All Chapters of ร้ายเถื่อนรัก: Chapter 41 - Chapter 50

สามเดือนผ่านไปหญิงสาวมีน้ำมีนวลเดินเข้ามาในโรงแรมหรูเพื่อกลับห้องพักตัวเอง พิมพ์มาดาใช้ชีวิตในอิตาลีตามลำพังมาได้หนึ่งเดือนแล้ว ก่อนหน้านี้เธอหลบซ่อนตัวในไทยหลังจากที่สามารถหลอกให้ใครบางคนตายใจ เอเดนก็เลยส่งเธอด้วยเครื่องบินส่วนตัวมาอิตาลีทันที"เวียนหัวชะมัด" พิมพ์มาดาบ่นออกมาเมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องพัก วันนี้เธอตั้งใจจะไปช้อปปิ้ง ทว่าจู่ๆก็รู้สึกคลื่นไส้จนต้องกลับเข้ามาพักในโรงแรมเหมือนเดิม"ทั้งหิวทั้งมึนเป็นไรของเราเนี่ย" ไม่บ่นเปล่า เธอเดินเข้าไปในครัวหยิบขนมปังพร้อมเนย ออกมานั่งดูหนังหน้าทีวี แล้วกินขนมปังจนหมดภายในไม่กี่นาที ก่อนจะโน้มตัวลงนอนบนโซฟาแล้วหลับด้วยความอ่อนเพลียครืดด~ครืดด~พิมพ์มาดาสะดุ้งตื่นเมื่อมีเสียงเรียกเข้า เธอเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าหวาน ดีใจที่ปลายสายคือเพื่อนสนิทในกลุ่ม ก่อนจะยกหน้าจอมองกล้อง จัดผมไม่ให้ยุ่งเหยิงจนเกินไป"ว่าไงยุ"(เป็นไงบ้าง อยู่ได้ไหม)"อืม สบายมาก" เธอบอกไปตามความจริง ตั้งแต่มาอยู่ก็ไม่ได้ขาดเหลืออะไร มีเงินใช้เหลือเฟือโดยเอเดนเป็นคนจัดการทุกอย่างให้ และตอนนี้ที่บ้านก็รู้แล้วว่าเธอปลอดภัยดีแค่ไม่พร้อมที่จะกล

"เดี๋ยวนี้ไม่ดื่มเหรอ ยัยพิมพ์" คลาสดึงแก้วกลับมาวางที่เดิมเมื่อส่งแก้วให้เพื่อนสาวแล้วส่ายหน้าแถมยังบอกว่าไม่ชอบกลิ่นอีกด้วย"อืม ดื่มมานานคงเบื่อแล้วมั้ง" เธอตอบไปที จริงๆแค่ได้กลิ่นก็รู้สึกมึนๆ ขึ้นมาแล้ว"เบื่อเหล้า!?" คลาสยื่นหน้าไปถามไม่อยากเชื่อ"เบื่อทั้งเหล้า เบื่อทั้งคลาส!!" ทว่าพิมพ์มาดากระแทกเสียงพร้อมทั้งผลักหน้าคลาสแรงๆ"ยัยพิมพ์!!""ฮ่าๆ" พิมพ์มาดาหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี"ตกลงว่ากับไอ้ฝรั่งนั่นยังไง" พายุเจ้าบ่าวของงานกระซิบถามแล้วหันไปมองเจมส์ที่กำลังคุยกับเอเดน"แค่เพื่อน""เเต่มันไม่ได้คิดแค่นั่นน่ะสิ" คลาสเอ่ยต่อเพราะนั่งฟังคำถามของพายุตั้งแต่แรก"อืม" อาร์เธอร์พยักหน้าเห็นด้วย"ลองเปิดใจดูสักหน่อยไหมล่ะ" คลาสกระแทกไหล่เข้าหาเพื่อนสาว"ดูๆไปก่อน ยังไม่อยากรีบ""คนนี้เพื่อนไอ้เดน มีปัญหาได้จัดการง่ายหน่อย" พายุเอ่ยออกมาพร้อมกระดกเหล้าเข้าปาก ยังแค้นใจเรื่องของพิมพ์มาดาไม่หาย"หึ" อาร์เธอร์แสยะยิ้มทันที"ปล่อยพิมพ์บ้าง จะได้มีภูมิต้านทานด้านความรัก" คลาสเอ่ยอย่างติดตลก ทว่าพิมพ์มาดากลับไม่ตลกด้วย จนไม่นานเธอจึงขอตัวกลับไปพัก ปล่อยให้เพื่อนๆสนุกกัน...ตึก!ตึก!"ส

"พิมพ์""อือ""ช่วงนี้คลื่นไส้อาเจียนบ้างไหม""ถามอะไรตอนกิน!!" พิมพ์มาดางุนงงกับคำถาม ใครเขาถามเรื่องอ้วกตอนกำลังทานอาหารกัน นี่เขาไม่รู้มารยาทบนโต๊ะอาหารเลยรึไง"ตอบก่อน" ชาร์ลอ้อนเสียงอ่อนๆต่อ"ไม่นะ" ทำให้พิมพ์มาดาตอบไปให้จบๆ"ปวดหัว เวียนหัวล่ะ มีไหม""ก็มีบ้าง แต่ไม่บ่อย..."พึ่บ!"...ถามทำไม!?" เธอวางช้อนไม่เข้าใจสิ่งที่คนตรงข้ามอยากรู้สักนิด"อยากกินอะไรแปลกๆไหมหรือของเปรี้ยวอะไรแบบนี้""เห้อ! ยุ่งจริงๆ" หญิงสาวรู้สึกขัดใจเมื่อถูกขัดจังหวะการกิน ถอนหายใจอย่างรำคาญ"ตอบเร็ว" สายตากดดันส่งไปให้พิมพ์มาดา"ไม่มี แต่ก็หิวอยากกินนู้นกินนี้ตลอดเวลา...""...ตกลงถามฉันทำไม!?""..." คนตัวสูงไม่ตอบแต่นั่งคิดพินิจว่าตัวเองควรจะถามตรงๆดีไหมทว่า...ไม่ทันได้ถามจู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของพิมพ์มาดาก็ขัดจังหวะขึ้น เธอลุกออกไปรับโทรศัพท์นอกระเบียงที่เป็นสระน้ำส่วนตัวทันที ส่วนชาร์ลก็เริ่มสะกิดใจถึงความเป็นไปได้ ก่อนจะนึกย้อนกลับไปครั้งล่าสุดเมื่อสามเดือนก่อน...ตึกตึก พิมพ์มาดาเข้ามาในห้องทว่าสายตาเหลือบไปเห็นลูกน้องของชาร์ลยืนอยู่ด้วย ตกลงห้องนี้เป็นห้องของใครกันแน่ แล้วถ้าเพื่อนๆของเธอรู้คงได้วุ

"อื้ออ~" หญิงสาวค่อยๆลืมตามองรอบๆ เเสงสว่างจากระเบียงทำให้เธอต้องหลับตาอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่งโดยมีคนตัวสูงช่วยพยุง"..." ชาร์ลประคองพิมพ์มาดาอย่างดี"ฉันเป็นอะไรไป" เธอจำได้ว่ากำลังคุยบางอย่างกับร่างสูง แต่จู่ๆทุกอย่างก็มืดดับไป"คงวูบน่ะ ยังเวียนหัวอยู่ไหม""นิดหน่อย""..." คนตัวสูงพยักหน้า เข้าใจดีว่าตอนนี้ฮอร์โมนกำลังเเปรปรวน"เรื่องที่เราคุยกัน...เรื่องจริงเหรอ!?" พิมพ์มาดาสบตารอคำตอบ มือไม้ลูบหน้าท้องสั่นเทา กลัวคำตอบจะเป็นไปตามที่คิด"..." ชาร์ลพยักหน้าอีกครั้ง เพื่อยืนยันคำตอบ"..." พิมพ์มาดาหน้าซีดคิดอะไรไม่ออกอีกเลย เหมือนกับว่าเกิดอาการหูดับขึ้นมาอีก"พิมพ์" ค้นตัวสูงเอื้อมมือมาลูบหน้าหญิงสาว พยายามเรียกสติกลับคืนมา"ฉันจะทำไงดี" เสียงสั่นเอ่ยออกมา น้ำตาคลอเบ้าพยายามกระพริบตาไล่หยดน้ำใสๆ ตอนนี้ไม่รู้จะแก้ปัญหายังไง เรื่องเก่ายังไม่ได้เคลียร์กับผู้เป็นพ่อเลย ทว่าเรื่องที่เพิ่งรู้มันหนักหนากว่าเดิมซะอีก"หมายความว่าไง" ชาร์ลไม่เข้าใจในคำถาม"ก็ฉันท้อง คุณพ่อต้องโกรธมากแน่ๆ""ไม่ต้องกลัว ผมจะเป็นคนไปคุยกับคุณอาเอง""..." พิมพ์มาดาเงยหน้ามอง พยายามจับผิดสายตาคู่นั

วันต่อมา"หมายความว่ายังไง!!" สมบูรณ์ลุกขึ้นยืนสีหน้าเคร่งเครียด"คือ...พิมพ์กำลังตั้งท้อง" หญิงสาวเอ่ยบอกผู้เป็นพ่อเมื่อกลับมาถึงบ้าน เธอเลือกที่จะบอกคนที่สำคัญที่สุดก่อนจะไปตรวจร่างกาย เพราะเธออยากจะเผชิญกับความจริงที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้เร็วที่สุด"..." สมบูรณ์ยืนนิ่งตัวชาไปทั้งตัว ความโกรธ โมโหปะทุขึ้นอีกครั้งเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าได้สร้างตราบาปให้กับลูกสาวเขา"ผมพร้อมรับผิดชอบทุกอย่าง" ชาร์ลเอ่ยขึ้นบ้าง น้ำเสียงจริงใจและจริงจัง"ออกไปจากบ้านฉัน!!" ทว่าสมบูรณ์กลับตะคอกอย่างไม่ใยดี"คุณสมบูรณ์!!" วารีเอ่ยห้ามปรามสามี"ผมใจดีมากแค่ไหนกับเรื่องที่ผ่านมา" สมบูรณ์หันไปคุยกับภรรยาบ้าง"แต่ตอนนี้ยัยพิมพ์ก็คืนดีกับคุณหมอแล้ว เราน่าจะยินดีกับลูกด้วยซ้ำ""ผมไม่ต้องการให้มันมารับผิดชอบ!!" สมบูรณ์ชี้นิ้วไปทางชาร์ลแววตาไม่สมอารมณ์นัก"..." ชาร์ลนิ่งไม่เอ่ยอะไร เพราะรู้ดีว่าเวลาคนใจร้อนแล้วเจอใจร้อนกว่าเรื่องจะไปกันใหญ่"แล้วคุณจะให้ลูกอุ้มท้องแบบไม่มีพ่อเหรอ" วารีถามสามีต่อ"อืม...""...หลานฉัน ฉันเลี้ยงเองได้!!" ก่อนที่ชายวัยกลางคนจะหันไปเผชิญหน้ากับหุ้นส่วนที่ตอนนี้กำลังจะเป็นมากกว่านั้น ทั้งๆที