All Chapters of ร้ายเถื่อนรัก: Chapter 21 - Chapter 30

วันต่อมาร่างบางลงจากบันไดเดินผ่านห้องนั่งเล่นที่มีวารีนั่งจิบน้ำชาอยู่ ใบหน้าที่แต่งเเต้มอย่างสวยงาม แววตาสามารถสื่อได้ดีว่าเธอกำลังเบ่งบานแค่ไหน และที่สำคัญภายในดูร่าเริงจนคนที่มองรับรู้ได้"หนูพิมพ์!!" วารีเอ่ยเรียกไว้"คะ...คุณแม่" ร่างบางชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปหาและหย่อนสะโพกนั่งลงข้างๆ"..." วารีมองพิจารณาลูกสาว"มีไรรึเปล่าคะ มองพิมพ์แบบนั่น หรือชุดที่พิมพ์ใส่ไม่สวย" พิมพ์มาดาก้มมองตามสายตาของผู้เป็นแม่"ลูกสาวแม่เคยแต่งตัวไม่สวยด้วยเหรอลูก""แล้วแม่มองพิมพ์...คือ!?""ดูพิมพ์จะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ปกติเวลาไปทำงานหน้าบึ้งตลอดเลยนี่""เหรอคะ" พิมพ์มาดาเอ่ยแก้เขิน"ว่าไง มีเรื่องอะไรดีๆจะบอกรึเปล่า" วารีถามย้ำ"ไม่มีค่ะ" ร่างบางเลือกจะอมยิ้มและตอบกลับไป"แน่ใจ""ค่ะ""โอเคๆ แม่ไม่เซ้าซี้แล้วก็ได้ ไปทำงานเถอะจ้ะ""ค่ะแม่...""...งั้นพิมพ์ไปก่อนนะคะ" ว่าแล้วก็ยื่นหน้าไปหอมแก้มทั้งสองข้างของวารี หยอกล้อกันตามประสาแม่ลูก ก่อนที่พิมพ์มาดาจะลุกออกไป...@โรงพยาบาลพิมพ์มาดา"ยัยพิมพ์!!" เมื่อเห็นลูกสาวนั่งเหม่อลอย สมบูรณ์จึงเอ่ยเรียกชื่อลูกสาวเสียงดังลั่น"คะคุณพ่อ" ร่างบางสะดุ้งตก

-รุ่งเช้าพิมพ์มาดารู้สึกตัวขึ้นมาตอนเช้ามองไปยังมือหนาที่กำลังโอบเอวเธออยู่บนผ้าห่มผืนเดียวกัน ร่างบางหันหน้าไปเผชิญกับคนที่นอนหลับตาอยู่ จ้องมองใบหน้าคมก่อนจะเผลอยิ้มออกมาเพราะความหล่อเหลาสไตล์ลูกครึ่งฝรั่ง"อ้ะ!!" ทันทีที่ขยับตัวเพื่อลงจากเตียงความเจ็บเล่นเข้ามาตรงใจกลางส่วนด้านล่างทันที"ยังเจ็บอีกเหรอ" ชาร์ลรู้สึกตัวสักพักทันได้เห็นอาการของพิมพ์มาดา"อือ" ร่างบางพยักหน้ากลับไปหมับ!คนตัวสูงกระชากแขนบางให้ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ก่อนจะขึ้นทับไม่ให้พิมพ์มาดาหนีห่าง"จา...จะทำอะไรหมอ!!" พิมพ์มาดาเอ่ยถามเมื่อชาร์ลขยับต่ำลงเรื่อยๆ"ให้ฉันดูหน่อย""ไม่เอา""จะอายทำไม ฉันเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว" เมื่อเห็นว่าร่างบางยอมนอนนิ่ง ชาร์ลจึงถกเสื้อเชิ้ตขึ้น เผยให้เห็นกลีบกุหลาบบวมช้ำจากการกระทำของเขาเอง"คุณหมอ!!""หืม!?" ชาร์ลเงยหน้าตามเสียงเรียก"จ้องอยู่ได้ น่าเกลียด!!" ร่างบางจึงทำท่าจะหุบขากลับเหมือนเดิม แต่ความไวของเธอไม่ได้ครึ่งมาเฟียคราบหมอเลยสักนิด"นี่!!" พิมพ์มาดาแวดเสียงทันทีเพราะชาร์ลฉีกขาของเธอกว้างกว่าเดิม"..." ชาร์ลมองนิ่งพิจารณาด้วยแววตายากจะคาดเดา"โรคจิตไม่เลิก" จนร่างบางต้องเอ่

"ฮือ..ฮืออ~" ร่างบางสะท้านไปทั้งตัวขนาดพยายามเก็บเสียงไม่ให้ร้องไห้ออกมาอีก ทว่ามันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลยเพราะความรู้สึกด้านในมันเจ็บปวดมากจริงๆ เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มในผับหรูกล่อมประสาทของเธอได้อย่างดียิ่งเสียงดังมากเท่าไหร่ร่างบางก็สะอึกสะอื้นมากเท่านั้น"น้อนน..เอา..มาอี๊ก!!" ตอนนี้แค่คุมเสียงให้เอ่ยปกติยังทำไม่ได้เลย"นี่ครับ" บาร์เทนเดอร์ส่งแก้วตามคำสั่งของลูกค้า ก่อนที่พิมพ์มาดาจะรับมาแล้วกระดกทีเดียวรวดกับว่ากระหายน้ำอย่างไงอย่างงั้นไม่นานด้านหน้าร่างบางก็เต็มไปด้วยแก้วเหล้า เธอยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาที่หลั่งรินตลอดเวลา สภาพพิมพ์มาดาตอนนี้เป็นที่ฮือฮาของเพื่อนๆในกลุ่มไฮโซเอาอย่างมาก บางคนถึงขนาดหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายเพราะภาพนี้สามารถเล่นงานร่างบางได้อย่างดี"คุณพิมพ์ดื่มไปเยอะแล้วนะครับ" ชายหนุ่มที่นั่งเคาน์เตอร์บาร์ข้างๆลุกขึ้นมาเอ่ยกับร่างบาง มองไปรอบๆทนให้ใครๆเห็นสภาพของร่างบางไม่ได้อีกพรึ่บ!"อย่ามายุ่ง!!" พิมพ์มาดาผลักร่างสูงที่พยายามดึงแก้วจากมือของเธอ แต่ด้วยแรงที่เริ่มลดลงจากการดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปจึงทำให้คนข้างๆดึงแก้วออกไปได้สำเร็จ"ผมต้องยุ่ง...คุณดื่มมากเกินไป"

ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆแอดดด~“มาเร็วจัง...”“...นั่งก่อนสิ” พิมพ์มาดาเงยหน้าจากโทรศัพท์มือถือก่อนจะบอกให้ชายหนุ่มนั่งลงตรงข้ามกับเธอพรึ่บ!“เอากาแฟสักแก้วไหม” เธอเอ่ยต่อ“ไม่อ่ะ ยังไม่เลิกงานอีกเหรอ” พายุถามกลับบ้าง“แค่มานั่งเป็นเครื่องประดับหน้าตาให้คุณพ่อเฉยๆ น่ะ” ก่อนจะแสยะยิ้มออกมาด้วยใบหน้าเบื่อหน่ายเพราะจริงๆแล้วเธอเพิ่งมาทำงานต่างหากล่ะ และถ้าไม่มีเรื่องของพายุวันนี้เธอคงไม่เข้ามาเพื่อให้ตัวเองเจอกับใครบางคนที่เพิ่งสร้างเเผลสดให้กับเธอหรอกพึ่บๆๆ“หึ เลิกดื้อได้แล้ว” พายุเอื้อมมือไปลูบหัวคนตรงข้ามอย่างเอ็นดู“ยุก็รู้ว่าพิมพ์ไม่ชอบงานที่นี่” พูดจบก็ปัดมือพายุออกพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด“แต่ยังไงพิมพ์ก็ต้องดูแลต่อ”“ชิ๊!!” เธอยู่จมูกใส่คนตัวสูงทันทีเพราะทุกครั้งที่ระบายเรื่องงานกับพายุ เขามักจะเข้าข้างพ่อของเธอเสมอ“ไปเที่ยวญี่ปุ่นมาเป็นไงบ้าง” พายุเลยเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นแทน“...” ร่างบางเงียบไปทันทีเมื่อนึกถึงเหตุการณ์บางอย่างเหตุการณ์ที่ทำให้เธอถลำลึกไปกับช่วงอารมณ์ของใครบางคน แต่แล้วคนๆนั่นกลับทำลายความรู้สึกดีๆของเธอพังยับเยิน ทว่าไม่นานพิมพ์มาดารีบสลัดมันออกจากความคิดก่อนจะหันมา

-ด้านออแกน"อย่า!!" คนตัวเล็กวิ่งเข้ามาขวางเพื่อนหนุ่มไว้ จังหวะที่ออแกนกำลังจะฟาดท่อนเหล็กลงบนใบหน้าหล่อของแดเนียล"ยัยเตี้ย!!" ออแกนหยุดชะงักด้วยความเร็ว"ทำบ้าอะไรของนาย""มาได้ไงวะ""นายบอกลูกน้องให้ปล่อยเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้" แอนนี่ไม่ได้ตอบกลับแต่เลือกที่จะสั่งออกไป"ฉันถาม...เธอเข้ามาได้ไง" เพราะที่นี่คือโกดังส่วนตัว"ขับรถตามมา" คนตัวเล็กยืนกอดอกตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน ถ้าเธอไม่แวะตามไปดูที่คอนโดรุ่นพี่สาวก็คงไม่รู้ว่าตลอดเวลาลูกน้องของหมอชาร์ลตามติดตัวพิมพ์มาดาตลอด และที่สำคัญเกือบทำให้เพื่อนหนุ่มซวยไปด้วย"ออกไปก่อนที่เธอจะเป็นคนต่อไป" ออแกนกัดฟันกรอดสั่งคนตัวเล็ก"ไม่" แต่แอนนี่ตอบกลับอย่างไวแล้ววิ่งไปประคองหน้าแดเนียลไว้"แอน..." แดเนียลเงยหน้าเอ่ยออกมาแผ่วเบาหมับ!!"ฉันสั่งให้เธอออกไป" ออแกนกระชากแขนคนตัวเล็กขึ้นมา"ปล่อยเพื่อนฉันสิ...""...แล้วฉันจะไป" แต่แอนนี่เลือกที่จะต่อรองออกไป"ไม่ได้!!""ทำไม""นายสั่ง""งั้นฉันก็ไม่ไป""..." ทำให้ร่างสูงถึงกับปวดขมับขึ้นมากับความดื้อด้านไม่เข้าท่าพรึ่บ!! แอนนี่สะบัดมือออกจากการเกาะกุมแล้ววิ่งเข้าไปนั่งข้างๆแดเนียล เธอไม่มีทางปล่