Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

บทที่ 13 ยอมทุกอย่าง (2) “แม่ทำเกินไปจริง ๆ ไม่เคยเอาจดหมายของผมให้คุณก็แล้วไป แต่นี่ยังมาใส่ความผมอีก แล้วรู้หรือเปล่า ว่าแม่ยังเขียนจดหมายมารายงานความประพฤติของคุณบ่อย ๆ ด้วย แม่เขียนจดหมายมาบอกว่า ภรรยาของผมกินอิ่มนอนหลับ ใช้ชีวิตสุขสบายดี วัน ๆ แต่งตัวสวย เอาแต่ทำตัวเหมือนคุณนายตระกูลใหญ่ เที่ยวไปพูดโอ้อวดคนนั้นคนนี้ ว่าตัวเองได้เป็นคุณนายทหาร อีกทั้งยังเกียจคร้านสันหลังยาว ไม่ช่วยทำงานบ้าน ที่เลวร้ายที่สุดก็คือ แม่บอกว่าคุณชอบไปให้ท่าผู้ชายในหมู่บ้าน พฤติกรรมของคุณน่าเอือมระอาขนาดนี้ แม่เลยบอกให้ผมรีบหย่ากับคุณเร็ว ๆ ซะ”เมื่อได้ฟังเรื่องราวอีกมุมหนึ่งจากปากของเฉิงสือหย่วน อยู่ดี ๆ ภาพเหตุการณ์วันที่เธอหอบลูกมาหาเขาที่ค่ายทหารก็ผุดขึ้นมาในหัว“เพราะแบบนี้เองสินะคะ วันแรกที่เจอกันในค่ายคุณถึงทำตัวเย็นชา และทำตัวเหมือนโกรธฉันอยู่ตลอด” หรงเนี่ยนซินพูดไปพลางก็ถอนหายใจไปพลาง เธอไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าความสัมพันธ

เริ่มเนื้อหานิยายเรื่องที่ 2 ของเซ็ท 4 นิยายจีนย้อนยุค นางเอกสู้ชีวิตและพระเอกคลั่งรัก -ชื่อเรื่อง : ย้อนเวลามาเป็นภรรยาสุดแกร่งของคุณทหารมาดหยิ่ง (ยุค 80’s) ค่ะ-...คำโปรยถ้าย้อนเวลามาเป็นเจียหลัวได้เร็วกว่านี้ หล่อนจะไม่ยอมแต่งเข้าบ้านตระกูลหมิงเด็ดขาด ใครมันจะไปอยากแต่งงานกับไก่แก่กันล่ะ ยุคนี้มันยุคไหนแล้ว ไม่ใช่ยุคราชวงศ์สักหน่อย ทำเป็นกดขี่กันไปได้ น่าเขกหัวชะมัด! แนะนำเรื่องหล่อนงงงวยอยู่พักใหญ่ แต่สุดท้ายก็เข้าใจได้ว่าที่แท้ตัวหล่อนที่ตายไปแล้ว ก็มีโอกาสได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง แต่การมีชีวิตใหม่ของหล่อนมันจะไม่น่าปวดหัวเลยสักนิด หากหล่อนตายแล้วเกิดใหม่เหมือนวิญญาณทั่

บทที่ 1 คราวซวยของเจียหลัว (2) “ฉันก็เตือนแล้ว ว่าพี่ไม่ควรเข้ามาทำกับฉันเวลานี้ เป็นไงล่ะ สุดท้ายนังเจียหลัวมันก็รู้เรื่องของเราเข้าจนได้ แล้วถ้ามันเอาไปฟ้องเมียแก่ของพี่ พวกเราจะไม่ถูกเฉดหัวออกจากตระกูลหมิงหรือไง”ม่านเหยากอดอกมองคนที่ถูกลากไปกับพื้นด้วยแววตาสุดสมเพช แต่ไหนแต่ไรมาหล่อนเห็นอันเจียหลัวเป็นแค่สิ่งปฏิกูลก้อนหนึ่ง แม้อันเจียหลัวจะเป็นสะใภ้ใหญ่ของบ้าน ส่วนหล่อนเป็นแค่สะใภ้รองก็ตาม“ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใครเด็ดขาด”เสียงอ้อนวอนสั่นเครือของเจียหลัวทำให้เวินลิ่วหยุดออกแรงลากชั่วคราว เขาจ้องมองเจียหลัวตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างชั่งใจ ก่อนจะโค้งตัวลงมาหา แล้วใช้อุ้งมือใหญ่เสยปลายคางขึ้น เวินลิ่วออกแรงกดเล็กน้อยแล้วจับกรอบหน้าเล็ก ๆ พลิกไปพลิกมา ก่อนจะพูดออกมาว่า“จะว่าไป…

บทที่ 3 พลเมืองดี (1)หืดหาด ~ หืดหาด ~ หืดหาด ~เสียงสูดหายใจดังถี่ ๆ เป็นสัญญาณว่าคนที่เพิ่งสิ้นใจตายเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า ตอนนี้ได้กลับมามีลมหายใจใหม่อีกครั้ง หรือถ้าจะพูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือ อัน! เจีย! หลัว! ตาย! แล้ว! ฟื้น!!!อันเจียหลัวลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด แม้หล่อนจะมองไม่ค่อยเห็น แต่หล่อนก็พอจะรับรู้ได้ว่า... ตัวหล่อนอยู่ในพื้นที่คับแคบ ส่วนจะให้ตอบกับตัวเองว่าหล่อนอยู่ที่ไหน หล่อนก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน สิ่งเดียวที่หล่อนพอจะใช้เป็นคำตอบได้ ก็คือปรโลก!หล่อนเคยได้ยินมาว่า คนตายต้องไปปรโลก จากนั้นจะมีผู้คุมวิญญาณมานำทาง หากเป็นคนดีจะได้ไปอยู่บนสรวงสวรรค์ หากเป็นคนชั่วก็จะดิ่งลงเหวนรก! ถ้างั้น? หล่อนก็ควรนั่งรอผู้คุมวิญญาณเงียบ ๆ สินะแต่ระหว่างที่นั่งรออย่างใจเย็น จู่ ๆ จิตใต้สำนึกของหล่อนก็ฉายภาพเหตุการณ์หนึ่งขึ้นมาซ้ำ ๆ ราวกับต้องการจะตอกย้ำว

บทที่ 4 หมดเวลาของสะใภ้ผู้อ่อนแอ (1)‘ไม่มีอีกแล้วลู่จื่อเถียน…ต่อไปนี้... จะมีแค่อันเจียหลัวเท่านั้น…’ เสียงเบาโหวงดังก้องกังวานขึ้นมาดื้อ ๆ พาให้ลู่จื่อเถียนหลุดออกจากห้วงภวังค์แห่งความคิด แล้วหันกลับมาจดจ่ออยู่กับปัจจุบัน หล่อนพยายามเอียงใบหน้าซ้ายทีขวาที แล้วมองกราดไปรอบ ๆ เพื่อหาต้นตอของเสียง แต่นอกจากความมืดมิด ดวงตากลมโตของร่างนี้ก็มองไม่เห็นอะไรอยู่ดี เพราะงั้นยิ่งไม่ต้องหวัง ว่าหล่อนจะสามารถมองเห็นเจ้าของเสียงปริศนานี้ได้“อันเจียหลัวอะไรกัน ฉันชื่อลู่จื่อเถียนต่างหาก” หล่อนพยายามเค้นเสียงโต้ตอบเพื่อหยั่งเชิงดูว่า... เสียงปริศนาสายนั้นจะรับรู้ถึงพลังงานเสียงของหล่อนหรือเปล่า เพราะถ้ามีเสียงโต้ตอบกลับมาอีกครั้ง นั่นเท่ากับว่า... เสียงที่ได้ยินในตอนแรก เป็นเสียงที่มีอยู่จริง ไม่ใช่หล่อนที่หูฝาดไปเอง