Todos los capítulos de พวกพี่ชายข้างบ้านสมัยเด็กเห็นทีจะมีแต่คนบ้า (4P): Capítulo 11 - Capítulo 20

วันนี้สิงห์มีเรียนแค่ตอนบ่ายซึ่งฉันที่มีเรียนเช้าจึงจำใจต้องนั่งรถมากับพี่ตุลย์อย่างช่วยไม่ได้ระหว่างทางมีแต่ความอึดอัดเพราะเราต่างคนต่างเงียบแม้แต่หน้ายังไม่มองกันเลยด้วยซ้ำ ตั้งแต่เกิดเรื่องที่ห้องน้ำคราวนั้นฉันก็พยายามหลีกเลี่ยงเขามาตลอด ถึงแม้จริง ๆ แล้วฉันเองที่เป็นคนผิดเพราะเริ่มจูบเขาก่อน ฉันหยิบมือถือขึ้นมาเล่นฆ่าเวลาก่อนจะพบว่ามีหนึ่งข้อความที่ฉันยังไม่ได้เปิดอ่าน เขาตอบกลับสตอรี่ที่ฉันถ่ายน้องแมวที่คณะลงเมื่อวันก่อน its.day_ : น่ารักอะ ฉันคุ้น ๆ ชื่อและหน้าเขาจึงกดเข้าไปส่องโปรไฟล์เลื่อนดูไฮไลท์ที่เขาตั้งไว้ก่อนจะพบว่าเขาคือรุ่นพี่ที่คณะและที่สำคัญคือดูเหมือนเขาจะเป็นเพื่อนกับพี่ตุลย์ "เพื่อนพี่ปะ"ฉันอยากยืนยันให้แน่ใจจึงเปิดหน้าโปรไฟล์ทิ้งไว้แล้วยื่นให้พี่ตุลย์ที่กำลังขับรถดู "อือ ไอเดย์ ทำไมชอบเหรอ"เขาพูดหลังจากหันมาดูแค่แวบเดียวก่อนจะกลับไปโฟกัสกับการขับรถต่อใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งเริ่มขมวดคิ้ว"เปล่า""ไม่รับเป็นพ่อสื่อนะบอกก่อน"เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่าแต่จู่ ๆ เขาก็ดูเหมือนอารมณ์ไม่ดีขึ้นมา"อะไรของพี่""สงสารเพื่อน อยากให้มันเจอคนด

  "แล้วแกคุยกับพี่เดย์เป็นไงบ้าง ดีปะ" ของขวัญถามอย่างสนอกสนใจ ตอนนี้เรากำลังนั่งอยู่ที่โต้ม้าหินอ่อนหน้าคณะเพื่อรอเวลาเข้าเรียนคาบบ่าย  "ก็ดีนะ พี่เขาคุยด้วยสนุกดี" ฉันพูดตามความจริง ฉันกับพี่เดย์คุยกันมาสักพักหลังจากที่เขาทักมาเมื่อครั้งนั้น ทุกอย่างโอเคยกเว้นก็แต่พี่ตุลย์ที่ดูไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ไม่รู้เขาเป็นบ้าอะไร  "ละแกจริงจังไหม กับพี่เขา" "ไม่รู้ดิ ขอดูไปเรื่อย ๆ ก่อนละกัน" "เริ่ดอะ" "สัปดาห์หน้าวันเกิดพี่เดย์เขา เขาฝากมาชวนแกด้วยนะ ไปมะ" "ไปดิ" ของขวัญตอบตกลงโดยไม่ลังเล  "พี่เขาจัดที่ไหนอะ" "เหมือนจะเช่าห้องคาราโอเกะไว้มั้ง ไปกันไม่เยอะมากมีแกกับฉันแล้วก็เพื่อน ๆ เขานั่นแหละ" ยัยของขวัญตาเป็นประกายหลังจากฟัง "เดี๋ยวเย็นนี้ไปช็อปปิ้งหาชุดสวย ๆ ดีกว่า เผื่อฉันได้มีวาส

 "เลิกเรียนจะให้มารับปะ" คำถามเดิม ๆ เหมือนทุกครั้งที่เขามาส่งฉันมองสิงห์ในชุดนักศึกษาซึ่งกำลังขับรถมาจอดบริเวณตึกคณะฉัน ร่องรอยจ้ำ ๆ สีแดงช้ำที่ฉันฝากฝังทิ้งไว้ที่ต้นคอของเขาเมื่อคืนนี้มองเห็นได้อย่างชัดเจน สิงห์ไม่คิดแม้แต่จะปกปิดมันเลยสักนิด เมื่อคืนกว่าจะแยกกับเขาก็เล่นเอาเหนื่อยจนแทบจะคลานขึ้นห้อง โชคดีที่ไม่มีใครมาที่สระน้ำ เพราะเขาเล่นจัดฉันทั้งในน้ำแถมยังอุ้มขึ้นมาจัดข้างบนต่ออีกหลายยกไม่รู้ไปอดอยากมาจากไหน  "ไม่เป็นไร เดี๋ยวเรากลับเอง" "กลับกับหนุ่มอะดิ้" "เพ้อเจ้อ" "เหอะ ถึงละ"  เขาจอดรถห่างจากผู้คนเหมือนทุกทีเพราะฉันเป็นคนขอไว้  "ขอบใจ ไปนะ"  "เดี๋ยว" "หือ...อื้อ..." สิงห์พุ่งตัวมาประกบริมฝีปากโดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัวจากนั้นริมฝีปากบางสวยนั่นก็ดูดดึงริมฝีปากฉันอย่างรีบร้อนและเอาแต่ใจเขาทำท่าจะแทรกเรียวลิ้นเข้ามา

 เกมไม้เจงก้าเริ่มต้นขึ้นไม้ชิ้นล่างเริ่มถูกถอนออกไปเรื่อย ๆ จนตอนนี้คอนโดไม้ดูเหมือนใกล้จะถล่มลงมาเต็มที และตอนนี้ถึงตาของพี่ไทเกอร์ นิ้วเรียวสวยประดับด้วยแหวนเงินยื่นมาจับไม้ชิ้นตรงกลางอย่างระมัดระวังแต่สุดท้ายคอนโดไม้ก็พังลงมาอยู่ดี  "หยิบเลย ~" เสียงหัวเราะและเสียงเชียร์ของหลาย ๆ คนดังขึ้นเจ้าตัวหัวเราะร่าก่อนจะสุ่มหยิบกระดาษบทลงโทษขึ้นมาแล้วเปิดอ่าน  "ดื่มเหล้าในแก้วของทุกคนที่เหลืออยู่บนโต๊ะ" "โอ๊ะ" พี่นอร์ทส่งเสียงตกใจก่อนจะหัวเราะทำให้รู้เลยว่าคนที่เขียนบทลงโทษนี้คือเขานั่นเอง  "กะเอาเพื่อนเมาหัวทิ่มเลยดิ" "ใครจะไปรู้ว่าเพื่อนจะได้ล่ะครับ"  ทั้งสองคนแหย่กันท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนอื่น คนถูกลงโทษหยิบแก้วตัวเองและคนข้าง ๆ มาดื่มจนหมดก่อนจะลุกขึ้นแล้วไล่หยิบแก้วแต่ละคนมาดื่มจนครบรอบวง ใบหน้าขาวเนียนเริ่มขึ้นสีแดงเป็นระเรื่อ  "ของไอตุลย์แม่งชงอย่างเข้ม"

  "พี่..ตุลย์..."  ฉันเรียกเขาเสียงกระเส่าตัวกระตุกเพราะปลายนิ้วเอาแต่หยอกเย้ายอดถันไม่ปล่อย แก่นกายที่ตั้งนูนของเขาดุนดันสะโพกในขณะที่ร่างใหญ่แนบตัวอยู่ข้างหลัง ฉันหันหน้าไปหาเขาเพราะอยากจะต่อว่าที่อยู่ก็มาแกล้งกันทั้ง ๆ ที่ฉันกำลังจะหลับแต่พี่ตุลย์ยื่นใบหน้ามาประกบริมฝีปากเสียก่อนจากนั้นก็แทรกเรียวลิ้นเข้ามาแล้วเกี่ยวหวัดกับลิ้นฉัน เพราะสัมผัสบวกกับความเมาทำให้ฉันเคลิ้มตามจนเผลอตัวไปกับเขากลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกันคละคลุ้งไปทั่วปากในขณะที่เขาค่อย ๆ ตักตวงความหวานทีละนิดก่อนที่ฉันจะผละออกเพราะหายใจไม่ทัน ฉันหันหน้ากลับมาแล้วหอบหายใจเหนื่อย พี่ตุลย์เองก็หายใจแรงไม่แพ้กันมือที่เคยหยอกเย้ายอดถันตอนนี้เลื่อนลงไปเกี่ยวแพนตี้ของฉันลงแล้วถอดออก ลมหายใจอุ่นเป่ารดต้นคอจนรู้สึกจั๊กจี้  "อย่าหวังว่าจะได้นอน"  สิ้นเสียงคำพูดพี่ตุลย์โคมไฟตรงโต๊ะใกล้เตียงก็ถูกเปิดออก แม้จะเป็นไฟสีส้มและไม่ได้สว่างมากนักแต่ก็พอทำให้เห็นอะไร ๆ ได้อย่างชัดเจน ฉันยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหน้