บทที่ 1

“ซือเหิง...คุณมาที่นี่ได้ยังไง…”

การปรากฏตัวของผมทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องส่วนตัวนิ่งค้างไป

กู้เมิ่งซีลุกขึ้นยืนบังฉินเป่ยเฉินทันทีโดยสัญชาตญาณ

ถ้าบอกว่าครั้งแรกที่เห็นว่าใจเธอเปลี่ยนไป หัวใจของผมก็เหมือนถูกมีดแทง แต่ตอนนี้มันกลับไม่รู้สึกอะไรเลย

วันนี้เป็นวันเกิดของฉินเป่ยเฉิน และเป็นวันเกิดของผมด้วย

พวกเขาจะฉลองวันเกิดให้กับฉินเป่ยเฉินในร้านอาหารร้านเดิม สถานที่เดิมทุกปี

แต่ทุกครั้งพวกเขาก็จะลืมเรียกผม

“ซือเหิง ครั้งหน้า ครั้งหน้าพวกเราจะจัดงานเลี้ยงวันเกิดให้คุณคนเดียวแน่นอน!”

คำพูดนี้พวกเขาพูดมาเป็นสิบปีแล้ว แต่มันกลับไม่เคยมีเลย

“สามี คุณฟังฉันอธิบายก่อนนะ”

กู้เมิ่งซีรีบเดินเข้ามาหา น้ำเสียงร้อนรน

“วันนี้…เด็กคนนี้…ตอนแรกมันก็เป็นแค่อุบัติเหตุ…”

“หลังจากคุณกลับมาแล้ว ฉันก็ไม่ได้มาเจอเป่ยเฉินอีกเลย”

“คุณอยากมีลูกมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ ฉันพาเขากลับมาเพื่อให้คุณได้รับเลี้ยงเอาไว้ หากคุณไม่รับ ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะส่งพวกเขาไปต่างประเทศ จะไม่ขวางหูขวางตาคุณแน่นอน!”

พ่อกับแม่มีสีหน้าต่างออกไป ในที่สุดแม่ก็พูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า

“ซือเหิง เป่ยเฉินสูญเสียทุกอย่างไปหมดแล้ว นี่แค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้นเอง ลูกยอมให้เขาหน่อยได้ไหม…”

ฉินเป่ยเฉินที่อยู่ด้านข้างก็ลุกขึ้นยืนอย่างกังวล

“แม่ครับ ถ้าซือเหิงจะโกรธก็ถูกต้องแล้ว ทุกอย่างเป็นความผิดของผมเอง ผมควรจะรอบคอบกว่านี้”

ผมพูดแทรกขึ้นเสียงเบา “กลับมาอยู่บ้านเถอะ!”

ทุกคนชะงักไป พวกเขาคิดไม่ถึงว่าผมจะนิ่งขนาดนี้

กู้เมิ่งซีไม่กล้าเชื่อสายตากับหูตัวเอง

“อะไรนะ?”

มุมปากของผมยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

“พี่เป่ยเฉินพาเด็กมาด้วย หากจะให้ไปพักที่ข้างนอกก็คงจะไม่สะดวก ถ้าอย่างนั้นก็กลับมาอยู่ที่บ้านด้วยกันเถอะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของผม เธอก็ยิ่งตื่นตระหนกมากกว่าเดิม

“ซือเหิง ถ้าคุณไม่ชอบก็ไม่จำเป็นต้องอดทน คุณบอกฉันได้เลยนะคะ”

ผมเงยหน้าขึ้นมองเธอ

“ผมไม่ได้ไม่ชอบ เสี่ยวเป่าคือลูกของเธอ ด้วยหลักเหตุผลและอารมณ์แล้ว ผมควรจะต้องทำอะไรสักอย่าง”

กู้เมิ่งซีดวงตาแดงก่ำ

“ซือเหิงคุณไม่ได้โกรธจริง ๆ เหรอคะ?”

ผมส่ายหน้า

กู้เมิ่งซีถอนหายใจอย่างโล่งอก

คืนวันนั้นพ่อแม่ก็พาฉินเป่ยเฉินเข้ามาอยู่ในบ้าน

ทุกคนมีความสุขกันมาก

แม้กระทั่งที่แม่ที่ไม่ค่อยทำอาหารเพราะกลัวว่าน้ำมันและควันจะทำร้ายผิว แต่ก็ยังลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง

ผมกลับมาอยู่บ้านได้สิบปีแล้ว คาดไม่ถึงว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่ผมจะได้กินอาหารฝีมือของแม่ตัวเอง

แม่คีบอาหารให้ฉินเป่ยเฉินไม่หยุด

“ออกไปอยู่ข้างนอกมาตั้งนาน ดูสิผอมหมดแล้ว กินให้เยอะ ๆ หน่อยนะ เด็กน้อยก็ต้องกินเยอะ ๆ เหมือนกัน!”

กู้เมิ่งซีคีบกุ้งตัวหนึ่งแล้ววางบนจานข้าวของผม

“ทำไมไม่กินล่ะ? คุณชอบกินกุ้งที่สุดไม่ใช่เหรอ!”

พวกเราคบกันสองปี แต่งงานกันห้าปี เวลาเจ็ดปีที่อยู่ด้วยกัน

แต่เธอยังจำไม่ได้เลยว่าผมแพ้กุ้ง คนที่ชอบกินกุ้งคือฉินเป่ยเฉินต่างหาก

กู้เมิ่งซีแกะกุ้งแล้วพยายามป้อนผม แต่ผมกลับเบี่ยงตัวหลบ

วินาทีถัดมาพ่อก็ลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน จากนั้นก็สาดกุ้งใส่ตัวผมอย่างแรง

น้ำซุปร้อน ๆ กระเด็นใส่ร่างกายของผม ทำให้รู้สึกแสบร้อนเพราะถูกลวก

“ฉินซือเหิง ฉันก็คิดว่าแกใจกว้าง ยอมรับเป่ยเฉินกลับเข้ามา”

“แล้วตอนนี้แกจะมาทำหน้าบูดบึ้งให้ใครดู!”

“ถ้าจะโมโหฟาดงวงฟาดงาก็ไม่จำเป็นต้องมาเสแสร้งทำตัวนิ่งสงบแบบนี้”

ผมกำตะเกียบในมือจนแน่น ก่อนหยิบกุ้งเข้าปากด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

แต่หลังจากผ่านไปไม่นานผื่นแดงก็ขึ้นเต็มตัวผม

กู้เมิ่งซีหน้าเปลี่ยนสีทันที เธอรีบไปหยิบยาแก้แพ้ในห้องนอน แล้วยัดใส่ปากผมทันที

“ซือเหิง ทำไมคุณไม่บอกล่ะว่าคุณแพ้กุ้ง!”

ผมเงยหน้ามองเธอ น้ำเสียงราบเรียบ

“ผมแค่ไม่อยากทำให้ทุกคนเสียบรรยากาศ เธอก็เคยบอกเองไม่ใช่เหรอว่า กินกุ้งเยอะ ๆ ไม่แน่ว่าผมอาจจะหายแพ้ก็ได้!”

ในสิบปีนี้ ผมพูดเรื่องนี้ไปแล้วเก้าสิบเก้าครั้ง แต่ไม่มีใครจำมันได้เลย

“ผมอิ่มแล้ว ทุกคนกินต่อได้เลย!”

กู้เมิ่งซียื่นมือออกมาคว้าแขนผมเอาไว้

“ซือเหิง ครั้งหน้าอย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้อีก แม่อู๋จะเป็นห่วงเอาได้!”

ผมชะงักฝีเท้า นี่เธอกำลังข่มขู่ผมอยู่

เมื่อกลับมาถึงที่ห้อง ผมก็โทรศัพท์หาผู้ช่วย

“โอนสิทธิบัตรกับหุ้นให้เสิ่นซื่อกรุป แล้วช่วยจองตั๋วเครื่องบินของอาทิตย์หน้าให้ผมกับแม่ด้วย”