Short
ความรักของคุณ ความแค้นของผม

ความรักของคุณ ความแค้นของผม

By:  กวนอี้Completed
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Chapters
0views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลังจากภรรยาสารภาพว่านอกใจไปคบกับคุณชายตัวปลอม ผมก็เลือกหย่าแล้วกลับไปอยู่กับแม่บุญธรรม เธอพยายามขอคืนดี แต่ผมก็ปฏิเสธทั้งหมด จนกระทั่งแม่บุญธรรมเกิดหัวใจวายเฉียบพลัน ตอนที่รถพยาบาลมาอยู่ที่หน้าประตู แต่เธอกลับขวางไม่ให้รถพยาบาลเข้าอย่างโหดร้าย “ซือเหิง ฉันรู้ว่าคุณเกลียดเป่ยเฉิน ฉันจะส่งเขาไปต่างประเทศเดี๋ยวนี้ ขอเพียงแค่คุณกลับมา ฉันจะยอมทำตามที่คุณพูดทุกอย่าง!” “หรือว่าคุณจะทนดูแม่คุณต้องมาทรมานแบบนี้ได้?” เมื่อมองไปทางแม่ที่กำลังหายใจรวยริน ผมก็ไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงต้องยอมกัดฟันประนีประนอม หลังจากกลับมาคืนดีกันแล้ว เธอก็เชื่อฟังผมทุกอย่าง ยอมแม้กระทั่งโอนหุ้นของบริษัทมาเป็นชื่อผม แม้กระทั่งพ่อแม่แท้ ๆ ที่ก่อนหน้านี้คอยแต่จะตำหนิติติง แต่ตอนนี้กลับรักผมมาก ผมคิดว่าพวกเขาเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ ในตอนที่ผมกำลังจะมอบสิทธิบัตรเพื่อทำให้บริษัทของเธอพ้นวิกฤต ผมก็ได้บังเอิญเจอกู้เมิ่งซีกำลังฉลองวันเกิดให้ฉินเป่ยเฉินในร้านอาหาร ด้านข้างของพวกเขานั้นยังมีเด็กอายุสามขวบนั่งอยู่ พ่อแม่แท้ ๆ ของผมกลับจะโอนหุ้นของตระกูลฉินให้กับคุณชายตัวปลอมคนนั้น “เป่ยเฉิน ลูกต้องได้รับความไม่เป็นธรรมแล้ว เมื่อไรลูกถึงจะได้กลับมาอยู่กับพวกเราล่ะ?” กู้เมิ่งซีกุมมือแม่ไว้ แล้วเตือนเสียงเบา “แม่ เวลาอยู่ต่อหน้าซือเหิง อย่าลืมระวังคำพูดด้วยนะคะ ครั้งที่แล้วพ่อก็เกือบหลุดปากไปแล้ว” ผมชะงักค้างอยู่ที่เดิม วินาทีถัดมา ผมก็ถือของขวัญแล้วเดินเข้าไปในร้านอาหารด้วยรอยยิ้ม

View More

Latest chapter

More Chapters
No Comments
9 Chapters
บทที่ 1
“ซือเหิง...คุณมาที่นี่ได้ยังไง…” การปรากฏตัวของผมทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องส่วนตัวนิ่งค้างไปกู้เมิ่งซีลุกขึ้นยืนบังฉินเป่ยเฉินทันทีโดยสัญชาตญาณ ถ้าบอกว่าครั้งแรกที่เห็นว่าใจเธอเปลี่ยนไป หัวใจของผมก็เหมือนถูกมีดแทง แต่ตอนนี้มันกลับไม่รู้สึกอะไรเลยวันนี้เป็นวันเกิดของฉินเป่ยเฉิน และเป็นวันเกิดของผมด้วยพวกเขาจะฉลองวันเกิดให้กับฉินเป่ยเฉินในร้านอาหารร้านเดิม สถานที่เดิมทุกปีแต่ทุกครั้งพวกเขาก็จะลืมเรียกผม “ซือเหิง ครั้งหน้า ครั้งหน้าพวกเราจะจัดงานเลี้ยงวันเกิดให้คุณคนเดียวแน่นอน!”คำพูดนี้พวกเขาพูดมาเป็นสิบปีแล้ว แต่มันกลับไม่เคยมีเลย “สามี คุณฟังฉันอธิบายก่อนนะ”กู้เมิ่งซีรีบเดินเข้ามาหา น้ำเสียงร้อนรน “วันนี้…เด็กคนนี้…ตอนแรกมันก็เป็นแค่อุบัติเหตุ…”“หลังจากคุณกลับมาแล้ว ฉันก็ไม่ได้มาเจอเป่ยเฉินอีกเลย”“คุณอยากมีลูกมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ ฉันพาเขากลับมาเพื่อให้คุณได้รับเลี้ยงเอาไว้ หากคุณไม่รับ ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะส่งพวกเขาไปต่างประเทศ จะไม่ขวางหูขวางตาคุณแน่นอน!”พ่อกับแม่มีสีหน้าต่างออกไป ในที่สุดแม่ก็พูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า “ซือเหิง เป่ยเฉินสูญเสียทุกอย่างไปหมดแล้ว นี
Read more
บทที่ 2
ผมยังเก็บของในห้องไม่ทันเสร็จ ฉินเป่ยเฉินก็เดินเข้ามาหา “ซือเหิง สไตล์การตกแต่งบ้านในตอนนี้ ทำให้ผมอยู่แล้วรู้สึกอึดอัด...”เมื่อผมได้ยินดังนั้น ผมก็หยิบบัตรที่กู้เมิ่งซีมอบให้ขึ้นมา “พี่ชอบแบบไหนก็รีโนเวทเอาเอง รอผมเก็บของเสร็จแล้ว เดี๋ยวพี่ก็พาลูกมานอนที่ห้องนอนหลักเลย!”ฉินเป่ยเฉินชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องหรอก พี่นอนห้องของตัวเองดีแล้ว!”ก่อนหน้านี้ไม่ว่าพวกเราจะซื้อบ้านกี่หลัง กู้เมิ่งซีก็มักจะสร้างห้องไว้ให้เขาอยู่เสมอ ตอนนั้นผมหึงหวงจนแทบบ้า และอาละวาดอยู่หลายครั้ง “กู้เมิ่งซี นี่คือบ้านของผม…”“ฉันกับเป่ยเฉินโตมาด้วยกัน ฉันไม่อยากให้การมีอยู่ของคุณ ทำให้เขารู้สึกเหมือนโดนทิ้ง!”คำพูดนี้พ่อกับแม่ก็เคยพูดมาก่อนเห็นอยู่ชัด ๆ ว่าผมเป็นลูกชายแท้ ๆ ของตระกูลฉิน กู้เมิ่งซีก็เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผมแล้วทำไมผมจะต้องเป็นฝ่ายยอมอยู่เสมอ!ผมพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “ห้องนอนหลักนี้มีแสงแดดส่องถึง เด็กยังเล็กจะต้องออกไปรับแดดบ่อย ๆ !”แม่ก็เดินเข้ามาจับมือผม ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มภาคภูมิใจอย่างหาได้ยาก “ซือเหิงของพวกเราโตแล้วจริง ๆ ลูกเป็นเด็ก
Read more
บทที่ 3
ทันใดนั้นกู้เมิ่งซีก็กระชากข้อมือของผมที่เธอจับเอาไว้กลับมาร่างทั้งร่างเซล้มลงมาในอ้อมกอดของผมอย่างไม่ทันตั้งตัวเธอกอดเอวของผมไว้จนแน่น น้ำตาอุ่นร้อนไหลเปียกเสื้อของผม“อาเหิง คุณก็กลับมาคืนดีกับฉันแล้ว แต่ใจของคุณกลับยิ่งห่างไกลออกไป”เธอซบใบหน้าของที่ซอกคอของผม “ฉัน…ฉันจะมีลูกกับคุณก็แล้วกัน จะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ได้ ถ้ามีลูกแล้ว คุณก็จะไม่จากฉันไปไหนอีก!”ผมก้มหน้าลงมองเธอนิ่ง ๆ เมื่อกู้เมิ่งซีเห็นท่าทางเช่นนั้นของผม แววตาของเธอก็ฉายความตื่นตระหนก ผมกับเธอเคยมีลูกด้วยกัน ผมเฝ้ารอให้เด็กคนนั้นคลอดอย่างใจจดใจจ่อแต่ตอนนั้นฉินเป่ยเฉินป่วยหนักและต้องการเลือดอย่างเร่งด่วน กู้เมิ่งซีจึงทำแท้งลูกของตัวเองทันทีโดยไม่ลังเล ตอนนั้นผมเครียดจัดถึงขั้นล้มป่วย ผมป่วยหนักมาก แต่พ่อกับแม่ก็เอาแต่เฝ้าอยู่ที่ห้องฉินเป่ยเฉิน ไม่ยอมห่างออกจากเขาเลยแม้แต่น้อยกู้เมิ่งซีก็แค่มาเยี่ยมผมเพียงครู่เดียว “พวกเรายังอายุไม่เยอะ หลังจากนี้ก็มีลูกได้อีก คุณก็ต้องรักษาสุขภาพของตัวเองให้ดี!”“เดี๋ยวฉันไปดูเป่ยเฉินก่อน คุณรอก่อนนะ!”แต่จนกระทั่งออกจากโรงพยาบาล ผมก็ไม่เห็นเงาของเธออีกเลย ภาพ
Read more
บทที่ 4
เหงื่อเย็น ๆ ไหลท่วมร่างกาย แล้วรีบวิ่งออกจากห้องตัวเองเหมือนคนบ้า ผมอยากจะไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ แต่ที่ด้านหน้าประตูคฤหาสน์กลับมีบอดี้การ์ดหลายคนอยู่เฝ้าอยู่ พวกเขายืนขวางไม่ให้ผมออกจากบ้าน “หลบไป ผมจะไปโรงพยาบาล!”“ขอโทษด้วยนะครับคุณผู้ชาย ถ้าไม่มีคำสั่งของประธานกู้ พวกเราก็ปล่อยคุณออกไปไม่ได้!”หัวใจของผมเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง ผมกดโทรศัพท์โทรหากู้เมิ่งซีด้วยมือที่สั่นเทา“กู้เมิ่งซี ตอนนี้แม่ผมกำลังอยู่ในขีดอันตราย เธอต้องได้รับการช่วยเหลือเดี๋ยวนี้!”กู้เมิ่งซีที่อยู่ปลายสายชะงักไปครู่หนึ่ง“อาเหิง คุณพูดโกหกมาสองรอบแล้ว ไม่มีใครเชื่อคำพูดคุณอีกแล้ว”“คุณอย่าเพิ่งก่อเรื่องวุ่นวาย เป่ยเฉินกับลูกยังอยู่โรงพยาบาล รอพวกเขาหายดีก่อน แล้วฉันจะพาคุณไปเยี่ยมแม่บุญธรรมเอง!”“ฉันบอกกับคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าที่โรงพยาบาลมีคนดูแลโดยเฉพาะ สถานการณ์ของแม่บุญธรรมคุณยังปกติดี”ลำคอของผมแห้งผากและเจ็บปวด ผมกลั้นน้ำตาไม่ไหวอีกต่อไป“กู้เมิ่งซี คุณต้องเชื่อผม แม่ของผมกำลังตกอยู่ในอันตรายจริง ๆ !”ไม่ว่าผมจะขอร้องอย่างไร แต่ปลายสายก็ถูกตัดไปแล้ว ผมเฝ้ามองเวลาแต่ละนาทีแต่ละวินาทีที่ผ่านไป
Read more
บทที่ 5
น้ำเสียงของแม่แฝงความดูถูกเล็กน้อย “ฉินซือเหิงจะมีสิทธิบัตรหลักอะไรได้ อย่ามาทำตัวลึกลับซับซ้อนเพื่อเรียกร้องความสนใจเลย เสแสร้งชะมัด”บางทีในสายตาของพวกเขา ผมอาจจะไม่มีจุดเด่นอะไรเลย แต่พวกเขากลับไม่รู้เลยว่าหลายปีที่ผ่านมานี้ ผมต้องทุ่มเทความพยายามด้วยตัวคนเดียวมามากมายขนาดไหนผู้ช่วยชะงักไป“คุณผู้ชายเป็นศาสตราจารย์พิเศษของมหาวิทยาลัยชั้นนำ เขามีชื่อเสียงอย่างมากด้านคอร์เทคโนโลยีหรือเทคโนโลยีหลัก”“ในวงการตอนนี้ เพียงแค่สิทธิบัตรเทคโนโลยีที่เขาครอบครองอยู่ก็ทำให้เสิ่นซื่อสามารถเปลี่ยนแปลงไปอย่างสมบูรณ์แบบ”ทันทีที่สิ้นเสียงคำพูดของเขา พ่อแม่ตระกูลฉินก็ชะงักค้างอยู่ที่เดิม ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ คิดไม่ถึงเลยว่าลูกชายแท้ ๆ ที่ใช้ออกหน้าออกตาไม่ได้ แต่ตอนนี้กลับอยู่สูงเหนือพวกเขาไปแล้วกู้เมิ่งซีว้าวุ่นใจ เธอกดโทรศัพท์ด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาแต่เสียงที่เธอได้ยินกลับเป็นเสียงสัญญาณปิดเครื่องที่เย็นชา“ซือเหิง...คุณจะทิ้งฉันไปอีกแล้ว…”ความหวาดกลัวถาโถมเข้ามาหาเธอ เธอรีบขับรถไปที่โรงพยาบาลอย่างไม่ลังเล ตอนที่เธอมาถึงห้องผู้ป่วย เธอก็เห็นเพียงเตียงคนไข้ที่ว่างเ
Read more
บทที่ 6
ปลายสายที่ถูกตัดไปเผยให้เห็นถึงความเด็ดขาดและเย็นชา คำพูดเหล่านั้นก้องสะท้อนภายในใจของกู้เมิ่งซีซ้ำไปมาเธอไม่ยอมรับจุดจบแบบนี้จึงกดโทรเบอร์เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอพูดอ้อนวอนซ้ำ ๆ ด้วยเสียงแผ่วเบา ท่าทางไร้ค่าเหมือนเป็นแค่ฝุ่นผง“ซือเหิง ฉันผิดไปแล้ว คุณมาเจอฉันหน่อยได้หรือเปล่า?”“พวกเรามาคุยกันให้รู้เรื่องเถอะ ฉันสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ จะให้ฉันเปลี่ยนอะไรฉันทำได้หมดเลย…”แต่เสียงตอบรับนั้นมีแค่เพียงสัญญาณปิดเครื่องที่ดังขึ้นอีกครั้งผมกดปุ่มบล็อกเบอร์โทรศัพท์ของเธอท่ามกลางเมืองไม่คุ้นเคยที่ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ผมจะไม่ใช่สามีของเธอ และไม่ใช่คุณฉินผมจะเป็นแค่ตัวผมผมตอบรับคำเชิญของเสิ่นซื่อกรุปอย่างเป็นทางการ และเข้าทำงานในตำแหน่งที่ปรึกษาด้านเทคนิคของบริษัทงานใหม่ทำให้ผมได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อย่างแท้จริงในขณะเดียวกันนั้นเอง ภายในคฤหาสน์ของตระกูลกู้ กู้เมิ่งซีก็จมปลักกับการทรมานตัวเองอย่างไม่รู้จบเธอโยนข้าวของของฉินเป่ยเฉินทิ้งทั้งหมดด้วยตนเอง จัดบ้านให้กลับมาอยู่ในสภาพเดิมเธออาศัยความทรงจำที่เลือนรางค่อย ๆ จัดบ้านให้กลับมาเป็นแบบเดิม
Read more
บทที่ 7
“สามี…เขาบอกว่า…ซือเหิงเป็นโรคซึมเศร้า…”“คาดไม่ถึงว่าพวกเราจะไม่รู้เลยว่าเด็กคนนั้นกำลังป่วยอยู่!”พวกเขาเคยคิดว่าแค่มอบความเป็นอยู่ที่ดีให้กับเด็กคนนั้น มอบสถานะที่โดดเด่นให้ ถือว่าเป็นความรักแล้ว ส่วนกู้เมิ่งซีที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ได้ยินอย่างชัดเจน ตอนนั้นเธอก็ประคองตัวไม่อยู่อีกต่อไป ร่างกายโงนเงน เธอทรุดตัวลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง “ฉันเป็นคนทำลายเขา…ฉันทำลายเขากับมือตัวเอง”“ตอนแรกฉันเคยสาบานเอาไว้ว่า ฉันจะอยู่กับเขาตลอดชีวิต แต่สุดท้ายแล้วฉันเป็นคนสร้างปัญหาทั้งหมดนั้นเอง ที่เขารู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมก็เป็นฝีมือของฉัน”“ฉันทรยศต่อความจริงใจของซือเหิง...ฉันทำผิดต่อเขา ฉันทำผิดต่อเขาจริง ๆ …”เธอเป็นคนบีบบังคับให้ผู้ชายที่รักเธอสุดหัวใจหายไปจากโลกของเธอด้วยตัวเธอเอง แม่ก็ทรงตัวไม่อยู่ ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบ เธอร้องไห้อย่างเจ็บปวดเจียนตาย ในตอนนั้นเธอก็ยกมือขึ้นมาทุบหน้าอก ตบใบหน้าตัวเองอย่างแรง เธอเกลียดนิสัยใจดำและมีอคติของตัวเองมาก “ฉันผิดไปแล้ว…ซือเหิงอ่า แม่ผิดไปแล้ว”“แกเป็นลูกแท้ ๆ ของแม่ ทำไมแม่ถึงใจร้ายกับแกแบบนี้ได้ลงคอ?”คำพูดเจ็บปวดในอดีตย้อนกลับมาท
Read more
บทที่ 8
คำสารภาพที่เชือดเฉือนจิตใจ ทำให้ร่างกายของพ่อกับแม่เย็นยะเยือกพวกเขามองใบหน้าดุร้ายของฉินเป่ยเฉินที่อยู่ตรงหน้า แล้วอยากจะหัวเราะออกมา เพื่อคนคนนี้ พวกเขาถึงกับทำร้ายลูกชายของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผลักฉินซือเหิงลงไปในหุบเหวด้วยมือของตัวเอง แม่ตัวสั่นสะท้าน น้ำเสียงแหบพร่าอย่างจิตใจแตกสลาย “นี่พวกเราทำอะไรลงไป…พวกเราตามใจแกมาตั้งสิบกว่าปี! แต่คิดไม่ถึงเลยว่าแกจะโหดเหี้ยมแบบนี้! จิตใจของแกทำด้วยอะไร?!”“เป็นฉันที่ตาบอด! ลำเอียง! ฉันทำผิดต่อซือเหิง! คาดไม่ถึงว่าฉันจะดูแลคนเลวทรามต่ำช้าเหมือนกับสมบัติล้ำค่า แล้วบีบบังคับลูกแท้ ๆ ของตัวเองให้จนตรอกไม่มีทางไป!”พ่อดวงตาแดงก่ำ “ในตอนแรกซือเหิงก็ร้องไห้แล้วอธิบายกับพวกเรา แต่พวกเราไม่เชื่อ! พวกเรายังทำร้ายเขาอีก!”ความรักและเอ็นดูตลอดสิบปีที่ผ่านมา สุดท้ายแล้วก็เป็นแค่เรื่องตลกเท่านั้นกู้เมิ่งซีง้างมือขึ้นตบหน้าฉินเป่ยเฉินอย่างแรง ฉินเป่ยเฉินถูกตบจนหน้าหัน มุมปากมีเลือดไหลออกมา“ฉินเป่ยเฉิน ตลอดชีวิตนี้บาปที่ร้ายแรงที่สุดที่ฉันเคยทำก็คือการเชื่อนาย” “เรื่องระหว่างเรามันจบลงแล้ว นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปพวกเราจะไม่มีความเกี่ยวข้
Read more
บทที่ 9
ผมยกมือขึ้นแทรกการแก้ตัวของเธอ “ไม่จำเป็นแล้ว”“ก่อนหน้านี้ผมเคยต้องการความรู้สึกปลอดภัยจากคนอื่น รอคอยความจริงใจของคุณ โหยหาความเห็นใจจากพ่อแม่ แต่สุดท้ายผมเพิ่งเข้าใจว่า ความอ่อนโยนที่คนอื่นมอบให้นั้นเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา เพราะมันสามารถจางหายได้ทุกเมื่อ”“ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ผมจะใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง ความรู้สึกปลอดภัยมีเพียงผมที่มอบให้ตัวเอง เรื่องราวระหว่างเรามันจบลงไปแล้ว พวกเราจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก”ความเย็นชาและเด็ดขาดของผมทำลายความหวังที่เธอตั้งใจจะมาขอคืนดีจนหมดสิ้นเธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิมมองผมหมุนตัวเดินกลับไป แต่กลับไม่กล้าที่จะรั้งไว้แต่หลังจากผ่านไปไม่นาน ผมก็ได้เจอกับฉินเป่ยเฉินที่เสียสติไปแล้ว “ฉินซือเหิง! ทำไมแกต้องกลับมาด้วย! แกแย่งทุกสิ่งทุกอย่างของฉันไป! คนรักของฉัน ครอบครัวของฉัน มันถูกแกทำลายจนหมด!”ผมหันกลับไปมองอย่างเย็นชา และไม่อยากเถียงกับคนบ้าการเมินเฉยของผมเป็นการกระตุ้นทำให้ฉินเป่ยเฉินโกรธจัด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ทันใดนั้นเขาก็หยิบมีดสั้นที่แหลมคมออกมาจากด้านหลังใบหน้าบิดเบี้ยว เขาพุ่งตัวเข้ามาหาผมอย่างกับคนบ้า “ถ้าฉันไม่ได้ แกก็อ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status