยNC18+

    “ไม่หรอก แต่จะช่วยเจ้าแจกจ่ายถุงมงคลก่อน” ถุงแดงที่คนในจวนเมิ่งเร่งมือกันเย็บทั้งวันทั้งคืนถูกใส่ ตะกร้าเรียบร้อย ในนั้นมีเงินแบบหยวน สกุลเงินใหม่ที่คนในแคว้นนี้ใช้กัน “เช่นนั้นไปกันเจ้าค่ะ” ชุดแต่งงานที่ไม่ทันได้ถอดออก สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันรีบเดินออกมาที่หน้าจวนของตนเองก่อนจะเคาะระฆัง ชาวบ้านดีใจที่ได้รับเสบียงและเครื่องนุ่งห่มรีบเข้ามากล่าวขอบคุณเว่ยอิงโหลวและภรรยาทันที“แม้เราจะเดินทางมาจากบ้านเกิดเมืองนอนนับ1000หลี่ ที่นี่…พวกเราไม่รู้จักผู้ใด มาอาศัยกันอยู่แบบทุลักทุเล และยังมีบางคนสละสินเดิมเพื่อเอาชีวิตให้รอด การเริ่มต้นชีวิตใหม่ไม่ง่ายเลยจริงๆ” คำพูดนี้ทำทุกคนก้มหน้า ยังหวนนึกถึงวันที่ยากลำบากได้ดี“นี่เป็นถุงมงคลที่ฮูหยินของข้าอยากให้พวกท่านเริ่มต้นใหม่ไปพร้อมๆกัน เงินตำลึงที่พวกเรามีจากนี้จะใช้ต่อไปไม่ได้ ข้ากับฮูหยินเริ่มต้นชีวิตคู่ด้วยความสุข พวกท่านเองก็ควรได้รับความสุขเช่นกัน” ทุกคนมารับถุงมงคลจากทั้งคู่ก่อนจะเปิดดูด้านในพบว่าคือเงินสกุลใหม่จำนวนหนึ่ง ที่พอจะประทังไปได้นานนับปี “ขอบคุณฮูหยิน ของคุณท่านแม่ทัพ บุญคุณนี้พวกข้าจะไม่ลืมเลือน จากนี้…จะปกป้องทุกคนในหมู่บ้าน

  • ทะลุมิติมาอยู่ในสงครามสุดท้ายพร้อมมิติตุนเสบียง   วันมงคล

    ”จะดีหรือเจ้าคะ คุณหนูควรเอาไว้เริ่มต้นชีวิตใหม่“ นางยกยิ้มก่อนโอบกอดแม่นมหวัง”ข้าเริ่มต้นชีวิตคู่ ทุกคนก็เริ่มต้นชีวิตใหม่ ข้าต้องการให้ทุกคนอิ่มท้อง และเริ่มใหม่ไปพร้อมกัน งานมงคลพรุ่งนี้ ข้าจะ…ถือเป็นวันที่พวกเราได้กลับมาแข็งแรงอีกครั้ง!!“หลังจากนั้นบ่าวรับใช้ทุกคนออกมาช่วยนางจัดการข้าวสาร ยังมีเสื้อผ้าอีกหลายชุด โดยนางอ้างว่ามารดาตัดเย็บไว้มากมาย หลังจากที่น้องชายและน้องสะใภ้กลับมาก็จะมีมาให้อีก ให้ทุกคนเผาเสื้อผ้าที่หอบมาจากแคว้นซ่งทิ้งเสีย ทั้งยังตั้งใจจะทำเครื่องนอน ประดับประดาหมู่บ้านด้วยผ้าสีน้ำเงิน เป็นการไว้อาลัยให้คนในค่ายทหาร“ข้าเตรียมอาหารมาให้ท่าน และยังมีเรื่องอยากจะขอร้อง” นางแอบฮูหยินเมิ่งมาพบว่าที่สามี เพราะผู้เป็นย่าสั่งห้ามพบหน้ากันก่อนแต่งงาน จากนั้นจึงบอกในสิ่งที่นางจะทำคือเรื่องข้าวของ เว่ยอิงโหลวพยักหน้าเข้าใจ ทั้งยังเอ็นดูนางเหลือแสน ยามนางบอกว่าอยากให้ทุกคนสุขสบาย แววตาที่เป็นประกายของนางทำเขายิ่งหลงรัก“เจ้าทำทุกสิ่งได้ตามใจที่เจ้าปรารถนา อ้างชื่อข้าได้ไม่เป็นไร ทุกสิ่งข้ามั่นใจว่าเจ้าไตร่ตรองมาดีแล้ว” มือหนาเผลอยกขึ้นมาหมายจะลูบหัว แต่สายตาล้อเลียนของคน

  • ทะลุมิติมาอยู่ในสงครามสุดท้ายพร้อมมิติตุนเสบียง   แอบอ้าง

    “เราต้องเลี้ยงฉลองนี่ ถึงจะอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ก็ยังมีอีกหลายคนที่สละสินเดิมตอนหนีศึก ข้ายังพอมีเก็บไว้ ส่วนนี้เราควรได้เริ่มต้นใหม่เท่าๆกัน พวกเจ้าเองก็ด้วย อยากได้อะไรก็ลงไปซื้อเถอะ” นางหยิบชุดชาวฮั่นขึ้นมาก่อนแจกจ่ายคนที่จะไปตลาด“ชวนบุรุษไปกันหลายคนหน่อยจะได้มีคนคุ้มกัน ชุดพวกนี้เจ้าควรเปลี่ยน เอานี่ไปใส่ ท่านแม่คงเห็นการณ์ไกล ตัดไว้เสียมากมาย“ ชาวบ้านที่อยู่ในระแวกนั้นรวมถึงบ่าวรับใช้หลายคนซึ้งใจนัก สุดท้ายเพราะเศร้าโศกกันมานาน แต่ชีวิตต้องเดินต่อ หลายบ้านจึงลงไปตลาดในหมู่บ้าน บางคนที่มีสินเดิมติดตัวมาก็ยืนยันว่าจะไม่เอาแผ่นเงินที่น้องชายนางนำมาแจก“คุณหนู” แม่นมหวังที่พยุงฮูหยินเมิ่งเข้ามาส่งตรงที่นางนั่งอยู่ ก่อนจะยิ้มให้และเดินหายไป“เจ้าค่ะ” นางจับมือคนแก่มาบีบนวด ความที่ผอมลงไปถนัดตาทำนางกังวล“ขอบใจมากนะ ขอบใจที่เจ้าจะอยู่ที่นี่ อยู่เพื่อทุกคน อีกเพียงหนึ่งวันเจ้าต้องออกเรือน ย่าไม่มีสิ่งใดจะให้นอกจาก” ห่อผ้าสีแดงถูกหยิบออกมาจากอกเสื้อก่อนจะเอื้อมมือมาควานหามือนางและวางมันลงไป“นี่เป็นสินเดิมของแม่เจ้า นางมอบให้ข้าไว้ก่อนออกไปรบ บอกว่าหากไม่มีโอกาสได้กลับมา ขอให้ข้ามอบมันให้เ

  • ทะลุมิติมาอยู่ในสงครามสุดท้ายพร้อมมิติตุนเสบียง   หมู่บ้านเว่ย ชนเผ่าฮั่นเหนือ

    การเดินทางยังคงไปต่อเนื่อง พื้นที่ที่นางเลือกนำทางล้วนมีอ้ายอ้ายและไป๋เจี๋ยนผนึกพลังป้องกันนางแล้วเรียบร้อย คาดว่าส่วนนึงคือการสละอายุขัยของพ่อแม่ด้วยที่ทำให้สัจจะเทพมีกำลังที่แข็งแกร่งขึ้น“พี่หญิงท่านย่าตัวร้อนเช่นนี้จะทำอย่างไรได้บ้างขอรับ ข้าหาสมุนไพรมาตลอดทาง” แน่นอนว่าการเดินทางที่ต้องข้ามผ่านความหนาวเหน็บฮูหยินผู้เฒ่าและคนสูงวัยทั้งหลายย่อมเจ็บป่วย“ยานี่น่าจะได้ผลกว่าสมุนไพร ข้าศึกษามาจากสหายที่เรียนตำราแพทย์ กินทุก2ชั่วยาม ท่านย่าคงร่างกายเหนื่อยล้าเต็มที” นางยื่นยาให้ฮูหยินผู้เฒ่าก่อนจะรับหลานชายมาอุ้มเอาไว้ ปล่อยให้น้องชายและน้องสะใภ้ดูแลท่านย่า ส่วนบ่าวรับใช้ที่ติดตามมา ก็รับยาจากนางไปดูแลผู้อื่นต่อ นางกวาดสายตาไปรอบๆ ไม่ได้ยินไป๋เจี๋ยนกับอ้ายๆก็ไม่ค่อยวางใจนัก คาดว่าตอนนี้คงไปสำรวจอยู่“หุบเขานี่ปลอดภัย พักได้” ได้ยินแบบนั้นนางก็พยักหน้าให้ทุกคนพักที่ตรงนี้ หลังจากเดินทางมาร่วม20วัน ห่างไกลจากชนเผ่าในต้าหูมานับร้อยหลี่“พักที่นี่เถิดเจ้าค่ะ น่าจะต้องพักนานเสียหน่อยคนเจ็บป่วยเยอะพอควร” แม้ใจจะอยากไปที่ภูเขาเหยียนซานแต่นางต้องทำใจว่า ที่นี่ยังมีคนที่บาดเจ็บและร่างกายไม่พร้อ

  • ทะลุมิติมาอยู่ในสงครามสุดท้ายพร้อมมิติตุนเสบียง   เริ่มต้นชีวิตใหม่

    “ทั้งๆที่ท่านพ่อกับท่านแม่บอกข้าไว้ก่อนแล้วแท้ๆว่าพวกท่านจะปกป้องด้านหลังให้ข้าพาคนสกุลเมิ่งและพี่หญิงหนีให้ไกล แต่ข้ายังมองว่าเป็นความผิดของข้าอยู่ดีที่ช่วยเหลือสิ่งใดไม่ได้เลย!!” นางกอดปลอบพร้อมร้องไห้ไปกับน้องชาย“เพราะพวกท่านรักเจ้ากับคนในสกุลเมิ่งเท่าชีวิตอย่างไรหล่ะ อีกอย่างท่านเห็นว่าเจ้าจะเป็นผู้นำตระกูลที่ดีได้ หานเอ๋อร์นับจากนี้เจ้าต้องแข็งแกร่งเพื่อเป็นที่พึ่งพิงของสกุลเมิ่ง รวมถึงครอบครัวของน้องสะใภ้ด้วย” การสูญเสียที่เจอมาตลอดตั้งแต่หนีข้าศึก ครั้งนี้ทำนางเหมือนตายทั้งเป็น นางเข้าใจตรงนี้นี่เองว่า หากพ่อและแม่ไม่ช่วยไว้ จิตใจนางจะพังพินาศแค่ไหนกับการเห็นทุกคนตายไปช้าๆ ทั้งยังวางยาให้นางหลับเพื่อไม่ต้องเห็นตอนที่พวกท่านจากไปอีก “พวกท่านรักข้าเกินไปแล้ว”ตลอดเวลาที่เดินทางเริ่มมีผู้คนล้มป่วย จนนางต้องเข้าไปในมิติบ่อยๆ มีเว่ยอิงโหลวช่วยทำกระโจมให้นางพักคนเดียว“ยายขา” ครั้งนี้ไร้เสียงตอบกลับมีเพียงกระดาษและปากกาที่ล่วงหล่นลงมา“เฟยเฟย อยากได้สิ่งใดเจ้าก็เขียนมันมาได้เลย ตอนนี้ยายของเจ้ากำลังถือศีลอยู่” เสียงของร่างเดิมนางจำได้ดี“อาหรงเจ้าสบายดีหรือไม่” เป็นการตกลงกันว่าจา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status