บทที่ 2

ผมยังเก็บของในห้องไม่ทันเสร็จ ฉินเป่ยเฉินก็เดินเข้ามาหา

“ซือเหิง สไตล์การตกแต่งบ้านในตอนนี้ ทำให้ผมอยู่แล้วรู้สึกอึดอัด...”

เมื่อผมได้ยินดังนั้น ผมก็หยิบบัตรที่กู้เมิ่งซีมอบให้ขึ้นมา

“พี่ชอบแบบไหนก็รีโนเวทเอาเอง รอผมเก็บของเสร็จแล้ว เดี๋ยวพี่ก็พาลูกมานอนที่ห้องนอนหลักเลย!”

ฉินเป่ยเฉินชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ต้องหรอก พี่นอนห้องของตัวเองดีแล้ว!”

ก่อนหน้านี้ไม่ว่าพวกเราจะซื้อบ้านกี่หลัง กู้เมิ่งซีก็มักจะสร้างห้องไว้ให้เขาอยู่เสมอ ตอนนั้นผมหึงหวงจนแทบบ้า และอาละวาดอยู่หลายครั้ง

“กู้เมิ่งซี นี่คือบ้านของผม…”

“ฉันกับเป่ยเฉินโตมาด้วยกัน ฉันไม่อยากให้การมีอยู่ของคุณ ทำให้เขารู้สึกเหมือนโดนทิ้ง!”

คำพูดนี้พ่อกับแม่ก็เคยพูดมาก่อน

เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าผมเป็นลูกชายแท้ ๆ ของตระกูลฉิน กู้เมิ่งซีก็เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผม

แล้วทำไมผมจะต้องเป็นฝ่ายยอมอยู่เสมอ!

ผมพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

“ห้องนอนหลักนี้มีแสงแดดส่องถึง เด็กยังเล็กจะต้องออกไปรับแดดบ่อย ๆ !”

แม่ก็เดินเข้ามาจับมือผม ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มภาคภูมิใจอย่างหาได้ยาก

“ซือเหิงของพวกเราโตแล้วจริง ๆ ลูกเป็นเด็กดีมาก!”

ตั้งแต่กลับเข้าตระกูลเมื่อสิบปีก่อนนี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้รับคำชมจากเธอ

ในสายตาของแม่นั้น ผมเป็นคนหยาบคายและไร้มารยาท ไม่คู่ควรกับตระกูลของพวกเขา

เทียบกับฉินเป่ยเฉินที่เธออบรมเลี้ยงดูอย่างเอาใจใส่ไม่ได้เลย

แค่ผมเผลอใส่เสื้อยืดของฉินเป่ยเฉิน ผมก็โดนตำหนิอย่างหนักแล้ว

“เป่ยเฉินไม่เหลืออะไรแล้ว แม้กระทั่งเสื้อผ้าแกก็จะแย่งเขาใส่เหรอ?”

มันทั้งน่าขำและปวดใจจริง ๆ

เมื่อเหล่าเพื่อน ๆ ได้ยินว่าผมกลับมา พวกเขาก็เดินทางมาที่ตระกูลฉินเพื่อมาเยี่ยมผม

หลังจากเข้าบ้านมาแล้ว ความโกรธของเขาก็ปะทุขึ้นทันที พวกเขาเป็นเดือดเป็นร้อนแทนผมอย่างอดไม่ได้

“ซือเหิง นี่คือบ้านของนาย ฉินเป่ยเฉินมีสิทธิ์อะไรมาขโมยรังคนอื่น!”

ผมส่ายหน้าอย่างเชื่องช้า แววตาไร้อารมณ์

“ก็แค่รีโนเวทเท่านั้นเอง ถ้าเขาอยากทำก็ปล่อยให้เขาทำไป”

เหลืออีกแค่ห้าวันผมก็จะย้ายออกไปอยู่กับแม่บุญธรรมแล้ว

แต่ในตอนนั้นเองกู้เมิ่งซีก็กลับมา

ฉินเป่ยเฉินเห็นดังนั้นก็รีบเดินเข้าไปหา เขาดึงกู้เมิ่งซีเข้ามากอดอย่างมีความสุข ก่อนพูดอย่างตื่นเต้นยินดีว่า

“เมิ่งซี...ดูสิ ผมรีโนเวทบ้านใหม่ให้เหมือนกับบ้านในฝันของพวกเราตอนเด็ก ๆ เธอชอบหรือเปล่า?”

“แต่ภาพวาดใบนี้ ผมไม่รู้จะจัดการกับมันยังไงดี”

รูปวาดที่เขาพูดถึงนั้น คือรูปวาดที่กู้เมิ่งซีใช้เวลาวาดทั้งเดือนวาดให้ผมด้วยตัวเอง

ไม่รอให้กู้เมิ่งซีตอบอะไร ผมก็พูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า

“ไม่รู้ว่าห้องเก็บของจะมีที่ว่างหรือเปล่า ถ้าไม่มีก็เผามันไปเลย”

ทันทีที่สิ้นเสียง ใบหน้าของกู้เมิ่งซีก็มืดคล้ำ

“เมิ่งซี?”

เธอสะบัดมือฉินเป่ยเฉินออก จากนั้นก็เดินตรงมาหาผม

ดวงตากู้เมิ่งซีแดงก่ำ

“รูปวาดใบนี้ ฉันวาดให้คุณทีละฝีแปรง แต่คุณกลับ…จะเผาทิ้ง?”

“อาเหิง ทำไมคุณถึงเหยียบย่ำความจริงใจของฉันแบบนี้!”

“ฉันต้องทำยังไงคุณถึงจะยอมยกโทษให้!”

ทุกปีเธอจะมอบรูปวาดฝีมือตัวเองเป็นของขวัญวันเกิดให้ฉินเป่ยเฉินตั้งแต่เด็กจนโต

ผมเคยขอร้องอ้อนวอนเธอเป็นร้อยครั้ง แต่เธอกลับบอกปัดอย่างไม่ใส่ใจ

“อาเหิง รอฉันว่างก่อน ฉันจะต้องวาดให้คุณแน่นอน!”

เธอซบลงในอ้อมกอดของผม และพูดขึ้นอย่างตรงไปตรงมาว่า

“ฉันเคยสัญญากับเขาตั้งแต่เด็กว่า ฉันจะวาดภาพให้เขาจนถึงอายุแปดสิบ”

ผมเคยหวงแหนภาพที่อยู่ตรงหน้ามานาน เพียงแต่ความจริงแล้วมันเป็นแค่ภาพสเกตที่ไม่ได้มอบให้ฉินเป่ยเฉิน และเธอนำมาดัดแปลงอย่างลวก ๆ เท่านั้น

ผมสะกดกลั้นความขมขื่นและความปวดใจ ก่อนพูดขึ้นเสียงเรียบว่า

“เด็กยังเล็ก เธอควรให้ความสำคัญกับเป่ยเฉินและลูกเป็นอันดับแรก”

“เด็กจำเป็นต้องมีแม่คอยดูแล หลังจากนี้เธอก็ไปนอนที่ห้องนอนหลักกับพวกเขาพ่อลูกเถอะ!”

กู้เมิ่งซีที่เห็นท่าทางแบบนั้นของผมก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยการเยาะเย้ยตัวเองอยู่หลายส่วน

“ดี! ดีมาก!”

“ฉันเคยพูดไปแล้วว่า ฉันจะเชื่อฟังคุณทุกอย่าง ถ้าอย่างนั้นฉันจะไป!”

ทันทีที่สิ้นเสียง ผมก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปที่ห้องนอนแขก