All Chapters of ความรักของคุณ ความแค้นของผม: Chapter 1 - Chapter 9

ผมยังเก็บของในห้องไม่ทันเสร็จ ฉินเป่ยเฉินก็เดินเข้ามาหา “ซือเหิง สไตล์การตกแต่งบ้านในตอนนี้ ทำให้ผมอยู่แล้วรู้สึกอึดอัด...”เมื่อผมได้ยินดังนั้น ผมก็หยิบบัตรที่กู้เมิ่งซีมอบให้ขึ้นมา “พี่ชอบแบบไหนก็รีโนเวทเอาเอง รอผมเก็บของเสร็จแล้ว เดี๋ยวพี่ก็พาลูกมานอนที่ห้องนอนหลักเลย!”ฉินเป่ยเฉินชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องหรอก พี่นอนห้องของตัวเองดีแล้ว!”ก่อนหน้านี้ไม่ว่าพวกเราจะซื้อบ้านกี่หลัง กู้เมิ่งซีก็มักจะสร้างห้องไว้ให้เขาอยู่เสมอ ตอนนั้นผมหึงหวงจนแทบบ้า และอาละวาดอยู่หลายครั้ง “กู้เมิ่งซี นี่คือบ้านของผม…”“ฉันกับเป่ยเฉินโตมาด้วยกัน ฉันไม่อยากให้การมีอยู่ของคุณ ทำให้เขารู้สึกเหมือนโดนทิ้ง!”คำพูดนี้พ่อกับแม่ก็เคยพูดมาก่อนเห็นอยู่ชัด ๆ ว่าผมเป็นลูกชายแท้ ๆ ของตระกูลฉิน กู้เมิ่งซีก็เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผมแล้วทำไมผมจะต้องเป็นฝ่ายยอมอยู่เสมอ!ผมพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “ห้องนอนหลักนี้มีแสงแดดส่องถึง เด็กยังเล็กจะต้องออกไปรับแดดบ่อย ๆ !”แม่ก็เดินเข้ามาจับมือผม ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มภาคภูมิใจอย่างหาได้ยาก “ซือเหิงของพวกเราโตแล้วจริง ๆ ลูกเป็นเด็ก

เหงื่อเย็น ๆ ไหลท่วมร่างกาย แล้วรีบวิ่งออกจากห้องตัวเองเหมือนคนบ้า ผมอยากจะไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ แต่ที่ด้านหน้าประตูคฤหาสน์กลับมีบอดี้การ์ดหลายคนอยู่เฝ้าอยู่ พวกเขายืนขวางไม่ให้ผมออกจากบ้าน “หลบไป ผมจะไปโรงพยาบาล!”“ขอโทษด้วยนะครับคุณผู้ชาย ถ้าไม่มีคำสั่งของประธานกู้ พวกเราก็ปล่อยคุณออกไปไม่ได้!”หัวใจของผมเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง ผมกดโทรศัพท์โทรหากู้เมิ่งซีด้วยมือที่สั่นเทา“กู้เมิ่งซี ตอนนี้แม่ผมกำลังอยู่ในขีดอันตราย เธอต้องได้รับการช่วยเหลือเดี๋ยวนี้!”กู้เมิ่งซีที่อยู่ปลายสายชะงักไปครู่หนึ่ง“อาเหิง คุณพูดโกหกมาสองรอบแล้ว ไม่มีใครเชื่อคำพูดคุณอีกแล้ว”“คุณอย่าเพิ่งก่อเรื่องวุ่นวาย เป่ยเฉินกับลูกยังอยู่โรงพยาบาล รอพวกเขาหายดีก่อน แล้วฉันจะพาคุณไปเยี่ยมแม่บุญธรรมเอง!”“ฉันบอกกับคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าที่โรงพยาบาลมีคนดูแลโดยเฉพาะ สถานการณ์ของแม่บุญธรรมคุณยังปกติดี”ลำคอของผมแห้งผากและเจ็บปวด ผมกลั้นน้ำตาไม่ไหวอีกต่อไป“กู้เมิ่งซี คุณต้องเชื่อผม แม่ของผมกำลังตกอยู่ในอันตรายจริง ๆ !”ไม่ว่าผมจะขอร้องอย่างไร แต่ปลายสายก็ถูกตัดไปแล้ว ผมเฝ้ามองเวลาแต่ละนาทีแต่ละวินาทีที่ผ่านไป

ปลายสายที่ถูกตัดไปเผยให้เห็นถึงความเด็ดขาดและเย็นชา คำพูดเหล่านั้นก้องสะท้อนภายในใจของกู้เมิ่งซีซ้ำไปมาเธอไม่ยอมรับจุดจบแบบนี้จึงกดโทรเบอร์เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอพูดอ้อนวอนซ้ำ ๆ ด้วยเสียงแผ่วเบา ท่าทางไร้ค่าเหมือนเป็นแค่ฝุ่นผง“ซือเหิง ฉันผิดไปแล้ว คุณมาเจอฉันหน่อยได้หรือเปล่า?”“พวกเรามาคุยกันให้รู้เรื่องเถอะ ฉันสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ จะให้ฉันเปลี่ยนอะไรฉันทำได้หมดเลย…”แต่เสียงตอบรับนั้นมีแค่เพียงสัญญาณปิดเครื่องที่ดังขึ้นอีกครั้งผมกดปุ่มบล็อกเบอร์โทรศัพท์ของเธอท่ามกลางเมืองไม่คุ้นเคยที่ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ผมจะไม่ใช่สามีของเธอ และไม่ใช่คุณฉินผมจะเป็นแค่ตัวผมผมตอบรับคำเชิญของเสิ่นซื่อกรุปอย่างเป็นทางการ และเข้าทำงานในตำแหน่งที่ปรึกษาด้านเทคนิคของบริษัทงานใหม่ทำให้ผมได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อย่างแท้จริงในขณะเดียวกันนั้นเอง ภายในคฤหาสน์ของตระกูลกู้ กู้เมิ่งซีก็จมปลักกับการทรมานตัวเองอย่างไม่รู้จบเธอโยนข้าวของของฉินเป่ยเฉินทิ้งทั้งหมดด้วยตนเอง จัดบ้านให้กลับมาอยู่ในสภาพเดิมเธออาศัยความทรงจำที่เลือนรางค่อย ๆ จัดบ้านให้กลับมาเป็นแบบเดิม

คำสารภาพที่เชือดเฉือนจิตใจ ทำให้ร่างกายของพ่อกับแม่เย็นยะเยือกพวกเขามองใบหน้าดุร้ายของฉินเป่ยเฉินที่อยู่ตรงหน้า แล้วอยากจะหัวเราะออกมา เพื่อคนคนนี้ พวกเขาถึงกับทำร้ายลูกชายของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผลักฉินซือเหิงลงไปในหุบเหวด้วยมือของตัวเอง แม่ตัวสั่นสะท้าน น้ำเสียงแหบพร่าอย่างจิตใจแตกสลาย “นี่พวกเราทำอะไรลงไป…พวกเราตามใจแกมาตั้งสิบกว่าปี! แต่คิดไม่ถึงเลยว่าแกจะโหดเหี้ยมแบบนี้! จิตใจของแกทำด้วยอะไร?!”“เป็นฉันที่ตาบอด! ลำเอียง! ฉันทำผิดต่อซือเหิง! คาดไม่ถึงว่าฉันจะดูแลคนเลวทรามต่ำช้าเหมือนกับสมบัติล้ำค่า แล้วบีบบังคับลูกแท้ ๆ ของตัวเองให้จนตรอกไม่มีทางไป!”พ่อดวงตาแดงก่ำ “ในตอนแรกซือเหิงก็ร้องไห้แล้วอธิบายกับพวกเรา แต่พวกเราไม่เชื่อ! พวกเรายังทำร้ายเขาอีก!”ความรักและเอ็นดูตลอดสิบปีที่ผ่านมา สุดท้ายแล้วก็เป็นแค่เรื่องตลกเท่านั้นกู้เมิ่งซีง้างมือขึ้นตบหน้าฉินเป่ยเฉินอย่างแรง ฉินเป่ยเฉินถูกตบจนหน้าหัน มุมปากมีเลือดไหลออกมา“ฉินเป่ยเฉิน ตลอดชีวิตนี้บาปที่ร้ายแรงที่สุดที่ฉันเคยทำก็คือการเชื่อนาย” “เรื่องระหว่างเรามันจบลงแล้ว นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปพวกเราจะไม่มีความเกี่ยวข้