Chapter 2

Pagkatapos nang ilang minutong pag iyak ay inayos ko ang aking sarili. Tumayo ako at naglakad papunta sa full body mirror.

Pinunasan ko ang luhang dumadaloy sa aking magkabilang pisngi at pilit na pinapatahan ang sarili.

"Pull yourself together, Elena. You have to be strong because no one will save you here." bulong ko sa sarili habang nakatitig sa salamin.

Hindi ko mapigilang maawa sa sariling repleksiyon.

I didn't even get the chance to mourn for my family's death. Kahapon sila na aksidente at ibinalitang dead on arrival. Pagdating ko sa ospital kahapon ay nandoon na si Damon at ang mga tauhan niya.. ilang minuto lang ang tinagal ko doon at agad niya akong dinala dito sa bahay niya. And now, we're married already and I need to face this fucking honeymoon shit!

I am already familiar with Damon dahil nakikita ko siyang bumibisita sa bahay namin at kausap si daddy.. his aura is really scary and intimidating kaya hindi talaga ako lumalapit sa kanila noon.

I greeted my teeth.. rage is building up inside me. He took advantage of our downfall.

Damn him!

Napatigil ako sa pag iisip nang may marinig na mahinang katok sa pintuan. Huminga muna ako ng malalim para ikalma ang sarili bago nagtungo sa p***o para buksan iyon.

Napakunot ang noo ko nang makita ang isang matandang babae pagkabukas ko ng pintuan. She has this tender smile on her face and may dala siyang tray ng pagkain.

"Kumain ka muna, hija. Alam kong nagugutom kana dahil hindi ka kumain kanina." malumanay ang boses niyang saad.

My expression softens when I heard her voice. Nakakakalma ang marahan niyang boses.

I smiled at her remarks at binuksan ng malaki ang pintuan.

I can't believe that old man! Sa tantiya ko ay nasa 70s or 80s na siya, but she's still here, working for that old man.

What a cruel man! Mas lalong nag iinit ang dugo ko sa kaniya. May puso pa ba siya?

"I can come in?" tila nagulat pang pahayag ng matandang babae nang sumenyas akong pumasok siya sa kwarto.

"Uhm, yes?" hindi ko siguradong sagot. Malapad siyang ngumiti at pumasok din naman. Dahan dahan  at labis ang pag iingat niyang inilapag ang dala niyang tray sa mesa bago ako hinarap.

Napalunok ako nang maamoy ang masarap na aroma ng pagkainh dala niya. Gutom na gutom ako. Totoo ang sinabi niya kaninang hindi ako kumain.

Maghapon akong walang kain. Kahit sa reception ng kasal ay hindi ko magawang kumain. Pero pinagsisisihan ko iyon dahil nagugutom na talaga ako.

"Ako mismo ang nagluto at naghanda ng mga ito para sa iyo hija. Nalaman ko kasing mapili ka sa pagkain . Sana magustuhan mo." she gently said kaya agad akong tumango.

"Thank you.. uhmm?"

"Oh, Lilia. Ako si Lilia." agad niyang tugon. I smiled back at her.

"Thank you for this, Lilia." Ulit ko.

Bahagya akong napaatras nang bigla niyang hinawakan ang kamay ko at marahang pinisil iyon.

"You're welcome, Elena. It's my pleasure." she said. Nagtaka ako nang makitang parang naluluha siya.

I immediately sense that something's wrong kaya napatitig ako lalo sa kaniya pero agad siyang nag iwas ng tingin.

"Sige na. Kumain kana muna. Maiwan na muna kita rito." bigla niyang saad at akmang aalis na pero mabilis kong hinawakan ang braso niya.

"Uhm, Lilia.." untag ko kaya napatigil siya.

"Help me please.." pakiusap ko. Mukhang nagulat siya sa binigkas ko at agad niyang tinanggal ang pagkakahawak ko sa braso niya.

"A-Ano bang sinasabi mo hija. Naku, gutom lang yan. Kumain ka na." kinakabahan ang boses niyang saad.

Tumulo ang luha ko habang nakatitig sa kaniya. Hindi ko alam kung bakit, pero sa unang pagkakataon mula nang dalhin ako sa impiyernong bahay na ito, may nakita akong kahit katiting na kabaitan sa isang tao.

At desperado akong kumapit doon.

"Please..." nanginginig kong ulit. "Tulungan mo ako. Ayokong manatili rito."

Nakita kong namutla si Lilia. Mabilis siyang lumingon sa pintuan, saka sa malalaking bintanang natatakpan ng makakapal na kurtina, para bang kahit ang mga dingding ay may tainga

"Hija..." mahina niyang saad. Nanginginig ang matanda niyang kamay habang marahang inaalis ang pagkakahawak ko sa kaniya.

"Huwag mong sabihin ang mga ganiyang bagay nang malakas."

"Bakit?" napahikbi ako. "Bakit parang lahat kayo takot sa kaniya?"

Hindi siya agad sumagot. Sa halip ay lumapit siya sa akin at pinunasan ang luha ko gamit ang panyo niya.

"Because powerful men do not need to shout to be feared," bulong niya. "Isang tingin lang nila... sapat na."

Napalunok ako sa gulat sa narinig. Sa pagkakabigkas niya ng mga salitang iyon ay alam kong may pinag aralan siya.. hindi siya ordinaryong katulong.

"Please, Lilia..." mas mahina kong sabi.

"I have to get out of here. I'm afraid.. Wala na ang pamilya ko pero may mga kamag-anak pa ako. Mga kaibigan. Kahit sino. Tulungan mo ako please." nagsusumamo ang boses ko.

Saglit siyang pumikit, para bang may mabigat na alaalang bumagsak sa balikat niya.

"Or kahit tawagan mo nalang, Lilia. Ibibigay ko sayo ang number nila. Tell them my situation. I'm sure hinahanap nila ako." desperado ang boses ko.

"Hindi.. hija. I'm sorry." malungkot niyang saad.

Napaatras ako.

"A-Ano?"

" Alam ng iba mong kamag anak ang kasal niyo ni Damon.. pati mga kaibigan mo. Hindi ka nila hinahanap.. Everyone knows about your wedding.. and they know how powerful Damon is.." nag-angat siya ng tingin sa akin.

"Mula ngayon, lahat ng kailangan mong daanan ay dadaan muna kay Sir Damon."

Nanlamig ang buong katawan ko.

No.

No. No. No.

Parang biglang sumikip ang buong silid. Humina ang tuhod ko kaya napaupo ako sa gilid ng kama.

"He can't do that..." pabulong kong sabi. "Hindi puwedeng ganito lang."

Ngunit pareho naming alam na puwede iyon.

Dahil ginawa na niya.

"Kumain kana muna," marahan niyang sabi. "Kailangan mo ng lakas."

Napatawa ako nang mapait. Unti unti ng nawawalan ng pag asa. Wala na talagang tutulong pa sa akin dito.

"Lakas? Para saan? Para lumaban sa kaniya?" Umiling ako. "No one wins against men like him."

May kung anong dumaan sa mukha ni Lilia.. lungkot, pagsang-ayon, at awa.

"Huwag mong hayaang marinig ka niya," tanging sabi niya. Pero bago siya tuluyang umalis ay may mabilis siyang isinuksok sa kamay ko.

Isang maliit na rosaryo.

Napatitig ako roon.

"Keep it hidden," bulong niya. "At huwag kang mawawalan ng pag-asa."

Pagkasabi niyon ay dali-dali siyang lumabas.

Naiwan akong mag-isa. Ulit.