Chapter 4

Kinabukasan, nagising ako sa tunog ng pagbukas ng kurtina.

Napabangon ako agad.

Sikat ng araw ang bumungad sa akin, kasunod ang isang batang babae na tila nasa early twenties. Naka-uniform siyang itim at puti, may hawak na ilang garment bags.

Gulantang akong nakatitig sa kaniya. Ganito ba talaga sa pamamahay na to? Hindi ba uso privacy sa kanila?

"Good morning, Ma'am Elena," masigla niyang bati.

Napakunot ang noo ko. "Who are you?"

"Ako po si Mira. Personal maid niyo po starting today."

"What?"

Ngumiti siya nang alanganin.

"Utos po ni Sir Damon."

Napatingin ako sa p***o. Dalawa pang babae ang pumasok, may dalang kahon ng sapatos at jewelry cases. Mabilis akong napatingin sa sariling katawan nang maalalang natulog akong walang kahit anong saplot kagabi pero nakahinga din ng maluwag nang makitang may damit na ako.

"Para saan 'yan?" tanong ko sa dalawang babaeng kakapasok lang sa kwarto.

"Your wardrobe, Ma'am." malumanay na sagot ng isa.

Napatayo ako sa kama.

"I don't need any of this." asik ko sa kanila. Nagkatinginan silang tatlo.

"Sir said you'll be attending breakfast downstairs in thirty minutes." pahayag ni Mira. Mapakla akong natawa.

"Tell him I said no."

Biglang natahimik ang tatlo, muli silang nagkatinginan.

Then Mira swallowed hard.

"Ma'am... kapag hindi po kayo bumaba, kami po ang mapapagalitan."

Napapikit ako.

Of course! Even refusal has collateral damage here.

"Fine."

Walang choice kong sambit at napabuntong hininga.

Habang nasa loob ng banyo, tinignan ko ang sarili ko sa salamin. Namumugto ang mata ko. Gusot ang buhok. Halatang umiyak ng umiyak.

I looked like a ghost wearing silk.

Paglabas ko, pinili ko ang pinakasimpleng dress sa mga dinala nila. Isang cream mini dress na walang kaartehan. Ngunit nang isuot ko iyon, kahit simple lang ay halata parin na sobrang mahal.

Everything around him costs something. I wonder what he paid for me.

I greeted my teeth at napakuyom na lang ng kamao sa naisip.

Pagbukas ng p***o ng dining hall ay bumungad ang napakahabang mesa. At sa pinakadulo nito, nakaupo si Damon.

Parang hari na may ginagawa sa ipad niya habang umiinom ng kape.

He didn't even look up.

"You're late."

Napasinghap ako sa kapal ng mukha niya.

"It's been thirty-one minutes," dagdag niya, may conviction pa sa boses. I rolled my eyes at his remarks. Lumapit ako at umupo sa pinakamalayong silya mula sa kaniya.

"Then sue me." matapang kong asik.

Narinig kong may mahinang hingang pinigil ang staff sa paligid. Dahan-dahan niyang ibinaba ang ipad na hawak.

Tumitig siya sa akin. Then he smirked.

"This might be fun after all."

Napatingin ako sa kaniya nang may halong irita at pagkadismaya.

Fun? Anong nakakatuwa sa sitwasyon ko ngayon? Mukha ba akong clown sa paningin niya?!

"Sorry to disappoint you, pero hindi ako entertainer."  matamis kong saad habang inaabot ang baso ng tubig sa mesa. Bahagya siyang sumandal sa upuan, tila pinag-aaralan ako. Nasa kaniya pa rin ang malamig na composure na para bang walang kayang yumanig sa lalaking ito.

"That's unfortunate. You already have my full attention." aniya.

I clenched my jaw. Ang kapal talaga ng mukha niya. Bored na bored na ba siya sa buhay niya?

Hindi ko siya pinansin at nagsalin ng orange juice sa baso ko. Napansin kong punong-puno ng pagkain ang mesa. May croissants, fresh fruits, eggs, bacon, iba't ibang klase ng keso, pancakes, kahit sushi nandoon.

Looks like a feast. And yet the room still felt starved. Kumuha ako ng toast at tahimik na nagsimulang kumain. Narinig ko ang marahan niyang pagtapik sa mesa gamit ang daliri.

"Look at me when I'm talking to you."

I took another bite.

"At kung ayaw ko?" pagmamatigas kong asik.

Nanahimik ang buong dining hall. Ramdam ko ang tensiyon ng mga staff na nakatayo sa gilid. Para bang lahat sila ay humihinga lang kapag pinapayagan sila.

I slowly sipped my juice saka ko siya tinapunan ng tingin.

"There. Happy?" nang uuyam kong pahayag.

His gaze darkened. Hindi siya sumagot agad. Sa halip ay tumayo siya mula sa kinauupuan at dahan-dahang naglakad papunta sa akin.

Every step was deliberate. Every step was a warning.

Ngunit hindi ako umurong. Inipon ko talaga ang tapang sa katawan ko, hindi ko hahayang kontrolin niya ang buhay ko.

Gusto niya akong ikulong sa hawlang ito hindi ba? Pwes, let's see kung hanggang saan aabot ang pasensya niya sa akin.

Lumapit siya hanggang nasa tabi ko na siya. Ang bango ng pabango niya ay agad bumalot sa hangin. MamahaIin, malinis, dangerously masculine.

Mabilis niyang hinila ang silya sa tabi ko at umupo roon. I froze for half a second.Then I rolled my eyes.

"Wow. The king leaves his throne." nang uuyam ko na namang usal.

"Only for something interesting." he answere back and continue eating.

"Then go back. Wala kang makikita rito." wika ko.

He leaned closer. He looked at me from head to toe before smirking.

"I disagree."

Muntik akong mapaatras nang maramdaman ko ang mga daliri niyang dumausdos sa isang hibla ng buhok ko na nakadikit sa leeg.

Mabilis kong tinampal ang kamay niya.

"Touch me again and you'll lose a finger." nanggigigil kong sambit.

His lips twitched.

"You keep threatening me with things you can't do." natatawa niyang pahayag, tila hinahamon ako.

"Try me." matapang kong asik.

He stared at me for a long second, then unexpectedly reached for my plate.

At kinuha niya ang toast ko!

Napamulagat ako.

"Excuse me?!" Hindi makapaniwalang bulalas ko.

Kinagat niya iyon habang nakatitig sa akin. Napalunok ako dahol doon at mas nainis.

"Terrible choice," malamig niyang sabi. "Dry."

Nanlisik ang mata ko.

"You stole my breakfast just to insult it?"

"I stole your breakfast because I can." nakangisi niyang saad. Mapakla akong natawa.

"Congratulations. Napaka-impressive mo." inis kong asik sabay palakpak pa.

Tumayo ako para kumuha ng panibago pero mabilis niyang hinawakan ang pulsuhan ko. Nanigas ang katawan ko. Mahigpit ang pagkakahawak niya pero hindi iyon masakit. Mainit ang palad niya sa balat ko.

"Sit down." may awtoridad niyang utos.

"No." madiin kong sagot.

"That wasn't a request, Elena." mas dumidilim ang paningin niya.

Nakakatakot siya sa totoo lang. Pero hindi ko hahayaang makita niyang natatakot ako sa kaniya.

"Good thing I don't care." walang pakialam kong bulalas. Hinila ko ang kamay ko ngunit lalo lang humigpit ang hawak niya. Napatingin ako sa kaniya at doon ko naabutan ang malamig na titig niyang may bahid ng amusement.

He was enjoying this. Bastard.

"Let go." pagpupumilit ko pa.

"Ask nicely." he smirked.

I laughed.

"Mas gugustuhin ko pang mabilaukan ako." sikmat ko.

Bahagya niyang inilapit ang mukha sa akin.

"Tempting visual." he murmured.