Chapter 5

Napasinghap ako sa kapal ng mukha niya. Mabilis kong inabot ang butter knife sa mesa at marahang idinikit sa pulso niyang nakahawak sa akin. Matalim ang tingin ko sa kaniya.

Natahimik ang buong silid. Maging ang mga staff ay tila napapikit sa kaba.

"Bitaw," mahinahon kong saad.

Sandaling nagtagpo ang mga mata namin.

Then slowly... He let go of my hand. Agad kong ibinaba ang kutsilyo at inayos ang postura ko.

"Good boy." I said while smirking.

Narinig ko ang mahinang pagsinghap ng isang staff sa gilid.

Damon merely smirked too. Imbes na mainis siya sa katigasan ng ulo ko ngayon ay parang nag eenjoy pa siya.

"You like playing dangerous games this early in the morning, sweetheart." untag niya pa. Pasimple ko siyang tinapunan ng tingin habang kumukuha ako ng panibagpng toast.

"I like reminding rabid dogs where they belong." saad ko.

Tumawa siya nang mababa. Hindi galit. Hindi rin insultado. Parang mas naaliw pa nga.

At lalo akong naiinis. Damn this man! Ano bang klase ng isip meron siya?

Natapos ang almusal namin na punong-puno ng tensiyon. Every time I reached for something, mauuna siyang kunin iyon. Every time he spoke, I answered sharper. Every time I insulted him, he looked more entertained.

Parang lalong nabubuhay ang demonyo kapag hinahamon.

Pagkatapos kong uminom ng huling lagok ng kape ay tumayo ako.

"I'm done." pahayag ko.

"Sit down." madiin niyang utos. Napairap ako. Andiyan na naman ang nakakatakot niyang tono. I just shrugged at hindi ko siya nilingon.

"Just Die." inis kong asik bago tuluyang umalis sa mesa. Nagpatuloy ako sa paglalakad palabas ng dining hall ngunit bago pa ako makalayo ay narinig ko ang malamig niyang boses.

"If you take one more step, Elena, I'll have every door in this house locked." pagbabanta niya pa.

Huminto ako. Dahan-dahan akong lumingon sa kaniya at tinaasan siya ng kilay.

"You already lock everything, Damon." sagot ko.

Totoo naman kasi, ano pa bang ila-lock niya sa pamamahay na to? Lahat naman naka locked na. Anong klaseng pagbabanta iyon?

Tsk.

"Then I'll make it worse." dagdag niya pa kaya mahina akong natawa.

"Control freak." asik ko.

"Defiant brat." sagot niya naman pabalik. Nagkrus ang mga braso ko.

"You're old enough to be insulted by that." sikmat ko.

His jaw ticked.

Matagumpay akong napangiti. Bull's eye!

Lumapit siya muli sa akin, this time dahan dahan. Huminto siya sa tapat ko at yumuko nang bahagya upang magpantay ang mukha namin.

"You enjoy provoking me." bulong niya sabay hawak sa baba ko. Tinitigan ko siya ng diretso.

"I enjoy seeing you provoked." matapang kong sagot.

His gaze dropped to my lips for one dangerous second before returning to my eyes.

"Careful."

"Why?" bulong ko rin. "You'll kiss me into submission?"

Muling tumahimik ang paligid. Then his thumb brushed the corner of my mouth. My breath hitched traitorously.

"There was jam," sabi niya.

Mabilis akong umatras. Sinungaling!

Wala naman anong kinaing jam! Napakuyom ang kamao ko sa sarili kong reaksyon.

He noticed it.

Of course he noticed!

His smirk deepened.

"You're really interesting." wika niya pa.

"Shut up." inis kong asik sabay talikod sa kaniya at mabilis na naglakad palayo.

Paglabas ko sa dining hall ay mabilis akong naglakad sa hallway. Hindi nakaligtas sa mga mata ko ang magarang hallway.

Marble floors. Giant paintings. Tall windows. Everything screamed money. Everything screamed prison.

Narinig ko ang yabag niya sa likod ko.

Hindi ako lumingon.

"Are you following me now?" naiinis kong tanong.

"This is my house." he calmly answered.

"Then congratulations again." sarkastiko kong singhal.

"You're in a foul mood." saad niya pa.

"I'm in your house, ano pa bang dapat kong mood? Alangan matuwa ako na nakakulong ako dito?" pabalang kong sagot.

Mahina siyang natawa.

And I hated that I liked the sound of his laughs.

Pagdating ko sa grand staircase ay huminto ako at humarap sa kaniya.

"What do you want?" hindi ko na napigilang tanungin siya.

"You." mabilis niyang sagot.

Napairap ako.

"Tsk. Luma na yan. Napaghahalataang matanda ka na." asik ko sabay buntong hininga.

He stepped closer kaya bahagya akong napaatras.

"I want you dressed by noon."

Napatitig ako.

"For what?" naguguluhan kong tanong.

"We have guests tonight."

"No." pagtanggi ko.

"Yes." he contradicted.

"I'm not performing for your rich friends, old man." I seriously said. He clenched his jaw.

"They're not my friends."

"Edi mas lalong ayaw ko." asik ko.

"You'll be there." pinal niyang sambit.

Tumawa ako nang mapakla.

"And if I don't?" taas kilang kong tanong.

He looked at me calmly.

"I'll carry you there myself." seryoso ang boses niyang saad.

My pulse jumped. Hindi dahil sa kilig. Kung hindi ay dahil sa galit. At konting kaba.

"You wouldn't dare." sikmat ko, nakataas ang isang kilay.

"Try me."

Napalunok ako sa sinabi niya. Shit talaga oh!

Nagkatinginan kami sa gitna ng hagdanan. Mainit ang tensiyon sa pagitan naming dalawa kahit malamig ang buong mansiyon.

Then I smiled sweetly.

"Okay."

Napakunot ang noo niya. Halatang nagulat sa biglag pagpayag ko. Mukhang may sasabihin pa yata siya pero hindi niya iyon naituloy dahil dali dali na akong umakyat ng hagdan at iniwan siya.

By eleven-thirty, nasa kwarto ako habang si Mira at dalawang maid ay abalang naglalatag ng dresses sa kama.

"Ma'am, ang ganda po nitong kulay pulang dress." saad ng isang maid, hindi ko alam ang pangalan niya.

"This black one po bagay sa inyo." suhestiyon naman ng isa.

"This white silk dress—"

"No." madiin kong saad. Sabay-sabay silang napatingin sa akin. Tinuro ko ang pinakasimpleng dress sa sulok. Isang loose beige linen dress na halos walang shape.

"That one."

Nag-alangan si Mira.

"Pero Ma'am, baka po magalit si Sir—"

"Perfect. Mas maganda kung magagalit siya." nakangisi kong pahayag.

Eksaktong alas-dose, bumaba ako. Barely any makeup. Hair tied in a simple bun.

Flat sandals.

The dress looked expensive, yes, but plain enough to insult fashion itself.

Pagpasok ko sa living room ay naroon si Damon, kausap ang isang lalaking naka-suit. Pareho silang napalingon sa akin.

The stranger smiled politely. Damon did not.

His eyes swept over me from head to toe.

Cold.

Assessing.

Dangerous.

"This is what you're wearing?" tanong niya.

I smiled.

"You said dressed. I am dressed." sarkastiko kong pahayag. Nagpigil ng tawa ang kausap niya. Napatingin si Damon rito.

The man instantly coughed and looked away.

I almost laughed.

Lumapit ako sa kanila.

"And who is this?" I asked softly.

The man straightened his posture.

"Victor Lim. Legal counsel." seryoso nitong pakilala sa akin.

"Lawyer?" tanong ko.

"Yes, Ma'am." mabilis nitong sagot.

I looked back at Damon.

"Ah. Makes sense. Monsters need paperwork." I bluntly said.

Victor nearly choked hearing that.

Damon's eyes narrowed. Mas nasiyahan ako ng makita ang pag igting ng panga niya.

He's hot. I give him that, but he's ruthless.

"Leave us." madiin niyang sambit. Agad yumuko si Victor at umalis. Pagkaalis nito ay lumapit si Damon sa akin.

Too close.

"You think you're amusing." galit nitong pahayag malapit sa pagmumukha ko.

"I know I'm right." I said while smirking.

"You embarrassed me." madiin niyang sambit.

"Good." natatawa kong sikmat.

His hand landed on my waist. Firm. Possessive.

Napatigas ang katawan ko.

"Then let me return the favor." he whispered to my ear.

Before I could react, hinila niya ako papalapit hanggang magdikit halos ang katawan namin.

"Damon—"

hindi ko natapos ang sasabihin dahil mas himigpit ang hawak niya.

"Smile." he whispered sensually. Nanindig ang lahat ng balahibo ko sa katawan. Kinilabutan ako.

"What?" taka kong tanong.

"Staff are watching. Smile, Elena."

I glanced around.

Damn him.

May mga kasambahay nga sa malayo.

He lowered his voice.

"You wanted to provoke me publicly. Fine."

His thumb caressed the side of my waist through the thin fabric.

My breath caught.

"You'll stand here smiling like a devoted wife."

"Go to hell." inis kong bigkas.

"After you." nakangisi niyang sikmat.

Mas lalo niya akong inilapit. Ang dibdib ko ay halos nakadikit sa torso niya.

I could feel the heat of him. The steadiness.The strength.

Annoying, unfair strength.

"Smile," ulit niya.

I bared my teeth.

"There." He chuckled softly.

"Terrifying."

Then unexpectedly, he tucked a loose strand of hair behind my ear.

Gentle. Too gentle.

That unsettled me more than force.

"Why are you doing this?" mahina kong tanong.

His gaze held mine.

"Because when you burn, Elena..." bulong niya. "You make the room brighter."

Napatitig ako sa kaniya.

For one dangerous second, I forgot to hate him.

Then I remembered.

Mabilis kong tinapakan ang sapatos niya gamit ang takong ko.

Mariin.

His jaw clenched and I smiled sweetly.

"There. Brighter enough?" nang uuyam kong tanong.

He exhaled slowly.

"You are determined to suffer." sambit niya pa. I scoffed.

"No," sagot ko. "Determined not to kneel."

His hand tightened once on my waist... then released.

"Tonight," malamig niyang sabi, "you sit beside me. You speak when necessary. You do not insult my guests."

"I'll think about one of those." mayabang kong pahayag.

"Elena." madiin ang boses niyang tawag.

"What?" inis kong tanong.

"If you behave..." Bahagya siyang yumuko sa tenga ko. "I'll reward you."

Nanginig ang sikmura ko sa tono niya. I hated that too. I stepped back.

"I'd rather be punished."

His eyes darkened instantly. There it is.

Hit a nerve again.

Good.

But then he smiled. Slowly.

"Careful what you ask for. You might regret it after." He whispered and sniffed my neck that makes my whole body tremble.