Lahat ng Kabanata ng อธิษฐานเคียงคู่: Kabanata 1 - Kabanata 9

สวัสดีค่ะดิฉันชื่อนูกัตนะคะ เป็นไงค่ะแค่ชื่อก็ดูลูกคุณหนู๊ คุณหนูบ้านรวยชาติตระกูลดีใช่ไหมล่ะ แต่ว่า..หึหึ ฉันคงต้องทำให้ทุกคนผิดหวังกันแล้วละค่ะ เพราะดิฉันเนี่ย! เป็นเพียงสาวน้อยตัวเล็กๆธรรมดาๆคนหนึ่งเท่านั้นเองค่ะ แค่แม่ดิฉันชอบกินขนมหวาน เลยอยากให้ลูกที่เกิดมามีชื่อที่ดูน่ารัก ดูลักชูรี เก๋กู้ดแค่นั้นแหละ แต่เพื่อนๆก็ชอบเรียกแต่ อิกัตๆ อยู่นั้น ความเป็นผู้ดีมีชาติตระกูลไม่มีเลยค่ะเพื่อนๆฉันเนี่ย โซแซดมั่กมากค่ะ เฮ่อ ปีนี้ฉันก็จะย่างเข้าสู่อายุ 25 ปีล่ะ ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยค่ะ แม้แต่ผัวก็ยังไม่มี อย่าถามหาถึงแฟนเลยค่ะ ตลอดทั้งชีวิตที่ได้ลืมตาดูโลกมานี้ ไอ้ความรู้สึกที่ได้กุกกิ้ก หวีดหวิวนั้นไม่เคยได้สัมผัสหรอกค่ะ จนลูกสาวป้าข้างบ้านเปลี่ยนผัว เอ้ย เป็นแฟนมาแล้วไม่รู้กี่คนต่อกี่คน ทำไมล่ะ ทำไมฟ้าช่างใจจืดใจดำต่อสตรีที่น่ารัก และบอบบางเพียงนี้ได้ลงคอคะ หรืออาจจะเป็นเพราะ… “หรือว่ากูอ่านภาษาบาลีบ่ถืกวะ พรที่ขอไปเลยไปบ่ฮอดปู่จั่กเทือ” (หรือว่าฉันอ่านภาษาบาลีไม่ถูกกันน่ะ พรที่ขอไปเลยไปไม่ถึงปู่สักที) ขอโทษด้วยนะคะ

“ที่นี้ คือที่ไหนกัน” เธอหันไปมองรอบๆตัว มันเป็นสถานที่แปลก และไม่เคยเห็นมาก่อน มีเพียงหมอกขาว ดำ ลอยสลับกันไปมา มองแล้วรู้สึกขนลุกจขนพอง “มีใครอยู่ไหมคะ ฮาโหล~” เธอก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ทิศทาง ปากก็ตะโกนออกไป ตึก ตึก ตึก กึก เธอเงียบไปสักพัก เมื่อได้ยินเสียงคล้ายกับมีใครกำลังเดินมาทางนี้ หากเธอตายไปแล้วอย่างน้อยก็ขอให้มีเพื่อนร่วมเดินทางยังดีกว่า ที่จะต้องมาตายไปคนเดียวอย่างเดียวดาย เมื่อหมอกเปิดออกก็ปรากฎร่างชายชราที่ถือไม้เท้าคนหนึ่งเดินมา แต่งชุดพราหมณ์สีขาว ผมขาว เครายาวๆนั้นก็ขาวด้วย แม้แต่เท้าที่ลอยอยู่บนอากาศ เธอพยายามหรี่ตามองเพื่อปรับโฟกัสชัดๆ ยิ่งดูก็ยิ่งคุ้นๆ ยิ่งดูก็ยิ่งเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนเมื่อไม่นานมานี้ “สวัสดีค่ะ” นูกัตยกมือขึ้นไหว้อีกฝ่าย “นังหนูเอ้ย วาสนาเอ็งนี่น่ะ เฮ่อ” “คะ?” “…” ท่านเงียบ ไม่ได้พูดอะไรต่อ มีเพียงแววตาที่มองมาอย่างเวทนา ส่วนเธอก็พยายามมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา จนกระทั่ง...

หลังจากที่ฉันตื่นนอนแล้ว ฉันก็ลากสังขานตัวเองออกมาสูดอากาศข้างนอก แต่ร่างกายเดิมนี่ช่างไม่มีเรี่ยวแรงเลยจริงๆ เคลื่อนย้ายลำบากสุดๆ คงต้องหาเวลาออกกำลังกายเสริมสร้างกล้ามเนื้อแล้วละ “คุณป้าเจ้าคะ ประเดี๋ยวหลานช่วยนวดให้นะเจ้าคะ” เมื่อเดินออกจากห้องมา ก็เห็นว่าคุณแม่นั่งอยู่กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ซึ่งอายุก็น่าจะราวๆใกล้เคียงกับเจ้าของร่างนี้ ที่กำลังนั่งนวดเท้านวดขาให้คุณแม่อยู่ ดูจากการแต่งองค์ทรงเครื่องแล้วก็คงจะเป็นแม่หญิงบ้านไหนละมั้ง ระหว่างที่ฉันกำลังยืนมองอยู่ คุณแม่ก็เหลือบมาเห็นฉันเข้าพอดี “อ้าว แม่บุษตื่นแล้วรึ” “เจ้าคะคุณแม่” ฉันตอบท่านเสร็จก็เดินไปนั่งข้างๆคุณแม่ แล้วเหลือบมองผู้หญิงคนนั้นอย่างสงสัย ถึงแม้ตอนนี้ต่อให้นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกหรอก ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร “แล้วนี่แม่หญิงบ้านไหนหรือเจ้าคะคุณแม่” เมื่อฉันเอ่ยประโยคนั้นออกไป ทั้งคุณแม่และเธอคนนั้นก็มองมาด้วยสีหน้าตกตะลึงอย่างก็เห็นผีอย่างนั้น “น้องบุษ เจ้าจำพี่สาวคนนี่ไม่ได้แล้วรึ”

ณ เรือนท่านพระสุจริตวรนาถ คุณหญิงกรองแก้วนั่งอยู่ที่โถงกลางเรือน ถัดไปข้างๆก็คือท่านพระสุจริตวรนาถ หรือที่คุณหญิงกรอกแก้วชอบเรียกว่า ‘คุณพี่เกื้อ’ “พี่ได้ยินความว่า ลูกสาวเราหายเจ็บไข้แล้วรึแม่แก้ว” “เจ้าค่ะคุณพี่ นับเป็นบุญของแม่บุษยิ่งนักที่หายเจ็บไข้ครานี้ น้องเบาใจเสียจริงเจ้าค่ะ” คุณหญิงกรองแก้วพูดถึงอาการของลูกสาวให้ผู้เป็นสามีฟัง “แล้วเพลานี่ ลูกสาวเราไปไหนเสียล่ะแม่แก้ว” ท่านพระสุจริตวรนาถเริ่มถามหาลูกสาวตัวเอง ตั้งแต่กลับมายังไม่เห็นหน้าคราตาลูกเลย พอบ่าวที่เรือนมาส่งข่าวให้เขาก็รีบกลับมาทันที “ออกไปชมบัวแถวย่านคลองสระบัวกับแม่สร้อยเจ้าค่ะ” “ออกไปข้างนอกรึ เพิ่งจะหายไม่ใช่รึ” “เจ้าค่ะ น้องเป็นห่วงยิ่งนัก นี่ก็เริ่มมืดค่ำแล้วยังไม่เห็นทีท่าว่าจะกลับมาเลย”ไม่นานเสียงแม่บุษบาก็ดังขึ้นตรงบันไดขึ้นเรือน “คุณแม่เจ้าคะ ลูกกลับมาแล้วค่ะ” เสียงรีบวิ่งขึ้นมาบนเรือนดังสนั่น อย่างกับคนที่กำลังมีอะไรมาอวดให้ดู “ค่อยๆเดินแม่บุษ ประ

ณ วัดแม่นางปลื้ม “แม่หญิงเจ้าคะ ค่อยๆลุกนะเจ้าคะ” ฉันที่กำลังเตรียมลุกขึ้นออกจากเรือ พี่จันพี่อิ่มก็รีบช่วยประคองแขนฉันไว้กันตกลงไปในแม่น้ำ “มาค่ะคุณแม่ ประเดี๋ยวลูกช่วยพยุงนะเจ้าคะ” ฉันยื่นมือไปให้คุณแม่จับประคองก่อนที่ท่านจะค่อยๆลุกขึ้นมาจากเรือ “ขอบใจจ๊ะ” พอคุณแม่ขึ้นมาจากเรือแล้ว คุณพ่อก็ลุกขึ้นตามมา บ่าวที่ติดตามมาก็ช่วยกันยกข้าวของลงจากเรืออีกลำ เพื่อที่จะนำไปจัดแจงถวายให้กับพระท่าน “นางนวล เอ็งไปบอกบ่าวที่มาให้รีบเปิดผ้าคลุมโตก แล้วช่วยกันจัดแจงยกสำรับคาวหวานไปตั้งเรียงไว้หน้าอาสน์สงฆ์เถิด ประเดี๋ยวพระท่านจะลงศาลาแล้ว” “เจ้าค่ะคุณหญิง” คุณแม่หันไปบอกป้านวล บ่าวที่ติดตามคุณแม่มาตั้งแต่เด็ก ให้รีบไปจัดแจงสำรับที่ยกมา รวมถึงดอกบัวที่พับกลีบดอกอย่างสวยงาม ที่ฉันเพิ่งไปเก็บมาเมื่อวานกับคุณพี่สร้อย จากนั้นเราทั้งสามคนก็พากันเดินเข้าไปในวัด โดยผ่านซุ้มประตูที่เขาว่ากันว่าเป็นศิลปะสมัยอยุธยาโบราณที่มีความสวยงามพร้อมกับความขลัง และในวันนี้ฉันก็ได้มาเห็นด้ว