ข่าวลือร้าย กลายเป็นรัก ลงทุกวัน 19.30 น. จนจบ의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 37

เวลาล่วงเลยเข้าสู่วันที่สองของการเตรียมตัว ภายในคอนโดของเพลงพิณกลายเป็นวอร์รูมอย่างสมบูรณ์แบบทันทีที่เพลงพิณกลับมาถึง กฤติณก็เริ่มใช้รหัสที่อรวรรณให้มาเจาะเข้าเซิร์ฟเวอร์บัญชีลับของฝ่ายการตลาด เขาใช้เวลาหลายชั่วโมงในการดึงข้อมูลการโอนเงินทั้งหมดที่เชื่อมโยงกับคุณวิชัยและคุณประเสริฐ“ได้แล้วครับ” กฤติณเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ แววตาของเขาเป็นประกาย “ผมดึงข้อมูลการโอนเงินจากบัญชีบริษัทไปยังบัญชีส่วนตัวของคุณประเสริฐได้ทั้งหมด 37 รายการ รวมเป็นเงินกว่า 82 ล้านบาทตลอดสามปีที่ผ่านมา”“82 ล้าน” เพลงพิณรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว“และที่สำคัญที่สุด” กฤติณชี้ไปที่หน้าจอ “การโอนเงินทุกครั้ง จะมีลายเซ็นอนุมัติของคุณประเสริฐและคุณวิชัยเป็นผู้อนุมัติร่วมกัน ไม่มีข้อยกเว้น”ชลิตาซึ่งนั่งฟังอยู่ข้างๆ กำหมัดแน่นด้วยความแค้น “พวกมันขโมยเงินบริษัทตั้ง 82 ล้าน แล้วยังจะทำลายชีวิตแกเพื่อปิดปากอีก”“นี่คือหลักฐานที่เราต้องการ” เพลงพิณเอ่ยเสียงเบา แต่หนักแน่น “มันจะเชื่อมโยงคุณประเสริฐเข้ากับการยักยอกงบประมาณโดยตรง”กฤติณแทบไม่ได้นอน เขานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เ

06:12 น.ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี แสงเรืองรองของรุ่งอรุณค่อยๆ เคลื่อนตัวขึ้นจากขอบฟ้า สาดแสงแรกของวันเข้ามาในห้องนั่งเล่นผ่านผ้าม่านที่ยังปิดไม่สนิทกฤติณกดปุ่มสุดท้ายบนแป้นพิมพ์ หน้าจอเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียวทั้งหมดกราฟการเชื่อมต่อกลับสู่สภาวะปกติ ข้อความแจ้งเตือนหายไปความเงียบเข้าปกคลุมทั้งห้อง มีเพียงเสียงหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศที่ยังคงดังสม่ำเสมอกฤติณเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจยาว เขายกมือขึ้นกดขมับตัวเองเบาๆ ด้วยความเหนื่อยล้าจากนั้นเขาหันมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆเพลงพิณยังคงตื่น เธอนั่งอยู่ตรงนั้น เสื้อสูทสีเทาเข้มคลุมไหล่ สายตาจับจ้องมาที่เขาโดยไม่กะพริบกฤติณสบตากับเธอนิ่งนาน ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะขยับเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่อ่อนโยนกว่าทุกครั้ง“เสร็จแล้วครับ”สองคำสั้นๆ แต่หนักแน่นเพลงพิณรู้สึกเหมือนมีบางอย่างละลายในอก เธอยิ้มตอบกลับ รอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริงโดยไม่ต้องฝืน“ขอบคุณนะคะ”กฤติณส่ายหน้า “ไม่ต้องขอบคุณครับ ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ”“ไม่ใช่แค่เรื่อ

ประตูไม้โอ๊กบานยักษ์เปิดออกกว้างแต่ไม่มีเสียงปรบมือต้อนรับ ไม่มีเสียงพิธีกรกล่าวเชิญมีเพียงความเงียบงันเยือกเย็นที่แผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งแกรนด์บอลรูมบนจอ LED ยักษ์ด้านหลังเวที ภาพของพงศ์พัฒน์และคุณวิชัยที่กำลังเดินขึ้นไปรับไมโครโฟนก็ดับวูบลงแทนที่ด้วยหน้าต่างไฟล์เสียงสีดำสนิทพร้อมตัวอักษรสีขาวที่ปรากฏขึ้นทีละตัวRECORDING - 23:14 - ห้องทำงานส่วนตัว ชั้น 12เสียงของชายวัยกลางคนดังลอดผ่านลำโพง“แกจะแหกปากให้คนทั้งชั้นได้ยินหรือไงวะ”คุณวิชัยที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดหน้าซีดเผือดในทันทีมือที่ถือแก้วไวน์สั่นเทาจนของเหลวสีแดงกระฉอกออกมาเปื้อนเสื้อเชิ้ตขาวบนเวที พงศ์พัฒน์ยืนตัวแข็งอยู่หน้าโพเดียมใบหน้าของเขาค่อยๆ เปลี่ยนจากความลำพองเป็นความตระหนกเป็นความหวาดกลัวและสุดท้ายคือความสิ้นหวังที่มองเห็นได้ชัดเจนในดวงตาคู่นั้นและก่อนที่ใครจะทันตั้งตัวหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ก็ก้าวเข้ามาในฮอลล์เพียงลำพัง เพลงพิณเดินผ่านประตูบานยักษ์เข้ามาช้าๆทุกย่างก้าวหนักแ

 “เตรียมตัวรับศพคนที่อยู่เชียงใหม่ได้เลย”ข้อความปริศนาบนหน้าจอสมาร์ตโฟนเปรียบเสมือนเข็มพิษที่ทิ่มแทงเข้ากลางขั้วหัวใจเพลงพิณเห็นข้อความนั้นแล้วหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือดสองขาอ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงกับพื้นพรมร่างระหงสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุดเมื่อภาพของแม่ที่อยู่ต่างจังหวัดคนเดียวผุดขึ้นมาในมโนสำนึก“แม่ คุณติณ แม่ฉันกำลังมีอันตราย”เสียงของเธอแหบโหยและสั่นเครือน้ำตาแห่งความหวาดหวั่นเอ่อรื้นขึ้นมาในดวงตาทว่า กฤติณกลับไร้ซึ่งความตื่นตระหนกนัยน์ตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยความดุดันดุจพยัคฆ์ชายหนุ่มล้วงโทรศัพท์ดาวเทียมเครื่องสีดำทรงเหลี่ยมที่เข้ารหัสพิเศษออกจากกระเป๋าเสื้อสูทกดต่อสายด่วนออกไปยังหมายเลขลับทันที“ผู้การครับ ปฏิบัติการโค้ดเรด คุ้มกันคุณแม่ของเพลงพิณที่เชียงใหม่ด่วนที่สุด”น้ำเสียงของกฤติณทุ้มต่ำ แต่เปี่ยมด้วยอำนาจเด็ดขาดชนิดที่เพลงพิณไม่เคยได้ยินมาก่อนปลายสายกดรับทันทีเสียงของผู้การดังลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์ดาวเทียมด้วยน้ำเสียงเคร