All Chapters of พวกพี่ชายข้างบ้านสมัยเด็กเห็นทีจะมีแต่คนบ้า (4P): Chapter 21 - Chapter 30

 'อุ้มอีกละ เดินเองบ้างโตแล้ว' เสียงเด็กหนุ่มหน้าตาดีวัย 10 ขวบ บ่นอุบเมื่อเด็กหญิงวัย 8 ขวบตรงหน้ายื่นสองแขนมาหาเขา ดวงตาเฉี่ยวคมจ้องมองเด็กผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังยิ้มร่าไม่สนใจสิ่งที่เขาเพิ่งบ่นไปเลยสักนิด ดูเหมือนการที่เขาชอบอุ้มเธอไปไหนมาไหนบ่อย ๆ จะทำให้เธอติดเป็นนิสัยเสียแล้ว  'ดูสิงห์บ้าง เดินเองนั่นน่ะ' เด็กหนุ่มชี้ไปทางน้องชายวัยเดียวกับเด็กหญิงที่วิ่งหน้าตั้งเข้าบ้านไปก่อนแล้ว 'อุ้ม' เธอยังคงยื่นสองมือมาหาเขาค้างไว้เหมือนเดิมและเขารู้ดีว่าหากปฏิเสธเด็กหญิงก็คงร้องไห้งอแงอีกตามเคย  'เฮ้ออออ' แม้จะถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายแต่สุดท้ายสองแขนก็คว้าคนตัวเล็กขึ้นมาอุ้มอยู่ดี ไอเดียหัวเราะคิกคักเมื่อสุดท้ายพี่ตุลย์ก็ยอมเธอเหมือนทุกที  'พี่ธันไปไหนคะ' ทันทีที่ถึงบ้านและถูกเด็กหนุ่มอุ้มลงวางที่โซฟาสายตาของเธอก็มองหาคนตัวสูงกว่าใครเหมือนทุกที เพราะพี่ธันวาเข้าเรียนมัธยมแล้

 ฉันนั่งตาโตกระพริบตาปริบ ๆ มองหน้าเขาด้วยความตกใจเมื่อได้ยินคำตอบ "พี่ว่าไงนะ ?" "ไม่รู้ เมา" เขาตอบเฉไฉ  "ออกไปได้แล้วเดี๋ยวคนมา" "แล้วไง ใครเขาจะเห็น" "พี่ตุลย์" ฉันเรียกชื่อเขาเสียงแข็งพร้อมกับเขม็งตาใส่  "สรุปคบกันยัง ?" "เฮ้อออออ ไม่ได้คบ พอใจยัง" ฉันถอนหายใจแล้วตอบเขาด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่าย ดู ๆ แล้วเขาคงจะไม่อยากให้เพื่อนตัวเองคบกับฉันมาก ๆ ถึงได้ถามไม่เลิก  "แล้วที่จูบ ?" "ไม่รู้ก็เพื่อนพี่นั่นแหละมาจูบเอง" "อ๋อ..." เจ้าตัวพูดก่อนที่ใบหน้าบูดบึ้งนั่นจะผุดรอยยิ้มออกมา  "ทีนี้ออกไปได้ยัง" "ยัง" "อะไรอีก" "แต่งตัวสวยดีนี่" เขาพูดพร้อมกับยกยิ้มในขณะที

 ฉันฝันถึงเรื่องสมัยเด็กอีกแล้ว คำสัญญาที่ฉันหลงลืมมันไปผุดขึ้นมาย้ำเตือนอีกครั้งในวัยยี่สิบปี บางทีพี่ธันวาเองก็คงจะลืมไปแล้วเหมือนกัน  "จะทานข้าวเช้าก่อนไหม หรือจะไปเลยวันนี้พี่ไปส่ง" พี่ธันวาที่นั่งอยู่บนโซฟาพูดขึ้นหลังจากเห็นฉันเดินลงบันไดมา  "ไปเลยก็ได้ค่ะ ไอเดียกลัวสาย" ทันที่ฉันพูดจบเขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินนำออกไป ดูเหมือนวันนี้พี่ธันวาจะหยุดงานถึงได้สวมชุดไปรเวท เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำพับแขนเสื้อขึ้นปลดกระดุมสองเม็ดจนเห็นกระดูกไหปลาร้าสวยแมตซ์กับกางเกงยีนส์สีเข้มขายาว เส้นผมที่ปล่อยลงแบบธรรมชาติไม่ได้เซ็ตแบบวันที่ไปทำงานทำให้เขาดูเด็กลง  "พี่ธัน" ฉันเรียกชื่อเขาหลังจากที่เรานั่งรถกันมาสักพัก  "ครับ ว่าไง" ฉันนั่งเงียบไปครู่นึงจนเขาต้องหันมามอง  "ไม่มีอะไรค่ะ" อยากจะถามว่าเขายังจำเรื่องที่เราเคยสัญญากันไว้ได้ไหมแต่ก็ไม่กล้า เรื่องมันก็ผ่าน

 สองคิ้วขมวดเข้าหากันนิ้วเรียวจิกไหล่เขาไว้แน่นเพราะความรู้สึกจุกบวกกับอึดอัดภายในทำให้ไม่สามารถขยับได้เลย พี่ธันแช่แก่นกายไว้นานรอจนสีหน้าฉันเริ่มดีขึ้นเขาจึงใช้สองมือจับสะโพกฉันแล้วออกแรงบังคับให้ขยับขึ้นลงช้า ๆ  "อ่า.." "อึก..อ๊ะ" เสียงครางในลำคอของเขาดังสลับกับเสียงครางของฉัน พี่ธันวาขมวดคิ้วเข้าหากันยามที่ตัวตนใส่เข้าไปจนสุดครั้งแล้วครั้งเล่า หน้าอกเราสองคนแนบชิดติดกันจนฉันสามารถรับรู้ได้ถึงหัวใจของเขาที่กำลังเต้นแรงไม่แพ้ฉัน เราสบตากันก่อนจะจูบกันอีกครั้ง ความเสียวซ่านเล่นงานไปทั่วทั้งร่างยามที่แก่นกายเขาขยับเข้าออกฉันรู้สึกดีมากจนเอวมันขยับขย่มเขาไปเองแถมยังขย่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ โดยที่ไม่สนว่าคนข้างนอกจะเห็นว่ารถมันกำลังสั่นอยู่หรือเปล่า  "อ๊า..อ๊ะ" ริมฝีปากที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระส่งเสียงครางหวานความเฉอะแฉะทำให้ยามที่ขย่มขึ้นลงเกิดเสียงดังก้องภายในรถ เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดซึมตามกรอบใบหน้าเราสองคน พี่ธันซี๊ดปากและส

 ฉันกับสิงห์ยืนอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วยในโรงพยาบาลมาราว ๆ สิบนาที ฉันยืนรอจนกว่าเขาจะพร้อมเข้าไปด้วยตัวเองไม่อยากบังคับ  "ว่าแต่ถ้าเราเข้าไปด้วยปิ๊งจะโอเคหรือเปล่า" ฉันถามสิงห์เพราะดูเหมือนว่าแฟนเก่าเขาจะเข้าใจผิดว่าเขาคบฉันเป็นแฟนใหม่ แถมเธอดูเหมือนจะไม่ชอบหน้าฉันอย่างแรง  "งั้นไอเดียรอตรงนี้ก็ได้" "ถ้าไม่โอเคก็เดินออกมาเลยนะ เรารอ" ฉันยื่นมือไปจับมือเขาไว้แน่น แม้คนตัวสูงจะทำเหมือนไม่เป็นอะไรแต่สองมือกลับสั่นและเย็นเฉียบ  "โอเค เดี๋ยวเรามานะ" เขาระบายยิ้มบาง ๆ ส่งมาให้ก่อนจะเปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าไป  "นึกว่าสิงห์จะไม่มาหาเราแล้วซะอีก" ไม่รู้ว่าเพราะเขาตั้งใจแง้มประตูไว้หรือเพราะประตูมันเก่าถึงได้ปิดไม่สนิท ทำให้ฉันสามารถได้ยินบทสนทนาได้อย่างชัดเจนราวกับนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ  "กินข้าวหรือยัง" น้ำเสียงสิงห์เรียบนิ่ง