Chapter 3

Nakatitig ako sa rosaryo habang nakaupo sa kama. Murang kahoy lamang iyon, luma na, gasgas ang ibang bahagi. Ngunit sa sandaling iyon, mas mahalaga pa iyon kaysa sa lahat ng mamahaling bagay sa kwartong iyon.

A sign.

Na hindi lahat sa bahay na ito ay pag-aari niya.

Huminga ako nang malalim saka itinago iyon sa ilalim ng corset ng wedding gown ko. Pagkatapos ay nilapitan ko ang pagkain.

Mainit pa ang sabaw. May garlic rice, grilled fish, steamed vegetables, at mango slices sa gilid. Halatang pinag-isipan.

At bigla kong naalala si Mama.

Mahilig siyang maghanda ng pagkain kapag stressed ako. Kapag may exams. Kapag may problema kay Daddy. Kapag umiiyak ako dahil sa heartbreak na wala namang kabuluhan ngayon.

Napapikit ako.

Mom's dead.

Daddy's dead.

Everyone's gone.

At ang natitira sa akin ay ang apelyido ng lalaking kinamumuhian ko.

Napahagulhol ako muli, pero pinilit kong kumain. Tama si Lilia. Kailangan ko ng lakas. Kahit para lang makaligtas.

Matapos kumain, dinala ko ang tray sa gilid at sinubukang buksan ang pintuan.

Naka locked parin.

Natawa ako nang mapakla.

Of course!

Lumapit ako sa bintana at hinawi ang kurtina.

Mula sa taas ng mansiyon ay tanaw ang malawak na hardin, fountain na tila ginto sa ilaw, at mahahabang driveway. Sa labas ng gate ay may guwardiya. Dalawa sa may fountain. Isa sa gilid.

May cctv rin sa bawat poste.

Prison. Luxury prison.

Napaatras ako at muling tumingin sa paligid ng silid. Napakalaki nito..

King-sized bed, fireplace, velvet couch, chandelier, walk-in closet, marble bathroom.

Everything's expensive.

Everything's cold.

Everything's like him.

Napatigil ako nang marinig ang pagbukas ng p***o. Nanigas ang buong katawan ko. Pagharap ko ay nakita ko siyang nakatayo roon.

Agad na kumabog ang dibdib ko. I greeted my teeth by just seeing him.

Suot niya na ang itim na slacks at puting dress shirt na nakabukas ang unang dalawang butones. Wala na ang coat niya. Sa isang kamay ay hawak niya ang baso ng whiskey.

At kahit gaano siya kagwapo, para siyang demonyong nakaayos lang. His eyes landed on the empty plate.

"Good," malamig niyang sabi. "You ate."

Hindi ako sumagot.

Isinara niya ang p***o at dahan-dahang naglakad papalapit sa akin.

Wala sa sarili akong napaatras.

Napansin niya iyon at bahagyang tumaas ang sulok ng labi niya.

"Still scared?" tanong niya pa, may panunuya sa boses.

"Still disgusted," mabilis kong sagot.

Huminto siya ilang hakbang ang layo sa akin.

Sandaling natahimik ang paligid namin. Pagkatapos ay tumawa siya nang mahina.

"You have claws. Interesting." mangha niyang pahayag..

"I'd rather have claws than chains." lakas loob kong sagot pabalik. Pilit na tinatago ang kaba sa kailaliman ng pagkatao ko.

Ano pa ba ang ikinakatakot ko? Wala na yatang mawawala pa sa akin..

Nagdilim ang mga mata niya.

Mabilis niyang inilapag ang baso sa mesa at sa isang iglap ay nasa harap ko na siya. Hinawakan niya ang panga ko at bahagyang itinaas ang mukha ko.

"Dahan-dahan sa bibig mo, Elena."

Tinabig ko ang kamay niya.

"Don't touch me." matapang kong pahayag.

Nanigas ang panga niya.

Sa unang pagkakataon, tila may pumipigil sa kaniyang galit.

"You'll learn."

"No," mariin kong sabi kahit nanginginig ako.

"You will." madiin kong asik.

Saglit siyang natahimik, tila sinusukat ako. Then unexpectedly... he smiled.

Nagulat ako.. I didn't expect him to fucking smile! Baliw na yata ang isang to!

At mas nakakatakot iyon kesa sa galit niya.

"You think rebellion makes you strong huh.."

Lumapit siya lalo. Naamoy ko ang whiskey at mamahaling pabango niya.

"But rebellion without power is just entertainment." saad niya, may ngisi na sa labi.

Gustong gusto ko siyang suntukin at basagin ang mukha niya.

Napakuyom ang kamao ko.

"I hate you." puno ng galit kong usal. He just smirked at my remarks, tila nasisiyahan pa sa umuusbong kong galit.

"That can be arranged into something more useful."

Napamulagat ako. "You're insane."

"Maybe." Bahagya siyang yumuko para magpantay ang mukha namin. "But I'm still your husband."

Wala sa sariling umigkas ang kamay ko at nasampal siya. Umalingawngaw ang tunog sa silid.

Pareho kaming natigilan.

Nanginig ang kamay ko matapos iyon. Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas ng loob.

Dahan-dahang bumaling ang mukha niya pabalik sa akin. May pulang bakas ng kamay ko sa pisngi niya.

Patay na.

Patay na talaga ako nito..

Ngunit imbes na magalit, dila lang niyang marahang dinaanan ang loob ng pisngi niya saka siya tumawa nang paos.

"There you are."

"What?"

"The fiesty side."

Mabilis niya akong hinila papalapit sa kaniya. Napasinghap ako nang bumangga ang katawan ko sa dibdib niya.

"Bitiwan mo ako!" pagpupumiglas ko.

Pinulupot niya ang isang braso sa bewang ko habang ang kabilang kamay ay hinawakan ang batok ko.

"You can hate me," bulong niya. "You can scratch, slap, curse, scream."

His thumb brushed the tears still dried on my cheek.

"But you will never ignore me."

Tinulak ko siya nang buong lakas. Nagulat siya nang bahagya kaya nakawala ako.

"Hindi kita mamahalin."

Muli siyang tumawa.

"I never asked for love, sweetheart."

"Then what do you want from me?!"

Bigla akong napasigaw.

Lahat ng takot, galit, pagod, sakit ay sumabog sa isang tanong.

Napatigil siya. At sa unang pagkakataon, hindi agad siya sumagot. Ang mga mata niyang karaniwang malamig ay tila dumilim pa. Pagkatapos ay marahan niyang inayos ang cuff ng manggas niya.

"Obedience," sabi niya.

"Bullshit." Mabilis kong asik.

Napatigil siya muli.

"You married me because of business. Because of leverage. Because of control."

Bahagya akong lumapit.

"But people like you always want more."

His jaw tightened.

"What do you know about people like me?" madilim ang mga mata niyang tanong.

"Enough to know you're an empty shell." I said in a disgusted voice.

Sa isang iglap, nag-iba ang aura ng buong silid. Mas lumamig. Mas mabigat.

Mali yata ang nasabi ko. Napalunok ako.

Ngunit hindi na ako umatras.

Nanatili lang siyang nakatitig sa akin nang matagal. Tila hinahati ang pagkatao ko gamit ang mga mata niya.

Pagkatapos ay tumalikod siya.

"Sleep."

Napakurap ako sa narinig.

"What?"

"Sabi ko matulog kana." Lumakad siya patungo sa p***o.

"That's it?" di ko napigilang tanong. Huminto siya ngunit hindi ako nilingon.

"You should be grateful I'm in a generous mood tonight, Elena."

"Or maybe," matalim kong sabi, "you can't force someone who isn't broken yet."

Dahan-dahan siyang lumingon. At sa titig niyang iyon, para akong nilamon ng dilim.

"Do not mistake delay for mercy, Elena."

Pagkatapos niyon ay lumabas siya.

Muling nagsara ang p***o. At muli akong naiwan sa kwartong iyon.

Hindi ako agad nakagalaw. Unti-unti kong naramdaman ang paghina ng tuhod ko hanggang sa napaupo ako sa sahig.

Napahawak ako sa dibdib ko dahil sobrang lakas pa rin ng tibok ng puso ko.

Buhay pa ako.

Hindi niya ako ginalaw. Napapikit ako at nakahinga ng malalim pero napatigil din nang maisip na hindi iyon panalo

Hindi niya nga ako ginalaw ngayong gabi, pero paano bukas? At sa susunod na bukas? Pahinga lang ang gabing ito bago ang susunod na laban.

Napahawak ako sa dibdib ko kung saan nakatago ang rosaryo.

"Please... give me strength" bulong ko sa kung sino mang nakikinig. And as I open my eyes, a bold plan came into my mind.

Nagkalakas ang katawan ko kaya dahan dahan akong tumayo at hinubad ang suot na damit bago nahiga sa kama.

"Don't worry, mom and dad. I will do everything to survive in this hell. I will do everything to live."