Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 49

บทที่ 5 แอบฟัง (1)ลู่จื่อเถียนในคราบของอันเจียหลัวเบี่ยงใบหน้าออกจากกระจกบานขุ่น แล้วหันไปมองปฏิทินที่แขวนอยู่บนฝาผนัง บนนั้นระบุตัวเลขปี 1985 ไว้ชัดเจน ประกอบกับเสื้อผ้าที่ร่างนี้สวมใส่อยู่ แค่นี้ก็พอจะเดาได้แล้ว ว่าลู่จื่อเถียนย้อนเวลาจากปี 2024 มาอยู่ในยุค 80 หลังจากตักตวงความทรงจำของร่างเดิมได้ครบถ้วนทุกกระบวนความแล้ว จื่อเถียนก็คำนึงได้ว่า หล่อนควรออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ดังนั้นดวงตากลมจึงมองสาดส่ายไปรอบตัว หล่อนไปสะดุดเข้ากับพลั่วเหล็กที่ชันอยู่หลังห้อง จื่อเถียนจึงใช้พลั่วเหล็กชิ้นนั้นเป็นเครื่องมืองัดกลอนประตูยังดีที่ประตูห้องเก็บของเป็นแค่ประตูไม้เก่า ๆ ที่ไม่ได้แน่นหนาอะไร ดังนั้นการใช้พลั่วเหล็กงัดกับกลอนประตูจึงไม่ใช่เรื่องที่อยู่เหนือความสามารถของจื่อเถียนจื่อเถียนเสียเวลางัดประตูเพียงแค่ราว ๆ สิบนาที หล่อนก็สามารถพาตัวเองออกมาจากห้องเก็บของได้สำเร็จ

บทที่ 6 สะใภ้รองผู้แสนดี (1)“ฉันไม่น่ารับอันเจียหลัวเข้ามาเป็นสะใภ้ใหญ่ของบ้านเลยจริง ๆ ที่ยอมให้แต่งกับเจ้าใหญ่ก็เพราะเห็นว่าหล่อนเป็นคนโง่เง่า ขี้กลัว ไม่สู้คน และจูงจมูกง่ายเหมือนวัวเหมือนควาย ที่สำคัญ! ฉันต้องการยืมแรงหล่อนมาทำงานบ้าน แค่เจียหลัวคนเดียวก็ทำให้ฉันประหยัดค่าจ้างแม่บ้านไปมากถึงสามคน แล้วอยู่ ๆ มาหายหัวไปดื้อ ๆ มันใช้ได้ซะที่ไหน”หลี่เว่ยหรานพูดใส่อารมณ์ซะจนใบหน้าขาววอกเริ่มขึ้นสีแดงฉ่า สำหรับหล่อนแล้วการรับอันเจียหลัวเข้ามาในบ้านก็เหมือนการลงทุนระยะยาว นอกจากประหยัดเงินค่าจ้างแม่บ้านแล้ว ยังมีสะใภ้หน้าโง่อย่างอันเจียหลัวที่คอยทำหน้าที่เป็นแม่ครัวของตระกูล ทั้งยังเป็นที่รองรับอารมณ์ของหล่อนได้ดีอีกต่างหาก “หรานหราน... ยอดรักของผม คุณก็อย่าหัวเสียนักเลยครับ เดี๋ยวหน้าสวย ๆ ของคุณก็ได้เหี่ยวย่นกันพอดี นังเจียหลัวมันหนีไปกับชู้ก็ไม่เห็นแปลก ก็ดูลูกชายคนโตของคุณสิครับ ดื้อหัวรั้นยิ่งกว่ากระทิงซะอีก

บทที่ 7 ร้ายมาร้ายกลับ (1)ลู่จื่อเถียนในคราบของสะใภ้ใหญ่ตระกูลหมิงถูกพามานั่งร่วมวงบนโซฟา หล่อนถูกแม่สามีเหยียดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า ซึ่งสวนทางกับเจียวม่านเหยาและหวังเวินลิ่ว ที่ต่างมองเล็งมาหาใบหน้าของหล่อนเพียงอย่างเดียว สองคนนั้นคงแปลกใจจนไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองสินะ ว่าคนที่ตายไปแล้ว หนำซ้ำยังถูกลากไปขังหมกโอ่งไว้ในห้องเก็บของจะออกมานั่งชูคออยู่ตรงนี้ได้“นังตัวปัญหา! แกนี่ตายยากจริง ๆ ผู้หญิงโสโครกอย่างแก แม้แต่นรกก็ยังไม่ต้องการตัว ถ้าไม่อยากโดนพวกฉันทำให้ตายเป็นรอบที่สอง แกก็อย่าหลุดปากพูดอะไรพล่อย ๆ ออกมาเด็ดขาด เข้าใจหรือเปล่า!” ม่านเหยาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จื่อเถียนได้แต่กัดฟันพูดด้วยสีหน้าร้ายกาจ หล่อนรู้ดีว่านังเจียหลัวมันขี้กลัว แค่ขู่ว่าจะทำให้มันตายอีกรอบ มันก็น่าจะไม่กล้าปริปากพูดอะไรเกี่ยวกับพวกหล่อนอีกแม้แต่คำเดียวด้านจื่อเถียนแสร้งหูทวนลม ท

บทที่ 8 ช่างหัวตระกูลหมิง (1)“หล่อนไปฟัดกับหมาที่ไหนมา ไม่มีใครเขาอยากรู้หรอก เพราะงั้นเลิกแต่งเรื่องมาปั่นหัวคุณแม่ได้แล้ว” เจียวม่านเหยาถึงกับลุกขึ้นยืนแล้วชี้นิ้วสั่งให้สะใภ้ใหญ่หยุดพูด แต่ทว่าขณะเดียวกันนั้นหลี่เว่ยหรานก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างจากสะใภ้รอง หล่อนจึงเป็นฝ่ายยกฝ่ามือโบกตบอากาศสองสามทีเพื่อส่งสัญญาณให้ม่านเหยานั่งลง“ตกลงว่ารอยฟกช้ำพวกนั้น เธอได้มาจากไหนกันแน่?” หลี่เว่ยหรานจดจ้องเข้าไปในดวงตาของคู่สนทนาอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ เพียงเท่านี้ลู่จื่อเถียนก็พอจะตกผนึกได้แล้ว ว่าหลี่เว่ยหรานกำลังคล้อยตามในสิ่งที่หล่อนพูด และกำลังสงสัยในตัวของชายคนรักกับลูกสะใภ้คนโปรด“ฉันก็ทำงานบ้านของฉันอยู่ดี ๆ แต่ดันหูไวตาไวไปเห็นสัตว์นรกสองตัวกำลังจะผสมพันธุ์กัน พอพวกมันไหวตัวทัน จากที่ตั้งใจจะทำเรื่องอย่

บทที่ 9 หลุดพ้นจากขุมนรก (1)“ถุยยย ไม่ต้องทำมาเป็นพูดดีเข้าตัว พูดชั่วเข้าคนอื่นหรอก แล้วจะบอกให้นะ ว่าต่อให้ฉันไม่ถูกไล่ออกจากบ้านหลังนี้ ฉันก็จะหาทางไปจากที่นี่อยู่ดี เพราะงั้นขอบคุณมาก ที่ช่วยทำให้ฉันเป็นอิสระสักที แล้วก็รู้ไว้ซะ ว่าต่อจากนี้ไปฉันจะใช้ชีวิตให้เต็มที่ จะไม่เป็นอีโง่คนเดิมอีก แล้วพวกแก แก แก และแก อย่ามาเสียดายทีหลังก็แล้วกัน อ้อ!!! แล้วก็คนอย่างฉันน่ะมีศักดิ์ศรีมากพอ ไม่ปล่อยให้ตัวเองเจ็บตัวเปล่าหรอก ถ้าสู้มาฉันก็จะสู้กลับแบบไม่ยั้งมือ ดูจากรอยนิ้วมือบนใบหน้าของม่านเหยา ก็บอกได้แล้วว่าฉันไม่ได้แค่พูดลอย ๆ”คำพูดและน้ำเสียงของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสะใภ้ใหญ่ของบ้าน ตอนนี้มันดูร้ายกาจพอตัว ทำผู้อาวุโสประจำตระกูลถึงกับอ้าปากเหวอด้วยความคาดไม่ถึง หลี่เว่ยหรานคาดไม่ถึงว่าผู้หญิงจนตรอกอย่างอันเจียหลัวจะกล้าขึ้นเสียงกับหล่อน และไม่รอให้หล่อนเป็นฝ่ายออกปากขับไล่ แต่นังนั่นดันชิงพูดตัดหน้าขึ้นมาซะก่อน ว่าจะตัดขาดและออกไปจากบ้านหลังนี้