All Chapters of ข่าวลือร้าย กลายเป็นรัก ลงทุกวัน 19.30 น. จนจบ: Chapter 11 - Chapter 20

ค่ำคืนอันเงียบสงัดเข้าปกคลุมตึกสูงของอาคารอินเตอร์เทรดเอ ไฟในแต่ละชั้นทยอยดับลงจนเกือบหมด เหลือเพียงแสงสลัวจากหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ชั้น 7 ซึ่งซ่อนตัวอยู่หลังม่านบังตาอย่างมิดชิดกฤติณนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่เพียงลำพัง บรรยากาศรอบตัวมีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของตู้เซิร์ฟเวอร์ที่หมุนวนอย่างสม่ำเสมอ แสงสีฟ้าอมเทาจากจอมอนิเตอร์คู่สาดกระทบใบหน้าคมคาย สันกรามได้รูปขบแน่นจนขึ้นแนวแกร่ง นัยน์ตาคมกริบคู่เดิมฉายแววครุ่นคิดลุ่มลึกอย่างที่ไม่เคยแสดงให้ใครเห็นในเวลางานบนหน้าจอหลัก หน้าต่างดาวน์โหลดข้อมูลกำลังนับถอยหลังสู่วินาทีสุดท้ายชายหนุ่มอาศัยสิทธิ์ผู้ดูแลระบบระดับสูง ลักลอบแทรกซึมผ่านไฟร์วอลล์ เพื่อแอบดาวน์โหลดไฟล์คลิปต้นฉบับที่ถูกฝังไว้ในระบบฉายภาพของห้องแกรนด์บอลรูม มันไม่ใช่ไฟล์ที่ถูกบีบอัดซ้ำๆ ผ่านแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดีย แต่เป็นไฟล์ดิบที่มีความละเอียดสูงระดับ 4Kทันทีที่การถ่ายโอนข้อมูลเสร็จสิ้น กฤติณเปิดใช้งานโปรแกรมถอดรหัสและวิเคราะห์โครงสร้างไฟล์ดิจิทัลเชิงลึก นิ้วเรียวยาวเคาะแป้นพิมพ์ออกคำสั่งบรรทัดต่อบรรทัดอย่างคล่องแค

สายลมกรรโชกแรงยามดึกพัดผ่านระเบียงคอนโดมิเนียมสูงชั้นยี่สิบห้า กรีดผ่านผิวเนื้อที่ซีดเผือดจนเย็นเยียบจับขั้วหัวใจเพลงพิณก้าวเท้าเปล่าออกจากประตูกระจกบานเลื่อนมายืนอยู่ริมระเบียงแคบๆ อย่างเลื่อนลอย ชายกระโปรงชุดเดิมที่เธอสวมใส่มาข้ามวันสะบัดไหวไปตามแรงลม หญิงสาวทอดสายตามองลงไปยังทัศนียภาพเบื้องล่าง… แสงไฟนีออนระยิบระยับของมหานครกรุงเทพฯ ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา รถยนต์คันเล็กเท่ามดแล่นผ่านถนนสายหลักไปมาไม่ขาดสาย ราวกับเส้นเลือดใหญ่ที่ยังคงหล่อเลี้ยงเมืองหลวงแห่งนี้ให้มีชีวิตชีวาแต่สำหรับเธอ… โลกใบนี้กลับตายสนิทไปแล้วดวงตาคู่งามที่เคยเป็นประกาย บัดนี้แห้งผาก เลื่อนลอย และไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งชีวิต ความมืดมิดในยามราตรีไม่ได้น่ากลัวเท่ากับความว่างเปล่าที่กลวงโบ๋อยู่กลางอก มันไม่มีทั้งความเจ็บปวด ไม่มีทั้งความโกรธแค้น มีเพียงความล้าจนเกินจะแบกรับสิ่งใดไหวอีกต่อไปตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอถูกปล้นชิงทุกสิ่งทุกอย่างไปจากชีวิตอย่างโหดเหี้ยมชื่อเสียงที่สร้างมาด้วยหยาดเหงื่อถูกทำลายลงในเสี้ยววินาที ความรักที่เคยวาดหวังกลายเป็นเพียงตลกร้ายที่คนรักหักหลังอย่างเลือดเย

ในร้านกาแฟขนาดเล็กที่ตั้งอยู่อย่างเงียบเชียบในตรอกลึกห่างไกลจากย่านธุรกิจ เสียงเพลงแจ๊สบรรเลงแผ่วเบาคลอไปกับกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบด แต่บรรยากาศบนโต๊ะไม้ทรงกลมริมในสุดกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แทบตัดขาดจากโลกภายนอกชลิตาจัดแจงดันแก้วช็อกโกแลตร้อนที่ควันยังกรุ่นๆ ส่งไปตรงหน้าเพลงพิณ“ดื่มก่อนนะเพลง น้ำตาลจะช่วยให้สมองแล่นขึ้น แกไม่ได้กินอะไรตั้งหลายวัน หน้าซีดเหมือนกระดาษขนาดนี้ ถ้าเป็นลมล้มพับไปตอนนี้ ใครจะอยู่เอาคืนพวกสารเลวนั่น”เพลงพิณมองแก้วเครื่องดื่มอุ่นๆ ตรงหน้า ไอความร้อนที่ลอยแตะผิวกายทำให้ความหนาวเหน็บที่ฝังลึกอยู่ในขั้วหัวใจคลายตัวลงไปบ้าง แม้รอยคล้ำใต้ตาจะยังเด่นชัดและริมฝีปากยังแห้งผาก แต่แววตาที่เคยว่างเปล่าเหมือนคนไร้วิญญาณเมื่อคืนที่ผ่านมา บัดนี้กลับมีประกายความมีชีวิตชีวาจุดขึ้นมาใหม่ เธอค่อยๆ ประคองแก้วขึ้นจิบ รสชาติหวานปนขมแล่นผ่านลำคอ คืนสติและเรี่ยวแรงที่ขาดหายไปให้กลับคืนมาทีละน้อย“ขอบใจนะชิลลี่” เพลงพิณเอ่ยเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่นขึ้นกว่าเดิม“ไม่ต้องมาขอบอกขอบใจอะไรทั้งนั้นแหละยัยเพลง” ชลิตาตัดบทพลางกางสมุดบันทึกเ

เพลงพิณก้าวเท้าเข้าไปในห้องน้ำ เปิดม่านหน้าต่างกว้างเพื่อรับแสงแดดเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน ละอองน้ำอุ่นจากฝักบัวรดลงบนตัว ชะล้างคราบไคล ความเหนื่อยล้า และความรู้สึกพ่ายแพ้ที่เกาะกุมเธอมาตลอดหลายคืน เธอหลับตาลง สัมผัสถึงหยดน้ำที่ไหลผ่านผิวแก้ม หยดน้ำเหล่านี้ไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวังอีกต่อไปเมื่อลืมตาขึ้น เพลงพิณจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ แม้ขอบตาจะยังมีรอยคล้ำและแก้มจะตอบลงไปบ้าง แต่แววตาคู่นั้นกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ประกายความลังเล ความหวาดกลัว และความอ่อนแอที่เคยร้องขอความเห็นใจจากคนทั้งโลกได้เลือนหายไป หลงเหลือเพียงสายตาที่นิ่งสนิท เยือกเย็น และเด็ดเดี่ยวฉันจะไม่หมกตัวร้องไห้อยู่ในห้องมืดๆ นี้อีกแล้วเธอหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาซับหยดน้ำบนตัว เดินไปยังตู้เสื้อผ้า เลือกชุดสูททำงานเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มตัดกับเสื้อเชิ้ตคอปกสีขาวสะอาดตา เธอแต่งแต้มริมฝีปากด้วยลิปสติกสีส้มอิฐ ปัดบลัชออนบางๆ เพื่อกลบความซีดเซียว รวบผมยาวสลวยขึ้นเป็นหางม้าตึงเปรี๊ยะ เผยให้เห็นดวงหน้าคมชัดและลำคอระหงตัวตนของเพลงพิณคนใหม่ที่พร้อมจะสู้เพื่อความจริงปรากฏขึ้นในก

กลิ่นกาแฟดริปร้อนๆ ลอยอบอวลในห้องชุดชั้นยี่สิบห้า เคล้าคลอไปกับเสียงแป้นพิมพ์ที่ถูกเคาะอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอเพลงพิณนั่งอยู่หน้าจอแล็ปท็อปเพื่อรวบรวมหลักฐานชิ้นเดิมอย่างใจเย็น แม้จะมีเบาะแสเรื่องรหัสเครื่องเวิร์กสเตชันในแผนกและรอยต่อพิกเซลที่ได้รับมาจากอีเมลนิรนาม แต่เธอก็รู้ดีว่าเพียงเท่านั้นยังไม่พอจะมัดตัวคนระดับผู้บริหารได้ ลำพังคำพูดของพงศ์พัฒน์ที่หน้าร้านสะดวกซื้อเมื่อวาน ก็เป็นเพียงคำโอ้อวดที่ยังขาดหลักฐานเชิงประจักษ์มาเอาผิดกริ๊งเสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นเบาๆ หนึ่งครั้ง ตามด้วยเสียงฝีเท้าของพนักงานส่งพัสดุที่ก้าวเดินห่างออกไปเพลงพิณละสายตาจากหน้าจอ เดินตรงไปยังประตูห้อง เมื่อมองผ่านช่องตาแมวไม่พบใครอยู่ด้านนอก เธอจึงค่อยๆ ปลดกลอนเปิดประตูออก บนพื้นพรมหน้าห้องมีซองเอกสารสีน้ำตาลหนาทึบขนาดกระดาษเอสี่วางอยู่หนึ่งซองหน้าซองไม่มีการจ่าหน้าชื่อผู้ส่ง มีเพียงชื่อและที่อยู่ของเธอที่พิมพ์ด้วยตัวอักษรคอมพิวเตอร์มาตรฐานอย่างประณีตเพลงพิณหยิบซองนั้นขึ้นมา สัมผัสได้ถึงความหนาของกระดาษด้านใน เธอรีบปิดประตูล็อกห้องอย่างแน่นหนา แล้วนำซองมาวางล