All Chapters of พวกพี่ชายข้างบ้านสมัยเด็กเห็นทีจะมีแต่คนบ้า (4P): Chapter 41 - Chapter 49

 ฉันออกมานั่งรับลมทะเลเหม่อมองวิวสวยงามอยู่ที่ระเบียงของห้องนอนเมื่อเห็นว่าแสงแดดตอนบ่ายเริ่มเบาลงแล้วโดยมีสิงห์ยืนสูบบุหรี่อยู่ข้าง ๆ ส่วนพี่ตุลย์ก็นอนกลางวันหลับอยู่ในห้อง มันก็สบายดีที่ไม่ต้องทำอะไรแต่ก็แอบรู้สึกเบื่อ ๆ อยู่นิด ๆ เหมือนกันแฮะ... "เบื่อเนอะ" ดูเหมือนจะไม่ได้มีแค่ฉันที่คิดแบบนี้ ฉันมองหน้าสิงห์ที่เอ่ยปากพูดในขณะที่กำลังพ่นควันบุหรี่สีเทาออกมา "ก็นะ...ไม่รู้จะทำอะไรอะ เน็ตก็ไม่ค่อยดีจะเล่นเกมก็ไม่ไหว" ฉันบ่นอุบเพราะก่อนหน้านี้ลองเล่นเกมออนไลน์บนมือถือที่สิงห์ชอบเล่นเป็นประจำด้วยกันแต่เพราะสัญญาณอินเตอร์เน็ตไม่ค่อยดีนักทำให้เล่นไม่ได้ ลำพังแค่โหลดเข้าเกมก็ใช้เวลาอยู่นานโขเราต่างคนต่างเงียบใช้สายตาทอดมองผืนทะเลไกลสุดลูกหูลูกตา สายลมอบอุ่นพัดผ่านทำให้เส้นผมของเราพริ้วไหว "เออใช่ ไอเดียไปน้ำตกกับพี่ธันมานี่ใช่ปะ" สิงห์เอ่ยปากทำลายความเงียบอีกครั้ง "อือ ก็ใช่" ฉันพยักหน้าหงึกหงัก

 ฉันกระพริบตาถี่ ๆ หลังจากตื่นนอน อากาศตอนเช้าในป่าทำเอาหนาวสั่นไปทั้งตัวแถมยังรู้สึกคัดจมูกหายใจไม่ค่อยสะดวกนัก ภาพตรงหน้าฉันตอนนี้คือสิงห์ที่กำลังนั่งสุมกองไฟที่ใกล้จะมอดอยู่ พวกเราคงเหนื่อยและเพลียมากจนเผลอหลับไปนานกันทั้งคู่ แสงยามเช้าเริ่มส่องเข้ามาภายในป่าทำให้ตอนนี้สามารถมองเห็นอะไร ๆ ได้ชัดขึ้นแล้ว "ตื่นนานแล้วเหรอ" สิงห์สะดุ้งตัวโหยงเมื่อได้ยินเสียงฉันซึ่งเรียกเขาจากทางด้านหลัง "อืม เรานอนไม่ค่อยหลับ หนาวหรือเปล่ามาตรงนี้สิ" สิงห์พูดด้วยน้ำเสียงขึ้นจมูกดูเหมือนเขาเองก็คัดจมูกไม่ต่างกัน ฉันขยับเข้าไปใกล้กองไฟมากขึ้นตามคำเชิญชวนนอกจากลมหนาว ๆ แล้วยังมีเหล่าน้ำค้างเม็ดเล็ก ๆ ยิ่งทำให้รู้สึกเย็นไปถึงกระดูกดำ "รอสว่างกว่านี้แล้วเดินตามทางน้ำไปกัน" ฉันพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของเขา สองมือยื่นไปอังหน้ากองไฟเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้กับร่างกาย สิงห์ยื่นมือมาโอบไหล่ฉันไว้ร่างกายเราทั้งคู่เย็นเฉียบเพราะอากาศและน้ำค้าง ฉันทิ้งหัวพิงลงบนไหล่กว้างสายต

  ฉันค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกอึดอัดเพราะขยับตัวไม่ได้ ดูท่าฉันคงจะหลับไปนานน่าดูถึงได้รู้สึกว่านอนเต็มอิ่มจนสดชื่นกว่าปกติ ฉันค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งช้า ๆ ก่อนจะพบว่าสาเหตุที่รู้สึกอึดอัดนั้นเป็นเพราะมีผู้ชายตัวใหญ่สามคนมานอนแออัดอยู่บนเตียงเดียวกันพี่ธันวานอนริมเตียงทางซ้ายถัดมาเป็นสิงห์ที่ถอยตัวลงไปนอนต่ำกว่าคนอื่นซึ่งอยู่บริเวณเอวฉัน ส่วนพี่ตุลย์นอนชิดขวาสุด ถึงแม้เตียงจะกว้างมากก็จริงแต่พอมานอนรวมสี่คนแบบนี้กลับรู้สึกอึดอัดชะมัดสองเท้าฉันค่อย ๆ เหยียบลงบนพื้นโดยเบาเสียงที่สุดเพราะกลัวว่าจะทำให้พวกเขาทั้งสามคนตื่น ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็คข้อความก่อนจะพบว่าเพื่อน ๆ ส่งข้อความมาหาเต็มไปหมดซึ่งฉันเองก็พอเดาได้ว่าเรื่องอะไร cutekwan : ส่งรูปภาพcutekwan : คืออะไรยะ เล่ามาเดี๋ยวนี้นะcutekwan : ส่งสติ๊กเกอร์ ฉันหัวเราะเมื่อไล่อ่านข้อความของเพื่อน ๆ ทีละคนซึ่งทุกคนถามเรื่องเดียวกันหมดนั่นคือเรื่องที่พี่ตุลย์ลงภาพที่เขาถ่ายกับฉันไปเมื่อวันก่อน เพราะสัญญาณอินเตอร์เน็

 เวลาผ่านไปจนในที่สุดความมืดก็มาเยือนหลังทานอาหารกันเสร็จพวกเราก็มานั่งล้อมรอบกองไฟพูดคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยเปื่อย ในป่ามืดสนิทจนมองอะไรไม่เห็นมีเพียงแสงสว่างจากกองไฟกองใหญ่เท่านั้น ทำเอานึกถึงวันที่หลงป่ากับสิงห์เพียงแต่วันนี้ไม่ได้รู้สึกกังวลเหมือนตอนนั้นแล้ว "มืดจังเลยแฮะ" พี่ตุลย์พูดพร้อมกับหันมองไปรอบ ๆ "นั่นสิ ในป่ามันมืดเร็วมากจนผมตกใจเลย" สิงห์คงนึกถึงวันที่หลงป่าสินะ "คงเพราะต้นไม้มันเยอะล่ะมั้ง" พี่ธันวาพูดก่อนจะดื่มน้ำเพราะในป่าเงียบสนิทพวกเราจึงได้ยินเสียงน้ำตกและเสียงพูดคุยกันเองได้อย่างชัดเจน ฉันมองไม้ฟืนที่กำลังถูกเผาไหม้และควันไฟที่กำลังช่วยไล่ยุงและแมลง "ได้เวลาแล้วมั้ง" สิงห์ว่าก่อนจะหันไปมองหน้าพวกพี่ ๆ ในขณะที่ฉันกำลังงุนงงเพราะไม่เข้าใจว่าพวกเขาหมายถึงอะไร "อือ" พี่ตุลย์พยักเพยิดหน้าเห็นด้วยกับสิงห์ส่วนพี่ธันวาก็แสดงสีหน้าเรียบนิ่งเหม