Todos os capítulos de THE DEVIL'S DOUBLE: Capítulo 1 - Capítulo 8

Sabi nila, ang kasal ang pinakamagandang araw sa buhay ng isang babae. Araw ng puting belo, mga bulaklak, at mga pangakong susumpaan habangbuhay. Araw ng dalawang taong nagmamahalan ng tunay.Ngunit para sa akin, ito ang araw ng pagkakakulong. Ang araw na tuluyang isinilid ako sa hawlang gawa sa ginto—kumikislap sa mata ng iba, ngunit sa loob ay puro kadiliman.Hindi ko siya pinili. Pinili siya ng sitwasyon, ng mga pangyayaring sumira sa buhay ko. Pinili siya ng utang na iniwan ng namatay kong pamilya. Pinili siya ng kompanyang halos gumuho na. Ako ang naging kabayaran. Ako ang naging kasunduan. Ako ang naging pag-aari. Ako ang naging kapalit.Damon Alexandrie Salvador..The wedding ceremony just ended. Nakatayo siya ngayon sa tabi ng bintana ng marangyang silid, hawak ang baso ng alak. Ang mga mata niyang malamig ay nakatuon sa akin, parang pinapako ako kung saan ako nakaupo.Hindi ko alam kung ano ang pumapasok sa isip niya. Para akong nasusunog sa bawat titig niya sa akin.Walang n

Nakatitig ako sa rosaryo habang nakaupo sa kama. Murang kahoy lamang iyon, luma na, gasgas ang ibang bahagi. Ngunit sa sandaling iyon, mas mahalaga pa iyon kaysa sa lahat ng mamahaling bagay sa kwartong iyon.A sign.Na hindi lahat sa bahay na ito ay pag-aari niya.Huminga ako nang malalim saka itinago iyon sa ilalim ng corset ng wedding gown ko. Pagkatapos ay nilapitan ko ang pagkain.Mainit pa ang sabaw. May garlic rice, grilled fish, steamed vegetables, at mango slices sa gilid. Halatang pinag-isipan.At bigla kong naalala si Mama.Mahilig siyang maghanda ng pagkain kapag stressed ako. Kapag may exams. Kapag may problema kay Daddy. Kapag umiiyak ako dahil sa heartbreak na wala namang kabuluhan ngayon.Napapikit ako.Mom's dead.Daddy's dead.Everyone's gone.At ang natitira sa akin ay ang apelyido ng lalaking kinamumuhian ko.Napahagulhol ako muli, pero pinilit kong kumain. Tama si Lilia. Kailangan ko ng lakas. Kahit para lang makaligtas.Matapos kumain, dinala ko ang tray sa gilid

Napasinghap ako sa kapal ng mukha niya. Mabilis kong inabot ang butter knife sa mesa at marahang idinikit sa pulso niyang nakahawak sa akin. Matalim ang tingin ko sa kaniya.Natahimik ang buong silid. Maging ang mga staff ay tila napapikit sa kaba."Bitaw," mahinahon kong saad.Sandaling nagtagpo ang mga mata namin.Then slowly... He let go of my hand. Agad kong ibinaba ang kutsilyo at inayos ang postura ko."Good boy." I said while smirking.Narinig ko ang mahinang pagsinghap ng isang staff sa gilid.Damon merely smirked too. Imbes na mainis siya sa katigasan ng ulo ko ngayon ay parang nag eenjoy pa siya."You like playing dangerous games this early in the morning, sweetheart." untag niya pa. Pasimple ko siyang tinapunan ng tingin habang kumukuha ako ng panibagpng toast."I like reminding rabid dogs where they belong." saad ko.Tumawa siya nang mababa. Hindi galit. Hindi rin insultado. Parang mas naaliw pa nga.At lalo akong naiinis. Damn this man! Ano bang klase ng isip meron siya?

The night continued and unfortunately for Damon... I was having fun. Not because of the party. The party itself was boring.Rich people talking about money. Businessmen talking about more money. Politicians pretending they cared about people. Nothing interesting. But Damon? Damon was very interesting when he was trying not to kill me. "Elena, this is Mr. Chen." I smiled politely. "Hello." Mr. Chen shook my hand. "I've heard Damon is quite protective of you." I looked at Damon. His eyes immediately narrowed. Oh. Opportunity. "Protective is one word for it." Mr. Chen laughed. "What would be another word?" I smiled. "Controlling." Damon's fingers immediately tightened around his champagne glass. I bit my lip to stop myself from laughing. Mr. Chen looked at Damon. Damon smiled. And somehow...it was more terrifying. "My wife has a very interesting sense of humor." I looked at him. "And my husband has a very interesting personality disorder." Sile