บทที่ 4

เหงื่อเย็น ๆ ไหลท่วมร่างกาย แล้วรีบวิ่งออกจากห้องตัวเองเหมือนคนบ้า ผมอยากจะไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้

แต่ที่ด้านหน้าประตูคฤหาสน์กลับมีบอดี้การ์ดหลายคนอยู่เฝ้าอยู่ พวกเขายืนขวางไม่ให้ผมออกจากบ้าน

“หลบไป ผมจะไปโรงพยาบาล!”

“ขอโทษด้วยนะครับคุณผู้ชาย ถ้าไม่มีคำสั่งของประธานกู้ พวกเราก็ปล่อยคุณออกไปไม่ได้!”

หัวใจของผมเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง ผมกดโทรศัพท์โทรหากู้เมิ่งซีด้วยมือที่สั่นเทา

“กู้เมิ่งซี ตอนนี้แม่ผมกำลังอยู่ในขีดอันตราย เธอต้องได้รับการช่วยเหลือเดี๋ยวนี้!”

กู้เมิ่งซีที่อยู่ปลายสายชะงักไปครู่หนึ่ง

“อาเหิง คุณพูดโกหกมาสองรอบแล้ว ไม่มีใครเชื่อคำพูดคุณอีกแล้ว”

“คุณอย่าเพิ่งก่อเรื่องวุ่นวาย เป่ยเฉินกับลูกยังอยู่โรงพยาบาล รอพวกเขาหายดีก่อน แล้วฉันจะพาคุณไปเยี่ยมแม่บุญธรรมเอง!”

“ฉันบอกกับคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าที่โรงพยาบาลมีคนดูแลโดยเฉพาะ สถานการณ์ของแม่บุญธรรมคุณยังปกติดี”

ลำคอของผมแห้งผากและเจ็บปวด ผมกลั้นน้ำตาไม่ไหวอีกต่อไป

“กู้เมิ่งซี คุณต้องเชื่อผม แม่ของผมกำลังตกอยู่ในอันตรายจริง ๆ !”

ไม่ว่าผมจะขอร้องอย่างไร แต่ปลายสายก็ถูกตัดไปแล้ว

ผมเฝ้ามองเวลาแต่ละนาทีแต่ละวินาทีที่ผ่านไป ยิ่งเวลาผ่านไปมากเท่าไหร่ แม่ของผมก็อันตรายมากขึ้นเท่านั้น

ผมจึงต้องคุกเข่าลงต่อหน้าบอดี้การ์ดอย่างช่วยไม่ได้ แล้วโขกหัวให้พวกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ขอร้องล่ะ ปล่อยผมไปเถอะ ผมขอร้องพวกคุณล่ะ!”

หน้าผากของผมเปลี่ยนเป็นสีแดง ความเจ็บปวดก็แผ่ซ่านออกมา หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มจนภาพด้านหน้าพร่ามัว

“คุณผู้ชาย คุณ…คุณอย่าทำให้พวกเราลำบากใจเลยครับ!”

ในตอนนั้นเองผู้ช่วยพยาบาลก็โทรเข้ามาอีกครั้ง

“คุณฉิน คุณรีบมาที่นี่เร็วเข้าค่ะ ออกซิเจนในเลือดของป้าอู๋ลดต่ำลงอย่างต่อเนื่อง คงอยู่ได้อีกไม่นานแล้วค่ะ!”

ผมรีบวิ่งขึ้นไปด้านบนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะกระโดดลงมาจากชั้นสอง

ผมลากขาซ้ายที่บาดเจ็บไปที่โรงพยาบาลอย่างสุดชีวิต แม่บุญธรรมที่อยู่ในห้องผู้ป่วยก็นอนหายใจรวยริน

“คุณหมอล่ะ? หมอไปอยู่ที่ไหนหมด!”

ผู้ช่วยพยาบาลเผยสีหน้าจนปัญญา

“คุณเป่ยเฉินกับคุณชายน้อยอาหารเป็นพิษ ดังนั้นหมอทุกคนในโรงพยาบาลจึงถูกย้ายไปเฝ้าเขาหมดแล้ว”

ความหนาวเย็นแล่นผ่านไปทั่วกระดูก ผมจึงต้องไปหากู้เมิ่งซีอย่างไม่มีทางเลือก

ตอนที่ผมเพิ่งเดินผ่านพ้นหัวมุม แม่แท้ ๆ ก็เห็นผมเข้า

“แกจะมาก่อเรื่องอะไรที่นี่อีก?”

“เป่ยเฉินกับเสี่ยวเป่ายังไม่พ้นขีดอันตราย แกอย่าเพิ่งมาก่อเรื่อง”

“แม่ คุณหมอ…ขอร้องล่ะ…หาหมอให้ผมสักคน แม่ของผม คุณแม่อู๋กำลังจะไม่ไหวแล้ว!”

แม่ขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

“ใครมาก่อนก็ต้องได้ก่อน รอจนกว่าพวกเขาพ้นขีดอันตรายแล้ว พวกเราจะส่งหมอไปให้แม่บุญธรรมของแกเอง”

“แกอย่าเพิ่งก่อเรื่องตอนนี้!”

เธอเงยหน้ามองผม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย็นชาไร้ความเห็นอกเห็นใจ

“แม่บุญธรรมของแกกล้าดียังไงมาแย่งหมอจากเป่ยเฉินของฉัน!”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของผมแตกสลายอย่างถึงที่สุด

ดวงตาของผมแดงก่ำ

“แม่ ผมสิเป็นลูกแท้ ๆ ของแม่ ทำไมแม่ไม่รักผมบ้างเลย!”

แม่ถอนหายใจออกมา

“ตำแหน่ง สถานะของตระกูลฉิน สัญญาการหมั้นหมายระหว่างตระกูลกู้ ฉันก็ยกให้แกไปทั้งหมดแล้ว แล้วแกยังจะต้องการอะไรอีก?”

“เอาล่ะ แกรีบไปซะ อย่าทำให้เป่ยเฉินและหลานของฉันตกใจ!”

“ผมอยากเจอกู้เมิ่งซี...ให้ผมได้เจอเธอเถอะครับ!”

แม่สะบัดมือตบหน้าผมอย่างแรง ทำให้ผมเซถอยหลังไปเพราะแรงตบ

ผมค่อย ๆ เดินกลับห้องผู้ป่วยอย่างเชื่องช้า

แม่บุญธรรมนอนหายใจรวยรินบนเตียงผู้ป่วย เมื่อได้ยินเสียงของผม เธอก็ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก

“ซือเหิง ลูกไม่ต้องทนได้รับความไม่เป็นธรรมเพื่อแม่อีกแล้ว…”

“ในใจของแม่ ลูกเป็นลูกที่ดีที่สุดเสมอ”

ผมเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก “แม่ แม่รอผมก่อนนะครับ ผมจะต้องช่วยแม่ให้ได้”

เธอฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย แขนค่อย ๆ ตกอยู่ข้างลำตัว

“แม่…”

ผมร้องไห้โฮขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด “ผมไม่เหลืออะไรแล้ว ขอร้องล่ะแม่อย่าทิ้งผมไป…”

ความห่วงหาอย่างสุดท้ายบนโลกใบนี้ของผมหายไปอย่างสิ้นเชิง

ผมใช้แรงเฮือกสุดท้ายจัดการเรื่องศพของแม่บุญธรรมตามลำพัง

ผมกลับไปที่บ้านที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของฉินเป่ยเฉิน ผมยกกระเป๋าเดินทางที่เก็บเอาไว้เรียบร้อยขึ้นรถที่เสิ่นซื่อเตรียมไว้ให้

ในขณะเดียวกันที่โรงพยาบาล ฉินเป่ยเฉินกับเสี่ยวเป่าก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก ผื่นที่ขึ้นบนร่างกายก็เกิดขึ้นเพราะโดนลมหนาวเท่านั้น

ฉินเป่ยเฉินกล่าวว่าหมอดูเคยทำนายไว้ว่า ดวงของเสี่ยวเป่าขาดธาตุทอง ดังนั้นจึงจำเป็นต้องใช้สิ่งของราคาแพงมาเสริมดวง มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นถึงจะสามารถหลีกเลี่ยงเคราะห์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตได้

กู้เมิ่งซีที่กำลังอุ้มลูกก็รู้สึกวางใจ จากนั้นก็ประกาศขึ้นว่า

“นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เสี่ยวเป่าคือผู้สืบทอดคนถัดไปของกู้ซื่อ!”

ฉินเป่ยเฉินเผยใบหน้ายินดี แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ แต่เขากลับหันมาพูดด้วยความลังเลว่า

“แต่น้องชายคงจะไม่ยอมรับแน่ ถ้าเขาจะมาโทษผมก็ช่างเถอะ แต่ถ้าเขามาทำร้ายลูกของเราล่ะ?”

กู้เมิ่งซีหน้าเปลี่ยนสีทันที “เขาไม่กล้าหรอก พี่วางใจได้เลย ฉันมีวิธีรับมือกับอาเหิง ท้ายที่สุดแล้วแม่บุญธรรมของเขาก็ยังต้องอาศัยการช่วยเหลือจากฉัน…”

ในตอนนั้นเองผู้ช่วยของเธอก็โทรเข้ามา น้ำเสียงตึงเครียด

“ประธานกู้ ที่บริษัทเกิดเรื่องแล้วค่ะ เสิ่นซื่อซื้อสิทธิบัตรหลักกับหุ้นของคุณผู้ชายไปแล้วค่ะ!”

กู้เมิ่งซีลุกขึ้นพรวดด้วยความตกใจ “อาเหิงล่ะ?”

ผู้ช่วยร้อนใจจนแทบจะร้องไห้แล้ว “พวกเราหาคุณผู้ชายไม่เจอค่ะ เขาหายตัวไปแล้ว!”