บทที่ 3

ทันใดนั้นกู้เมิ่งซีก็กระชากข้อมือของผมที่เธอจับเอาไว้กลับมา

ร่างทั้งร่างเซล้มลงมาในอ้อมกอดของผมอย่างไม่ทันตั้งตัว

เธอกอดเอวของผมไว้จนแน่น น้ำตาอุ่นร้อนไหลเปียกเสื้อของผม

“อาเหิง คุณก็กลับมาคืนดีกับฉันแล้ว แต่ใจของคุณกลับยิ่งห่างไกลออกไป”

เธอซบใบหน้าของที่ซอกคอของผม

“ฉัน…ฉันจะมีลูกกับคุณก็แล้วกัน จะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ได้ ถ้ามีลูกแล้ว คุณก็จะไม่จากฉันไปไหนอีก!”

ผมก้มหน้าลงมองเธอนิ่ง ๆ

เมื่อกู้เมิ่งซีเห็นท่าทางเช่นนั้นของผม แววตาของเธอก็ฉายความตื่นตระหนก

ผมกับเธอเคยมีลูกด้วยกัน ผมเฝ้ารอให้เด็กคนนั้นคลอดอย่างใจจดใจจ่อ

แต่ตอนนั้นฉินเป่ยเฉินป่วยหนักและต้องการเลือดอย่างเร่งด่วน กู้เมิ่งซีจึงทำแท้งลูกของตัวเองทันทีโดยไม่ลังเล

ตอนนั้นผมเครียดจัดถึงขั้นล้มป่วย ผมป่วยหนักมาก แต่พ่อกับแม่ก็เอาแต่เฝ้าอยู่ที่ห้องฉินเป่ยเฉิน ไม่ยอมห่างออกจากเขาเลยแม้แต่น้อย

กู้เมิ่งซีก็แค่มาเยี่ยมผมเพียงครู่เดียว

“พวกเรายังอายุไม่เยอะ หลังจากนี้ก็มีลูกได้อีก คุณก็ต้องรักษาสุขภาพของตัวเองให้ดี!”

“เดี๋ยวฉันไปดูเป่ยเฉินก่อน คุณรอก่อนนะ!”

แต่จนกระทั่งออกจากโรงพยาบาล ผมก็ไม่เห็นเงาของเธออีกเลย

ภาพในอดีตฉายชัดกลับมา หัวใจของผมด้านชาไปตั้งนานแล้ว

กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของฉินเป่ยเฉินจากตัวเธอชอนไชเข้ามาในรูจมูกของผมเหมือนงู

ทันใดนั้นผมก็รู้สึกมวนท้อง ผมเบี่ยงหน้าออกอย่างกะทันหัน ความรู้สึกอยากอาเจียนตีตื้นขึ้นมา

กู้เมิ่งซีชะงักค้างไป มือที่จับอยู่ค่อย ๆ คลายออก

“เป็นอะไรไป ต้องไปโรงพยาบาลหรือเปล่า!”

ผมไม่ได้พูดอะไร ความเงียบปกคลุมภายในห้องเป็นเวลานาน

“ฉัน...เรื่องเด็กคนนั้นเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ”

“ฉันเคยคิดที่จะทำแท้ง แต่…หมอบอกว่านี่อาจจะเป็นลูกคนเดียวตลอดชีวิตเป่ยเฉินเลยก็ได้”

ผมพยักหน้าอย่างเชื่องช้า แล้วพูดเสียงเบา “อื้อ! ผมเชื่อ!”

ผมนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองเธอ

“ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย คุณไปใช้เวลากับเขาให้มากหน่อยเถอะ!”

คำพูดนั้นจุดประกายโทสะของเธอขึ้นมาในทันที

กู้เมิ่งซีมีใบหน้าเขียวคล้ำ ก่อนเหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางของผม

“ฉินซือเหิง คุณตั้งใจจะหนีอีกแล้วใช่ไหม!”

“ทางที่ดีคุณควรจะนึกถึงแม่บุญธรรมของตัวเองให้มาก คุณคิดว่าคุณจะรับผลที่ตามมาได้อย่างนั้นเหรอ?”

ผมไม่ได้โต้เถียง เพียงแค่ยิ้มออกมาบาง ๆ

“ผมไม่ได้จะหนี…”

ในตอนนั้นเองประตูห้องก็ถูกผลักออกมาอย่างแรง

แม่พุ่งตัวเข้ามาด้วยความโมโห

“ฉินซือเหิง ทำไมแกถึงใส่ถั่วลิสงลงไปในน้ำเต้าหู้ของเป่ยเฉินกับหลาน!”

“แกไม่รู้หรือไงว่าเขาแพ้ถั่วลิสง?”

ผมเงยหน้าขึ้น

“ผมไม่ได้ทำ!”

“ยังจะกล้าเถียงข้าง ๆ คู ๆ อีกเหรอ พวกสาวใช้บอกฉันหมดแล้วว่าแกเป็นคนทำน้ำเต้าหู้!”

พ่อเดินตามขึ้นมา ก่อนตบหน้าผมอย่างแรง

ผมหันตามแรงตบ ใบหน้าแสบร้อนเพราะความเจ็บปวด

“โตมาในบ้านนอก ไม่มีคนสั่งสอนจริง ๆ ! เพื่อแย่งชิงอำนาจแล้ว แกก็ทำทุกอย่างโดยไม่สนใจวิธีการ!”

ฉินเป่ยเฉินที่ยืนอยู่ด้านข้างก็มีดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าอ่อนแรง

“พ่อครับ แม่ครับ บางทีน้องอาจจะไม่ได้ตั้งใจ…”

“แต่ต่อให้ตั้งใจ มันก็เป็นเรื่องถูกต้องแล้วที่เขาจะไม่ยอมรับผมกับลูก…”

ทันทีที่สิ้นเสียงใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด

“โอ๊ย ผมปวดท้อง…”

เด็กน้อยที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอาแต่ร้องไห้หาแม่

กู้เมิ่งซีตื่นตระหนกขึ้นมาทันที เธอรีบอุ้มเด็กและลากฉินเป่ยเฉินออกไปอย่างร้อนใจ

“พี่เป่ยเฉิน วางใจเถอะ พี่กับลูกจะต้องปลอดภัย…”

“เธอลืมไปแล้วเหรอ พวกเราต้องพาลูกไปคอนเสิร์ตด้วยกันนะ พวกเราต้องเป็นพ่อแม่ที่แซ่บที่สุด!”

หัวใจของผมตายด้านไปแล้ว มันไม่มีความเจ็บปวดอีกต่อไป

เหลือผมยืนอยู่คนเดียวภายในห้องขนาดใหญ่ ความเจ็บปวดบนใบหน้าย้ำเตือนว่าผมควรจะต้องร้องไห้

แต่ตอนนี้เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ผู้ช่วยเป็นคนโทรมา

“พี่ซือเหิงคะ จองตั๋วเครื่องบินเรียบร้อยแล้วค่ะ”

“สัญญากับเสิ่นซื่อก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว รับประกันว่าสามวันหลังจากนี้พี่กับป้าอู๋จะเดินทางไปถึงเมือง S อย่างปลอดภัย”

ปลายนิ้วของผมสั่นเล็กน้อย ดีจริง ๆ ครั้งนี้ผมจะสลัดพวกเขาหลุดเสียที

หลังจากเพิ่งวางสายไป ผู้ช่วยพยาบาลก็โทรเข้ามาหาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

“คุณฉินแย่แล้วค่ะ จู่ ๆ อาการของป้าอู๋ก็ทรุดหนักลง หมอประจำห้อง ICU ถูกย้ายออกมาทั้งหมดแล้วค่ะ!”