สวัสดีค่ะดิฉันชื่อนูกัตนะคะ เป็นไงค่ะแค่ชื่อก็ดูลูกคุณหนู๊ คุณหนูบ้านรวยชาติตระกูลดีใช่ไหมล่ะ แต่ว่า..หึหึ ฉันคงต้องทำให้ทุกคนผิดหวังกันแล้วละค่ะ เพราะดิฉันเนี่ย! เป็นเพียงสาวน้อยตัวเล็กๆธรรมดาๆคนหนึ่งเท่านั้นเองค่ะ แค่แม่ดิฉันชอบกินขนมหวาน เลยอยากให้ลูกที่เกิดมามีชื่อที่ดูน่ารัก ดูลักชูรี เก๋กู้ดแค่นั้นแหละ แต่เพื่อนๆก็ชอบเรียกแต่ อิกัตๆ อยู่นั้น ความเป็นผู้ดีมีชาติตระกูลไม่มีเลยค่ะเพื่อนๆฉันเนี่ย โซแซดมั่กมากค่ะ

            เฮ่อ ปีนี้ฉันก็จะย่างเข้าสู่อายุ 25 ปีล่ะ ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยค่ะ แม้แต่ผัวก็ยังไม่มี อย่าถามหาถึงแฟนเลยค่ะ ตลอดทั้งชีวิตที่ได้ลืมตาดูโลกมานี้ ไอ้ความรู้สึกที่ได้กุกกิ้ก หวีดหวิวนั้นไม่เคยได้สัมผัสหรอกค่ะ จนลูกสาวป้าข้างบ้านเปลี่ยนผัว เอ้ย เป็นแฟนมาแล้วไม่รู้กี่คนต่อกี่คน

            ทำไมล่ะ ทำไมฟ้าช่างใจจืดใจดำต่อสตรีที่น่ารัก และบอบบางเพียงนี้ได้ลงคอคะ หรืออาจจะเป็นเพราะ…

            “หรือว่ากูอ่านภาษาบาลีบ่ถืกวะ พรที่ขอไปเลยไปบ่ฮอดปู่จั่กเทือ”  (หรือว่าฉันอ่านภาษาบาลีไม่ถูกกันน่ะ พรที่ขอไปเลยไปไม่ถึงปู่สักที)

            ขอโทษด้วยนะคะ เอ่อ พอดีว่าท่านคุณแม่ของดิฉันเนี่ยสั่งสอนไว้น่ะค่ะ ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ถิ่นไหนก็อย่าลืมภาษาถิ่นตัวเองเด็ดขาดน่ะค่ะ โฮ๊ะๆ ก็น่ะใครจะพูดอีสานสำเนียงโคเรียใต้ได้เริ่ดเท่าอิฉันกันล่ะค่ะ   

“อิหล่า! มาซวยแม่ต้อนงัวเข้าคอกแน แล้งมากะอย่าลืมเฮ็ดอยู่เฮ็ดกินไว้ถ่านำเด้อ แม่ไปซวยพ่อมึงไปเกี่ยวหญ้าให้งัวก่อน” (ลูกรัก มาช่วยแม่ไล่วัวเข้าคอกหน่อยค่ะ ตกเย็นแล้วก็อย่าลืมทำกับข้าวไว้รอน่ะ แม่จะไปช่วยพ่อของลูกไปตัดหญ้ามาให้วัวก่อน)

            “เอ้า! อิแม่ ลูกเจ้าเพิ่งจะได้กลับ เจ้าก็ไซ้ให้เฮ็ดเวียกเลยติเจ้ากะดาย” (อ้าว คุณแม่ค่ะ ลูกแม่เพิ่งจะกลับมา ก็ใช้ทำงานเลยนะคะ คุณแม่นี่)

            บรืนนน

          แต้ก แต้ก แต้ก แต้ก

            ดูสิค่ะ รุ่นนี้เขาอยู่ฟังที่ไหนกันล่ะ สั่งเสร็จก็แวนรถไปหาพ่อที่ไร่ซะละ ไหนว่าถ้าเหนื่อยก็ให้กลับบ้านไงเล่า ละนี่อะไรกันค่า~

            เฮ่อ ไปค่ะ ไปหุ้งข้าวรอก่อน แล้วค่อยออกไปต้อนงัว เอ้ย!ไล่วัวค่ะ

            โอเคค่ะ หมวกพร้อม เสื้อปุ้ยโซคิวพร้อม กางเกงวอมก็พร้อม เหลืออะไรอีกน่า… โอ๊ะ! แว่นตาดำสุดปัง เสริมสร้างความลักชูรีในการไปไล่วัวฝุดๆ

            มออออ

            “เอ้า! ไปๆ คอกๆ”

            ตึบ ตึบ ตึบ

            มออออ

            “เอ่อ ไปๆ คอกๆค่ะสาว”

            ระว่างที่ฉันไปไล่วัวเข้าคอกเป็นฝูงนั้น ก็ได้ยินเสียงเรียกระหว่างทาง

            “อิกัต! อิห่า! แม่นมึงบ่” (กัตเพื่อนรัก ใช่เธอหรือเปล่า)

            ฉันรีบหันไปมองตามเสียงเรียกทันที

            “เอ้า อิห่าแหวว” (อุ้ย แหววเพื่อนรัก)

            “มึงกลับมาบ้านตอนได๋นี่” (เธอกลับบ้านมาเมื่อไหร่เหรอ)

            “กูเพิ่งมาถึงมื้อคืนเนี่ย มาปุปแม่กูก็ไซ้ปัป กูงึดหลาย” (ฉันเพิ่งมาถึงเมื่อคืน มาปุปก็ถูกแม่ใช้ทันทีเลย ฉันล่ะเหลือจะเชื่อจริงๆ)

            “เอ่อ เฮ็ดไปมึง ว่าแต่มื้ออื่นมึงว่างบ่” (อ่อ โอเค ทำไปค่ะ ว่าแต่พรุ่งนี้เธอว่างไหม)

            “มื้ออื่นติ จะว่าว่างก็ว่างเด้ ถ่าแม่กูบ่ไซ้เฮ็ดเวียกหยังอีก มีอิหยังล่ะ” (พรุ่งนี้เหรอ จะว่าว่างก็ว่างนะ ถ้าแม่ฉันไม่ใช้ให้ทำอะไรอีก มีอะไรหรือเปล่า)

            “อ่อๆ มื้ออื่นกูกับอิชมพู่ว่าจะพากันไปไหว้พระขอพรซั่นเด้ มึงจะไปนำบ่” (อ่อๆ พรุ่งนี้ฉันกับชมพู่ว่าจะไปไหว้พระข้อพรกันน่ะ เธอจะไปด้วยไหม)

            “เริ่ดเด้หนิ ไปค่ะไป กูอยากไปไหว้ขอพรคือกัน เผื่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์เพิ่นจะเห็นใจกูส่งผัวมาให้กูสักคนแน” (เริ่ดนะคะ ไปค่ะ ฉันอยากไปไหว้พระขอพรเหมือนกัน เผื่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ท่านจะดลบันดาลใจส่งสามีดีๆมาให้สักคนที)

            “โอเคมึง พ้อกันตอนตีห้าเด้อ เดี๋ยวกูสิขับรถมาฮับ” (โอเคเธอ เจอกันช่วงตีห้านะ เดี๋ยวฉันขับรถมารับ)

            “เอ่อๆ พ้อกันมึง เดี๋ยวกูไปต้อนงัวเข้าคอกก่อน แม่เฮ็ดบาปกูคักอีหลี” (ได้ๆ เจอกันค่ะ เดี๋ยวฉันไปไล่วัวเข้าคอกก่อน แม่ทำฉันลำบากจริงๆ)

            เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดฉันก็ไล่วัวเข้าคอกได้สำเร็จสักทีค่ะ ระยะทางก็ไกลซะเหลือเกิน ไม่รู้ว่าพ่อแม่ดิฉันจะมีไร่นาอะไรเยอะแยะ ไม่ได้อวดรวยนะคะ แค่เล่าสู่กันฟังเฉยๆค่ะ คนสวยเพลีย

            โป้กๆ

          ตุบๆ

          ซ่า~

            ระหว่างที่รอพ่อแม่กลับมา ฉันก็เข้าครัวทำอาหารรอ ไม่ว่าจะเป็นน้ำพริกปลาทู ผักลวก ไข่เจียวชะอมทอด แกงจืด เฮ่อ~ แค่ได้กลิ่นก็รู้สึกอร่อยละ ฝีมือปลายจวักเรานี่มันเริ่ดจริงๆ