บททั้งหมดของ อธิษฐานเคียงคู่: บทที่ 11 - บทที่ 20

ณ ศาลาท่าน้ำเรือนท่านพระสุจริตวรนาถ “อันนี้ของคุณพี่เดชนะเจ้าคะ” เมื่อมาถึงฉันก็เริ่มทำการแบ่งของที่ตัวเองซื้อมาอย่างละสองชุด ให้คุณพี่เดชไปชุดหนึ่ง “ให้พี่รึ” คุณพี่เดชเอ่ยถามฉันอย่างแปลกใจ “เจ้าค่ะ ตั้งแต่เดินชมตลาด คุณพี่ก็เอาแต่ถือข้าวของให้น้องอย่างเดียว และน้องก็ยังใช้อัฐคุณพี่เดชไปเยอะด้วย” ฉันเอ่ยความจริงออกไป ส่วนเขาก็เอาแต่มองหน้าเหมือนอยากจะเอ่ยอะไรออกมาแต่ก็ไม่เอ่ยออกมาสักที “พี่ขอบน้ำใจน้องยิ่งนัก จะเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี” “นั้นมันของกินนะเจ้าคะ ท่านจะเก็บรักษาไว้อย่างดีทำไมกันคะ” เอ่ยจบก็มองหน้าเขาด้วยความไม่เข้าใจ ถ้าไม่รีบกินวันนี้ มันก็จะเน่าเสียน่ะสิแปลกคนจริงๆ ยุคนี้ไม่มีตู้เย็นนะคะคุณพี่! “หึๆ เป็นอย่างเช่นที่น้องว่าจริงๆ” เขาหัวเราะแก้เก้อกับประโยคที่ตัวเองเอ่ยออกไปโดยลืมไตร่ตรองให้ดี “ท่านนี่ นับวันช่างพิลึกคนยิ่งนัก” “ก็คงพิลึกไม่เท่าน้องบุษหรอกกระมัง” “ท่านว่าอย่างไรนะเจ้าคะ” ฉันเอ่ยถามเ

เรือนครัว โป๊ก โป๊ก โป๊ก ฝุด ฝุด ฝุด ครืด ครืด พอมาถึงที่เรือนครัว ก็เห็นบ่าวแต่ละคนช่วยกันทำหน้าที่อย่างขันแข็งตามที่ได้รับมอบหมายไว้ โดยทำน้ำเต้าหู้จากนมถัวเหลือง และให้นวดแป้งรอไว้เพื่อจะนำมาปั้นเป็นไข่มุกเล็กๆ “นั้น กำลังทำสิ่งใด ปั้นบัวลอยรึ” แม่หญิงพุดซ้อนบุ้ยหน้าไปยังฝั่งที่บ่าวกำลังช่วยนวดแป้งมันสำปะหลังผสมกับน้ำอัญชัน และน้ำใบเตย “เปล่าหรอก นั้นข้ากำลังให้บ่าวนวดแป้งให้ แล้วปั้นเป็นเม็ดเล็กเพื่อทำเป็นไข่มุกนะ” “ไข่มุก ที่เอามาทำเป็นเครื่องประดับนะรึ” “ฮ่าๆ เจ้านี่ตลกเสียจริง ไข่มุกนี้เอาไว้กินต่างหากเล่า ไม่ใช่ไข่มุกที่เจ้าว่าหรอก” ฉันหัวเราะให้กับท่าทางตกใจอย่างมีจริตของแม่หญิงพุดซ้อน ด้วยการยกมือมาทาบอกพร้อมสีหน้าที่เล่นใหญ่นั้น “ฮึ้ย!” ตามสูตรเดิม สะบัดหน้าหนีอย่างเคย “แล้วนั่นล่ะ จัดเตรียมจะทำสิ่งใด” แม่หญิงพุดซ้อนชี้ไปยังแคร่ไม้ไผ่ ที่มีห่อชา น้ำผึ้ง และน้ำแข็งวางไว้ “วัตถุดิบที่จะทำชาไข่

ยามพลบค่ำ หลังจากที่คุณพี่เดชอยู่กินข้าวที่เรือนเสร็จก็เตรียมที่จะกลับเรือนตนเอง โดยมีฉันเดินออกมาส่งที่ศาลาท่าน้ำ “นี่เจ้าค่ะ” ฉันยื่นห่อผ้าห่อใหญ่ไปให้เขาตรงหน้า “คือสิ่งใดรึ” เขารับไป แล้วจับห่อผ้านั้นพลิกไปพลิกมาอย่างพิจารณา “ผ้ามันเหลือน่ะเจ้าค่ะ น้องจึงตัดเย็บชุดให้คุณพี่เดช แต่อีกห่อของคุณลุงคุณป้าไม่ได้ตัดเย็บมาจากผ้าเหลือเช่นคุณพี่เดชนะเจ้าคะ” ฉันกล่าวออกมาอย่างคนวางฟอร์ม เมื่ออีกฝ่ายรู้ว่าข้างในห่อผ้านั้นคืออะไร ก็มองมาด้วยแววตาเป็นประกายทำเอาหลบสายตานั้นแทบไม่ทัน “พี่จะรักษาเป็นอย่างดี น้องรีบขึ้นเรือนเถิด” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน จนฉันที่เป็นผู้ฟังยังรู้สึกหวั่นไหว ใจเต้นไม่เป็นจังหวะทันที ส่วนด้านคุณหลวงเดช ก็มองแม่หญิงบุษบาที่สองข้างแก้มกำลังขึ้นสีแดงระเรือ ไม่รู้เป็นเพราะแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา หรือเป็นเพราะเพลิงไฟที่จุดรอบๆเรือนกระทบกับใบหน้าของนางก็ไม่รู้ เขารู้เพียงแต่ว่าคืนนี้พระจันทร์ตรงหน้าช่างงามเสียจริง “รีบไปนอนเถ

ตกดึก ฉันนั่งมองพระจันทร์ที่กำลังส่องสว่างอยู่ริมหน้าต่างอย่างเหม่อลอย มือก็ยกขึ้นมาแตะที่หัวใจตัวเองอย่างแผ่วเบา ค่อยๆสัมผัสถึงอัตราการเต้นของหัวใจตัวเองที่ช่วงนี้รู้สึกเหมือนจะเต้นเร็วบ่อยนัก ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นตอนไหนที่ฉันเริ่มคิดถึงเขา เริ่มสังเกตเขา ว่าเขาจะมีสีหน้าอย่างไร รู้สึกอย่างไร บางครั้งก็เกิดความรู้สึกเจ็บแปปๆที่หน้าอก ตอนที่เห็นคุณพี่สร้อยมองหน้าเขา “ก่อนที่ฉันจะมาที่นี้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่” ตอนนี้ฉันทั้งไม่เข้าใจ ทั้งสับสนมาก ความรู้สึกต่างๆมันเริ่มไหลเข้ามาเรื่อยๆ แม้แต่บางครั้งสถานที่ต่างๆก็เริ่มรู้สึกคุ้นขึ้นมาเองโดยไม่ทราบสาเหตุ หรือความทรงจำเดิมเริ่มจะกลับเข้ามาแล้วกันนะ “ฉันจะทำยังไงกับตัวเองดี” ฉันพึมพำกับตัวเองอยู่อย่างนั้น ยอมรับเลยว่าในใจฉันตอนนี้ก็มีแอบคิดถึงบ้านที่อยู่โลกอีกยุคหนึ่งเหมือนกัน “บ่วงที่ว่าคงไม่ได้เกี่ยวข้องกับความรักหรอกใช่ไหมนะ...” ฉันได้แต่ถอนหายใจยาวๆ กลัวว่าหากยังอยู่ในยุคนี้นานจนเกินไป อาจจะเกิดความผูกพันกับคนที่นี้แล้ว

เสียงพายกระทบผืนน้ำอย่างแผ่วเบาพาเรือเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แสงจันทร์วันเพ็ญทอแสงลงมากระทบผืนน้ำกลายเป็นสีขาวนวลทอประกายระยิบระยับ แหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าก็เจอกับหมู่ดาวที่เปล่งประกายเต็มไปหมด แสงกระพริบของฝูงหิ่งห้อยตัวน้อยนับร้อยนับพันบินวนไปรอบเรือ ทำให้ต่างก็มองเห็นเสี้ยวหน้าของกันและกันในท่ามกลางความเงียบนี้ “สวยจังเลยค่ะ” ฉันเอ่ยชมขึ้นมาอย่างใจจริง ในขณะที่สายตาก็ยังคงมองหิ่งห้อยที่บินวนรอบตัวไปมา ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง “ว่าแต่เหตุใดคุณพี่เดชจึงพาน้องมาที่นี่รึเจ้าคะ” “พี่เพียงคิดว่า น้องน่าจะชอบ” เขาเอ่ยปากตอบ พลางส่งยิ้มให้เธอด้วยสายตาที่อบอุ่น แต่แววตาที่เขามองมา ราวกับเหมือนมีบางอย่างที่ซ่อนอยู่ คล้ายกับมีคำพูดมากมายที่อยากจะบอก “คุณพี่เดชมีเรื่องใดกังวลในใจหรือเจ้าคะ” ฉันตัดสินใจเอ่ยปากถามเขาไปตรงๆ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาจับจองมาที่ใบหน้าของฉัน ก่อนจะยอมเปิดปากพูดออกมา “แม้ว่าน้องจะแสร้งทำเป็นลืมเลือนเรื่องราวคราวนั้นไป แต่พี่ก็ยังอยากบอกกล่าวคว