Alle Kapitel von ข่าวลือร้าย กลายเป็นรัก ลงทุกวัน 19.30 น. จนจบ: Kapitel 1 – Kapitel 10

ท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง เพลงพิณกวาดสายตามองหาใครสักคน... คนที่เธอเชื่อใจที่สุดในชีวิตสายตาของเธอหยุดลงที่โต๊ะกลางห้องชลิตา "ชิลลี่" เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่กลางห้องจัดเลี้ยง ตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้น ใบหน้าซีดเผือด มือทั้งสองกำแน่นอยู่บนตัก ดวงตาเบิกกว้างจับจ้องที่จอ LED ด้วยความตกใจไม่ต่างจากคนอื่นแต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเพลงพิณแตกสลายไม่ใช่ภาพบนจอ...แต่เป็นแววตาของชลิตาแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ลังเล และความเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง"ชิลลี่..." เพลงพิณเรียกชื่อเพื่อนผ่านไมโครโฟนที่ยังคงดังอยู่ เสียงของเธอสะท้อนไปทั่วห้องจัดเลี้ยง "ชิลลี่... มองหน้าฉันหน่อย..."ทุกสายตาในห้องหันไปมองชลิตาเป็นตาเดียว เธอเหมือนถูกจับวางบนแท่นประจานเสียเอง ใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นด้วยความกดดันชลิตาเงยหน้าขึ้นมองเพลงพิณเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหลบสายตากลับลงที่พื้น"ชิลลี่... เธอก็เชื่อว่าฉันทำจริงเหรอ" เสียงของเพลงพิณสั่นเครือ เรียกหาเพื่อนผ่านไมโครโฟนที่ขยายเสียงจนทุกคนได้ยินความเงียบเข้าปกคลุมทั่วห้องจัดเลี้ยงทุกคนรอคอยคำตอบของชลิตาเหมือนผู้ชมในโรงละครรอคอยจุดไคลแมกซ์ของเรื่องวินาทีนั้นยาวนานราวกับ

“ลูก บอกแม่มาสิ ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง”เสียงแหบสั่นที่ดังทะลุผ่านลำโพงโทรศัพท์ ปาดลึกเข้ากลางขั้วหัวใจยิ่งกว่ามีดคมกรีดลงบนเนื้อสดเพลงพิณยืนพิงประตูห้องชุดอย่างหมดเรี่ยวแรง สองขายังคงสั่นเทาจากการหนีตายฝ่าวงล้อมสายตานับร้อยคู่หน้าล็อบบี้โรงแรมกลับมาถึงคอนโด โล่เกียรติยศพนักงานดีเด่นในกระเป๋าบัดนี้หนักอึ้งราวกับก้อนหินที่พร้อมจะฉุดร่างเธอให้จมลงก้นเหว“แม่คะ หนูโดนใส่ร้าย หนูสาบานได้เลยว่าผู้หญิงในคลิปนั่นไม่ใช่หนู”เธอละล่ำละลักอธิบาย ละอองน้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งพรั่งพรูลงมาอาบแก้มอีกระลอกปลายสายเงียบกริบไปหลายวินาที ความเงียบที่กัดกร่อนหัวใจจนแทบแหลกสลาย“แล้วทำไมในคลิปมันถึงเหมือนหนูขนาดนั้นล่ะลูก”คำถามนั้นเปรียบเสมือนหมัดหนักๆ ที่ซัดเปรี้ยงเข้ากลางอกจนแทบลืมหายใจ“ญาติๆ เขาส่งเข้าไลน์กลุ่มกันหมดแล้ว ป้าข้างบ้านก็โทรมาถาม แม่ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วเพลง” เสียงของแม่สะอื้นแผ่ว “คนทั้งอำเภอเขาเห็นกันหมดแล้วลูก”“แม่ แม่อยู่กับหนูมาทั้งชีวิต แม่ไม่เชื่อใจหนูเหรอคะ” น้ำเสียงของเธอแหบโหยจนแทบไม่เป็นภาษา“แม่แค่อยากรู้ความจริง”ถ้อยคำอึกอักที่ตอบกลับมาไร้ซึ่งความมั่นคง มันไม่ใช่เ

แสงแรกของวันแทรกผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องนอน ทว่าไออุ่นของดวงอาทิตย์ไม่ช่วยคลายความเหน็บหนาวที่เกาะกุมอยู่ในอกได้เลยแม้แต่น้อยเพลงพิณสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากอาการเคลิ้มหลับเพียงชั่วครู่ เปลือกตาของเธอบวมเป่ง หนักอึ้งจนลืมแทบไม่ขึ้น หัวใจเริ่มเต้นระรัวอย่างตื่นตระหนกตั้งแต่เสี้ยววินาทีแรกที่สติสัมปชัญญะกลับคืนมา ความจริงอันโหดร้ายเมื่อค่ำคืนไม่เคยเลือนหายไปไหน มันเพียงรอคอยให้เธอฟื้นคืนสติเพื่อรุมทึ้งอีกครั้งสิ่งแรกที่มือสั่นเทาควานหาคือสมาร์ตโฟนข้างหมอนทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสหน้าจอ แสงสว่างจ้าก็สาดเข้าใส่ใบหน้า พร้อมกับตัวเลขแจ้งเตือนสีแดงสดที่ยังคงเด้งรัวขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งติ๊ง ติ๊ง ติ๊งไม่ใช่แค่หลักร้อย แต่เป็นคอมเมนต์และข้อความส่วนตัวนับพันที่ถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย ราวกับฝูงผึ้งแตกรังเธอเลื่อนสายตามองหน้าฟีดโซเชียลมีเดียด้วยมือที่สั่นระริก เพจข่าวซุบซิบและบัญชีนิรนามยังคงกระหน่ำแชร์ภาพนิ่งและคลิปฉาวจากงานเลี้ยงเมื่อคืนไม่หยุดหย่อน พาดหัวข่าวเต็มไปด้วยถ้อยคำที่ไร้ความปรานี และใต้โพสต์เหล่านั้นคือการตัดสินอย่างเหี้ยมโหดจากผู้คนที่เธอไม่เคยรู้จักแม้แต่หน้าตาหน้าซื่อใจคดแท้ๆ เห็นท

สายลมยามบ่ายพัดผ่านระเบียงห้องชุดอย่างเย็นเยียบ ทว่าไม่อาจดับเปลวไฟแห่งความกระวนกระวายที่แผดเผาอยู่ในอกของเพลงพิณได้เลยแม้แต่น้อยบนโต๊ะทำงานหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดค้างไว้ หน้าต่างอีเมลคำสั่งเรียกสอบวินัยและข้อความลึกลับจากผู้ส่งนิรนามยังคงเด่นหรา แต่สิ่งที่ทำให้เพลงพิณแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้กลับเป็นช่องสนทนาของ ชลิตา ที่ยังคงนิ่งสนิทไร้ความเคลื่อนไหวมือของเพลงพิณสั่นเทาขณะกดโทรออกหาเพื่อนสนิทเป็นรอบที่นับไม่ถ้วนตื๊ด ตื๊ด ตื๊ดสัญญาณดังยาวนานจนกระทั่งตัดเข้าสู่ระบบรับฝากข้อความเสียงเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา“ชิลลี่ รับสายฉันหน่อยเถอะ แกหายไปไหน” เพลงพิณกรอกเสียงแหบโหยลงไปในกล่องข้อความ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้รื้นขึ้นมาคลอเบ้า “ฉันไม่ได้โกรธแกเรื่องเมื่อคืนนะ ฉันแค่อยากคุยกับแก แกคือคนเดียวที่ฉันเหลืออยู่จริงๆ”เธอส่งข้อความผ่านแอปพลิเคชันไปอีกหลายสิบประโยค แต่ไม่มีแม้แต่เครื่องหมายว่าเปิดอ่าน เพลงพิณไม่รู้เลยว่า ในเวลานี้ ชลิตาไม่ได้อยู่ที่บ้านในกรุงเทพฯ อีกต่อไปแล้วทันทีที่เสียงร้องไห้ของชลิตาสิ้นสุดลงเมื่อช่วงสาย พ่อและแม่ของเธอก็ตัดสินใจขั้นเด็ดขาด พวกเขายึดสมาร์ตโฟนและตัดสัญญาณอินเท

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ เลือนลับขอบฟ้า ทิ้งให้ห้องชุดตกอยู่ใต้ความสลัวรางและเงียบงันจนน่าใจหายเพลงพิณยังคงนั่งพิงบานประตูห้องอยู่ที่เดิม ร่างกายไร้เรี่ยวแรงจะขยับเขยื้อน คราบน้ำตาแห้งกรังเปรอะเปื้อนดวงหน้าซีดเซียว พิษสงจากคำถามเหยียดหยามของคณะกรรมการสอบสวนยังคงกรีดลึกอยู่ในเซลล์ประสาทซ้ำไปซ้ำมา ทว่าท่ามกลางความแหลกสลายนั้น ก้นบึ้งของหัวใจเธอยังคงโหยหาความอบอุ่นเพียงน้อยนิด โหยหาใครสักคนที่รู้จักตัวตนของเธอจริงๆ คนที่เธอเคยวาดฝันจะใช้ชีวิตร่วมกันจนแก่เฒ่าติ๊งเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันอินสตาแกรมดังขึ้นเบาๆ บัญชีสำรองที่เธอไม่ค่อยได้ใช้งานยังคงล็อกอินค้างไว้บนหน้าจอด้วยความผูกพันที่ยังตัดไม่ขาด ปลายนิ้วอันสั่นเทาจึงเลื่อนเปิดดูสตอรี่ล่าสุดของคนที่เธอคุ้นเคยที่สุดหน้าจอสว่างวาบขึ้นมา แต่ภาพที่ปรากฏกลับกระชากวิญญาณของเธอให้หลุดลอยออกจากร่างบนหน้าจอฉายภาพบรรยากาศในรูฟท็อปบาร์หรูใจกลางเมือง แสงไฟนีออนสลัวสะท้อนแก้วค็อกเทลราคาแพง และตรงนั้น ภาคิน กำลังนั่งเอกเขนกด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ แขนข้างหนึ่งของเขาพาดโอบไหล่หญิงสาวหน้าตาสะสวยในช