ข่าวลือร้าย กลายเป็นรัก ลงทุกวัน 19.30 น. จนจบ의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

อาคารสำนักงานอินเตอร์เทรดเอในยามดึกสงัด ภายในห้องปฏิบัติการระบบเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวด้านในสุด แสงสลัวสีฟ้าอมครามจากจอมอนิเตอร์ขนาดยักษ์สามจอยังคงสว่างโร่กฤติณนั่งพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่ สองมือประสานกันอยู่ใต้คาง ใบหน้าคมคายที่ราบเรียบไร้อารมณ์สะท้อนแสงจากบรรทัดคำสั่งดิจิทัลที่กำลังกะพริบถี่ๆ ชายหนุ่มไม่ได้ขยับตัวเลยตลอดสองชั่วโมงที่ผ่านมา สายตาจ้องมองการเจาะลึกข้อมูลบัญชีลับและการบันทึกเสียงสนทนาที่เขาลักลอบดักฟัง ในห้องส่วนตัวของ คุณวิชัย รองกรรมการผู้จัดการฝ่ายการตลาด ตั้งแต่วันก่อนเขาไม่ได้ลงมือทำเพราะใครขอร้อง และไม่ได้ทำเพียงเพราะความสงสาร แต่เพราะความยุติธรรมที่ถูกบิดเบือนต่อหน้าต่อตา คือสิ่งที่คนอย่างเขารับไม่ได้อย่างสิ้นเชิงเสียงสัญญาณถอดรหัสคลื่นเสียงดังขึ้นจากลำโพงหูฟังแบบครอบหูที่กฤติณสวมอยู่ ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนเมาส์กดเร่งความคมชัดของคลื่นเสียงทันทีไฟล์เสียงที่ถูกบันทึกไว้เมื่อช่วงหัวค่ำเริ่มเล่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของคุณวิชัย ตามด้วยเสียงปิดประตูดัง ปัง และเสียงล็อกกลอนอย่างแน่นหนา

ในห้องชุดชั้นยี่สิบห้าของเพลงพิณ บนโต๊ะกลางห้องนั่งเล่นที่เคยว่างเปล่า บัดนี้ถูกแปรสภาพเป็นกองบัญชาการวางแผนขนาดย่อม คอมพิวเตอร์แล็ปท็อปประสิทธิภาพสูงของกฤติณถูกเชื่อมต่อเข้ากับหน้าจอมอนิเตอร์พกพา แสดงข้อมูลดิจิทัลที่กะพริบถี่ๆ ถัดไปเป็นสมุดบันทึกเล่มหนาของชลิตาที่กางหรา เผยให้เห็นเส้นโยงความสัมพันธ์และรายชื่อของบุคคลต้องสงสัย พร้อมหลักฐานต่างๆ และแฟลชไดรฟ์โลหะสีเงินที่บรรจุไฟล์เสียงคำสารภาพของสองลุงหลานวางเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบชลิตาที่เพิ่งเดินกลับมาจากครัวพร้อมถาดวางแก้วกาแฟสดสามแก้ว วางมันลงบนโต๊ะ สายตาของเพื่อนสาวจับจ้องไปยังชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่นั่งกอดอกอยู่บนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้ามด้วยความทึ่งไม่หาย“สาบานได้เลยนะคุณติณ ตั้งแต่ฉันเข้าทำงานที่อินเตอร์เทรดเอมา ฉันเห็นคุณเดินเงียบเป็นหุ่นยนต์อยู่ชั้นเจ็ดมาตลอดสองปี นึกว่าเป็นพวกโปรแกรมเมอร์ที่วันๆ คุยกับโค้ดไม่คุยกับคน” ชลิตาหรี่ตาลงพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ตามสไตล์สาวมั่น “ที่ไหนได้ แอบดักฟังห้องผู้บริหาร แฮกเซิร์ฟเวอร์ ดึงสลิปโอนเงินลับๆ มาได้เนียนขนาดนี้ ฉันขอคารวะเลยค่ะ ถ้าไม่ได้คุณช่วย ยัยเพลงคงโดนเชือดดับค

บ่ายวันเสาร์ ท้องฟ้าเหนือมหานครกรุงเทพฯ ถูกปกคลุมด้วยเมฆครึ้มสีเทาหม่น ลมกระโชกแรงพัดพาเอาความชื้นและกลิ่นฝนระลอกใหม่เข้ามาปะทะบานกระจกหน้าต่างคอนโดมิเนียมของเพลงพิณ บรรยากาศภายนอกดูอึมครึมและกดดัน ทว่าภายในห้องพักแห่งนี้กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่เข้มข้นยิ่งกว่าบนโต๊ะกระจกกลางห้องนั่งเล่น อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขนาดจิ๋วถูกวางเรียงราย เคียงคู่กับแล็ปท็อปประสิทธิภาพสูงของกฤติณที่หน้าจอเต็มไปด้วยบรรทัดคำสั่งสีเขียวสลับแดง“ระบบเข้ารหัสเสียงทำงานสมบูรณ์แบบครับ” กฤติณเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ เขากำลังปรับแต่งคลื่นความถี่บนหน้าจอแล็ปท็อป “ไมโครโฟนตัวนี้จะส่งสัญญาณเสียงผ่านบลูทูธระยะสั้นเข้าสมาร์ตโฟนของคุณเพลงพิณที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าสะพายครับ”ชายหนุ่มชี้ไปที่หน้าจอแสดงสถานะเครือข่าย“จากนั้น แอปพลิเคชันที่ผมเขียนขึ้นมาเฉพาะกิจในเครื่องของคุณ จะใช้เครือข่าย 4G สตรีมไฟล์เสียงทั้งหมดทะลุไฟร์วอลล์ ส่งตรงขึ้นไปยังคลาวด์เซิร์ฟเวอร์ที่สวิตเซอร์แลนด์ และส่งสัญญาณคู่ขนานไปที่เครื่องของคุณชลิตาแบบเรียลไทม์ ต่อให้เครื่องส่งสัญญาณถูกค้นเจอ หรือมือถือของคุณถูกยึด

เงาร่างนั้นก้าวออกมาจากความมืดทีละก้าวอย่างเชื่องช้าแสงสีแดงจากเซนเซอร์ตรวจจับควันบนเพดานค่อยๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เพลงพิณคุ้นเคยดี“คุณติณ”เพลงพิณเกือบเผลออุทานออกมาด้วยความโล่งอก แต่กฤติณกลับยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากเป็นสัญญาณให้เธอเงียบ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบโถงทางเดินมืดมิดอย่างระแวดระวัง“ตามผมมา เร็วครับ อย่าพูด”เขาไม่รอให้เธอตั้งตัว มือหนาคว้าข้อมือเรียวของเพลงพิณแล้วดึงให้เดินตามเข้าไปในเงามืดข้างเสาหินอ่อนของโถงทางเดินทันที เพลงพิณสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ยอมเดินตามโดยไม่ขัดขืนทั้งสองยืนแนบอยู่กับผนังในเงามืดของเสาต้นใหญ่ ห่างจากประตูลิฟต์เพียงไม่กี่ก้าว กฤติณก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงเบาที่สุด“มีคนอยู่บนชั้นนี้ครับ ผมได้ยินเสียงฝีเท้าจากทางเดินฝั่งขวาเมื่อครู่”หัวใจของเพลงพิณเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอกำข้อมือของตัวเองแน่น พยายามควบคุมลมหายใจไม่ให้ดังผ่านไปราวสิบวินาทีที่ยาวนานราวกับชั่วกัลป์ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากปลายทางเดินอีกฟากหนึ่ง แล้วค่อยๆ ห่างออกไปทางบันไดหนีไฟกฤติณลอบผ่อนลมหายใจ ก่

“หมายความว่าคนที่ส่งซองนี้มา ไม่ใช่แค่พงศ์พัฒน์ครับ” กฤติณเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาของเขาเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง “ซองแบบนี้ถูกจัดเก็บไว้ในห้องธุรการชั้น 12 ซึ่งเฉพาะผู้บริหารระดับสูงและเลขานุการส่วนตัวเท่านั้นที่เข้าถึงได้”“คุณประเสริฐ” เพลงพิณพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆกฤติณวางรูปถ่ายที่ถูกตัดครึ่งลง แล้วหยิบรูปใบที่สองขึ้นมาพินิจดูอย่างละเอียด สายตาของเขาหยุดลงที่มุมหนึ่งของภาพ“และในรูปที่สองที่แอบถ่ายเราที่ร้านกาแฟ มีเงาสะท้อนบนกระจกหน้าร้านครับ” เขาชี้ไปที่มุมภาพ “เงาของชายในชุดสูทสีดำที่ยืนหลบอยู่มุมตึก ผมจำท่าทางการยืนแบบนี้ได้”“ใคร”“คุณสมชาย คนขับรถส่วนตัวของคุณประเสริฐครับ” กฤติณเอ่ยเสียงหนัก “ผมเคยเห็นเขารอรับคุณประเสริฐที่ล็อบบี้หลายครั้ง ท่าทางการยืนกอดอกแบบนี้เป็นเอกลักษณ์ของเขา”เพลงพิณรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง สิ่งที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพียงแผนการของพงศ์พัฒน์และคุณวิชัย กลับกลายเป็นเครือข่ายที่เชื่อมโยงไปถึงจุดสูงสุดของบริษัท“คุณประเสริฐเป็นคนเบื้องหลังทั้งหมด” เธอเอ่ยเสียงเบา แต่ละคำหนักอึ้งราวกับหินกฤติณพยักห