All Chapters of ร้ายเถื่อนรัก: Chapter 31 - Chapter 40

แอดดด~ คนตัวสูงก้าวเข้ามาในคอนโดมิเนียมของร่างบางมองรอบๆห้องจนกระทั่งเปิดห้องนอนเพื่อหาร่างที่คุ้นเคย เมื่อเห็นว่าพิมพ์มาดานอนหลับบนเตียง ชาร์ลสาวเท้าเข้าไปใกล้ๆก่อนจะโน้มหน้าลงไป จุ๊บ! "อื้ออ~" ทำให้ร่างบางครางออกมาเเผ่วเบาเมื่อถูกสัมผัสจากคนตัวสูง ชาร์ลมองใบหน้าหวานด้วยความรู้สึกบางอย่างก่อนที่เขาจะค่อยๆปิดประตูออกไปทำงานโซฟากลางห้องต่อ วันต่อมา... "จะไปไหน!?" คนตัวสูงนั่งพิงเตียงนอนเอ่ยถามร่างบางที่กำลังแต่งหน้าทำผมที่เคาน์เตอร์เครื่องสำอาง "..." พิมพ์มาดาเลือกที่จะไม่ตอบ เธอไม่คิดว่าตื่นขึ้นมาจะมีอีกคนนอนข้างๆ ยอมรับว่าตกใจไม่น้อยไม่คิดว่าเขาจะกลับมาตามที่บอกไว้จริงๆ "พิมพ์!!" คนตัวสูงตะคอกเสียงอย่างหงุดหงิด "อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉัน" เธอหันกลับไปมองแวดเสียงใส่พร้อมกับปัดแก้มตัวเองต่อ "ฉันถาม!?" "เรื่องของฉัน" "พิมพ์!! ตอบดีๆไม่เป็นรึไงห๊ะ" "ก็มันเรื่องของฉันจริงๆนี่..." "...ทีคุณทำอะไรฉันไม่เห็นถามคุณเลย" "แล้วทำไมไม่ถาม" "หึ คงได้คำตอบอยู่หรอก" ร่างบางแสยะยิ้มออกมาถ้าไม่ใช่แผนทำให้เธอตายใจ เธอก็คงไม่รู้ความเป็นมาของเขาหรอก ขนาดคอนโดส่วนตัวคนตัวสูงยังไม่คิดที่จะพาเ

@คอนโดชาร์ลเอี๊ยดดด!!"ลงมา" ชาร์ลตะคอกบอกร่างบาง"นี่มันคอนโดส่วนตัวของคุณ!?" พิมพ์มาดาจำได้ดีเพราะเธอเคยมาที่นี่ตอนที่เธอกำลังสืบข้อมูลของหมอชาร์ล"อย่าคิดไปไกล...""ฉันรู้ตัวดี!! ไม่ต้องย้ำ" ไม่ทันที่คนตัวสูงจะเอ่ยจบ พิมพ์มาดาตัดบททันที"งั้นก็ดี!! ลงมาได้แล้ว" ชาร์ลก้าวลงจากรถเดินอ้อมไปเปิดประตูให้ร่างบาง ทว่าพิมพ์มาดากลับลังเลที่จะลงไปทำให้คนตัวสูงกระชากแขนเล็กให้ลงจากรถด้วยความแรงตึก!ตึก!"ปล่อยนะ ฉันเดินเองได้" ร่างบางพยายามแกะมือของชาร์ลออก"..." คนตัวสูงหยุดเดินกะทันหันทำให้พิมพ์มาดากระแทกเข้ากับแผ่นหลัง ร่างบางเงยหน้ามองอย่างหงุดหงิด"ปล่อย!!" เธอกัดฟันเอ่ยออกไปพึ่บ!"โอ๊ย!!" ทว่าชาร์ลไม่คิดจะฟังร่างบางสักนิด กระชากเดินหน้าต่อ ก่อนจะผลักเธอเข้าไปในลิฟต์คอนโดมิเนียมปัง!!เมื่อเข้ามาในห้องได้สำเร็จคนตัวสูงไม่รอช้าลากร่างบางเข้ามาในห้องน้ำทันที สายตาดุดันจ้องมองใบหน้าหวานพร้อมที่จะลงโทษคนอวดดีให้สาสม"คุณหมอ!!""..." คนตัวสูงไม่ฟังเสียงประท้วงแต่อย่างใดก่อนจะเอื้อมมือหยิบบางอย่างขึ้นมาซ่า! ซ่า!"นี่! คุณหมอ เป็นบ้าไปแล้วเหรอ" เธอแวดเสียงใส่ด้วยความโมโห ไม่เข้าใจว่าเธอทำอะ

หลายวันมานี้พิมพ์มาดาช่วยเคลียร์ปัญหาเรื่องของพายุแนะนำวิธีให้เขาสมหวังความรักอีกครั้ง ก่อนจะไปขอช่วยเหลือพวกเพื่อนๆให้เต็มทีซะก่อนก็ยังดี ถึงแม้ตัวเธอเองจะไม่ได้รับความรักอย่างที่จะเป็นก็ตาม ส่วนคนเห็นแก่ตัวก็ยังคงวนเวียนรอบตัวเธอตลอดเวลา ทว่าไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้เพราะเธอเอาแต่ตัวติดกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อแท้ๆหรือไม่ก็นัดเพื่อนๆให้มาอยู่ด้วยตลอดเวลาพรึ่บ!!"เข้าห้องคนอื่นไม่คิดจะเคาะประตูบ้างเหรอ" พิมพ์มาดาเงยหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ทักทายเพื่อนหนุ่มอย่างคลาสที่ย่างกรายเข้ามาทิ้งตัวนั่งโซฟารับแขกหน้าตาเฉย จริงๆเธอกับคลาสไม่ได้มีปัญหาอะไรกันแต่แค่ชอบหยอกล้อกันแบบนี้ประจำ"ขี้เกียจ!!""เห้อ" ร่างบางกรอกตามองบน"เป็นไรช่วงนี้เรียกฉันมาหาบ่อยเหลือเกิน...คิดถึง!?" คลาสถามขึ้นในจังหวะพิมพ์มาดาดื่มกาแฟพอดี"อะแฮ่ม~" ทำให้ร่างบางสำลักออกมาหน้าแดงไปหมด"ถามแค่นี้ถึงกับสำลักเลยเหรอวะ""ถามไม่คิดไง น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้ว" เธอยักคิ้วตอบกลับไป"เธอไม่คิดถึงฉันไม่ว่าขอแค่น้องนาราคนเดียวก็พอ" ก่อนที่คลาสจะเหม่อลอยคิดถึงใครอีกคน"เหอะ!!" เป็นอีกครั้งที่เธอรู้สึกเบื่อหน่ายกับอากา

@คอนโดมิเนียมชาร์ลหลังจากกลับจากโรงพยาบาล ชาร์ลเข้ามานั่งจิบไวน์เคาน์เตอร์บาร์ในห้องตัวเอง ในหัวกำลังทบทวนบางอย่างตลอดเวลาตึก!ตึก!"ได้เรื่องไหม" ชาร์ลเงยหน้าจากแก้วไวน์ เอ่ยถามออแกนเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าสาวเข้ามาใกล้พรึ่บ!"ครับ ผมแฮกข้อมูลโทรศัพท์แอนนี่เรียบร้อยแล้ว" ออแกนรายงานเจ้านายทันที หลังจากที่ชาร์ลรู้สึกแปลกใจบางอย่างจึงใช้ให้เขาสืบความเคลื่อนไหวของเลขาสาวแต่ไม่พบความผิดปกติอะไรจนชาร์ลต้องการให้แฮกข้อมูลเพื่อสืบให้ลึกกว่าเดิม"ว่าไง" เขาไม่สนว่ามันจะเป็นการคุกคามเรื่องส่วนตัวหรือเปล่า ขอแค่ให้ได้รู้ว่าพิมพ์มาดาคิดจะทำอะไรอยู่ก็เพียงพอ"พรุ่งนี้คุณพิมพ์...""เร็วสิว่ะ!!" ชาร์ลกระแทกเสียงร้อนใจขึ้นมา ยิ่งออแกนขยับปากชักช้า เขายิ่งร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"พรุ่งนี้คุณพิมพ์เดินทางไปอิตาลีครับ"พึ่บ!"อะไรนะ!!" คนตัวสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้กะทันหัน เป็นอย่างที่คิดไม่มีผิด เธอกำลังคิดจะหนีเขาไปสินะ"ปล่อยเธอไปเถอะ ยังไงงานขอเราก็ไม่เหมาะจะมีใคร" ออแกนเอ่ยออกมา"หุบปาก!!""ผมเห็นนายมีความสุข ผมก็ไม่ขัด แต่ถ้าให้เธอเคียงข้างนายตลอดไป อันนี้ผมไม่เห็นด้วย""..." ชาร์ลยังคงนิ่งใช

วันต่อมา"นายไปพักก่อนเถอะ ไม่ได้นอนมาทั้งคืน" ออแกนบอกชาร์ลที่กำลังนั่งดื่มเหล้าตั้งแต่กลับจากบ่อนคาสิโนจนรุ่งเช้า"มึงจะไปไหนก็ไป" ชาร์ลเหลือบมองแล้วละสายตาไปที่ระเบียงเหมือนเดิม"นาย!!""ออกไป" เสียงแผ่วเบาเอ่ยบอกลูกน้องคนสนิท"..." ออแกนส่ายหน้าออกมาเพราะตอนนี้เจ้านายคนเก่าไม่หลงเหลือแม้แต่คราบอีกเลย"ไอ้ออแกน!!" เมื่อเห็นว่าออแกนไม่ยอมลุกขึ้น ชาร์ลจึงหันมาตะเบ็งเสียงใส่ แววตาจริงจัง เพราะตอนนี้เขาอยากนึกหาวิธีบางอย่าง"มีไร นายเรียกแล้วกัน ผมอยู่แถวนี้แหละ""..." ชาร์ลพยักหน้าอย่างอ่อนล้าพึ่บ!"ผมส่งข้อความไปโรงพยาบาลให้แล้ว" เขาหันมารายงานอีกครั้ง ก่อนจะลุกออกไป"..." คนตัวสูงยกมือขึ้นเป็นสัญลักษณ์เป็นอันเข้าใจเมื่อออแกนออกมาด้านนอกเขาตรงดิ่งไปหาลูกน้องคนอื่นๆทันที"พวกมึงไปพักเถอะ" เขาเอ่ยกับลูกน้องที่ไปบ่อนคาสิโนด้วยกัน แล้วบอกให้พวกใหม่เข้ามาดูแลความเรียบร้อยแทนตึก!ตึก!"มีความผิดปกติไรไหม" เมื่อลูกน้องอีกกลุ่มที่รับคำสั่งให้เฝ้าเอเดนไว้ เดินเข้ามาในคอนโดมิเนียม"ไม่มีเลยครับ พวกมันไม่ออกไปไหน อยู่แต่ในบ่อน""มึงแน่ใจนะ ไม่ใช่โดนสับขาหลอกอีก" ถึงตอนนี้จะรู้ว่าคนที่ช่วยเหล