All Chapters of ร้ายเถื่อนรัก: Chapter 51 - Chapter 60

เอี๊ยดดด!!พิมพ์มาดาเหลียวหน้าไปมองคนขับรถข้างๆอย่างหวั่นใจเพราะตอนนี้รถหรูได้จอดหน้าบ้านเธอเรียบร้อยแล้ว"แน่ใจแล้วเหรอ" เธอถามชาร์ลออกไป คิดไม่ถึงว่าชาร์ลจะเลือกวันคุยกับพ่อของเธอในวันที่ทุกคนช่วยให้เขาและเธอเจอกันหมับ!"ยังไงผมต้องรีบเคลียร์ปัญหาให้เร็วที่สุด...""...เราจะได้อยู่ด้วยกันสมบูรณ์แบบสักที" คนตัวสูงเอื้อมมือไปลูบศีรษะหญิงสาวเพื่อให้เธอผ่อนคลายแล้วไม่กลัวไปก่อน"คุณหมอ~" พิมพ์มาดาซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก คนที่เธอกลัวมาตลอดจะกล้าทำเพื่อเธอในวันนี้"ส่วนเรื่องหุ้นถ้าพ่อของพิมพ์อยากซื้อคืนผมก็ไม่รั้งไว้ ผมต้องการแค่พิมพ์กับลูกเท่านั้นจริงๆ" เขาไม่ต้องการอะไรแล้วจริงๆ"ยังมีอีกเรื่อง" จู่ๆพิมพ์มาดาก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าแสดงความเครียดออกมาชัดเจน"หืม!?""ธุรกิจมืดของคุณหมอ""ผมจะบอกความจริงทั้งหมด" เมื่อรู้ว่าพิมพ์มาดาหมายถึงเรื่องอะไร ชาร์ลก็เลยบอกสิ่งที่เขาคิดไว้ก่อนแล้ว"คุณพ่อต้องรับไม่ได้แน่ๆ" เธอบอกร่างสูงก่อนจับมือหนาไว้"อย่ากังวลไปก่อน ผมพร้อมที่จะทำเพื่อเรา" ชาร์ลโน้มหน้ามาใกล้ๆ จนสัมผัสกับริมฝีปากบางแล้วแสดงความรักออกมาทั้งหมดผ่านรสจูบแสนหวานจ๊วบบ~พิมพ์มาดาจูบตอบ

ห้าวันผ่านไปหลังจากที่ทางบ้านของพิมพ์มาดาอนุญาตและให้ชาร์ลผ่านด่านสามารถพาหญิงสาวไปไหนมาไหนได้ ทว่าสมบูรณ์ยังคงถือเรื่องโบราณไม่ยอมให้อยู่ด้วยกันจนกว่าจะแต่งงาน ถึงแม้พิมพ์มาดากำลังตั้งครรภ์ก็ตาม"วันนี้พิมพ์สั่งอาหารมาเยอะเลย ทานด้วยกันนะคะ" พิมพ์มาดาเอ่ยบอกร่างสูงที่สภาพไม่ค่อยดีนัก วันนี้ชาร์ลได้ขับรถไปรับเธอที่บ้าน ก่อนจะแวะมาส่งที่คอนโดและกลับโรงพยาบาลไปเข้าประชุมตามคำสั่งสมบูรณ์เพราะชาร์ลได้ถูกอนุมัติให้กลับไปทำงานเหมือนเดิมหญิงสาวเตรียมอาหารไว้บนโต๊ะเรียบร้อย ก่อนจะเดินไปดึงแขนร่างสูงให้มานั่งทานด้วยกันพรึ่บ!ทว่าร่างสูงกลับดึงเธอมากอดแทนพร้อมโน้มหน้าเข้ามาคลอเคลีย ซุกไซ้จนพิมพ์มาดาขนลุกอย่าห้ามไม่ได้"คุณหมอ!!" เธอเอ่ยห้ามก่อนที่อะไรๆจะเลยเถิดไปมากกว่านี้"อือ" ชาร์ลตอบกลับเพียงในลำคอเพราะกำลังตั้งใจในการดูดกินคอขาวๆของคนในอ้อมกอด"พอก่อนค่ะ เดี๋ยวจะไม่ได้กินข้าว" เพราะรู้ดีว่าคนร่างสูงหื่นแค่ไหน"กินอย่างอื่นก่อนได้ไหม" ร่างสูงก้มหน้าสบตาสื่อความหมาย"ไม่ได้ค่ะ พิมพ์หิวแล้ว" เธอรีบปฏิเสธทันที ขนาดเมื่อกี้ตอนกลับมาหน้าตายังเบื่อโลกอยู่เลย แล้วนี้จู่ๆก็มาทำตาหวานใส่สื่อสิ่งท

เสียงเพลงดังกระหึ่มในช่วงอาฟเตอร์ปาร์ตี้ เหล่าแขกในงานแต่งกำลังออกลีลากันอย่างสนุกสนาน กลิ่นแอลกอฮอล์ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโถ่งโรงแรม ส่วนคนตัวเล็กที่เดินโซซัดโซเซกลับมาที่โต๊ะตัวเองคนเดียว เริ่มจะออกอาการเมาเต็มที่"อึก!!" แอนนี่สะอึกออกมา มือไม้ฟาดไปมาพยายามหาที่เกาะกุมร่างตัวเองไว้"ปวดหัวชะมัด!!" ก่อนจะยกมือขึ้นมาบีบศีรษะผ่อนคลายความมึนเมา"อ้าว แอนนี่จะไปไหน!?" เพื่อนร่วมโต๊ะเอ่ยถามเมื่อเห็นคนตัวเล็กก้าวลงจากเก้าอี้ ทั้งๆที่เพิ่งกลับมาที่โต๊ะ"ฉันไม่ไหวแล้วอ่ะ ขอกลับไปนอนก่อนนะ" เพราะคืนนี้เป็นค่ำคืนที่พิเศษสำหรับเจ้านายสาวอย่างพิมพ์มาดา เธอจึงจัดเต็มไม่ว่าใครจะส่งแก้วให้กี่แก้วต่อกี่แก้ว แอนนี่ก็ไม่ปฏิเสธ กระดกดื่มรวดกับว่ามันคือน้ำเปล่าตึก!ตึก!"เด๋อเดี่ยงเด๋อ เด๋อเดี่ยวเด๋อ~" แอนนี่ออกจากลิฟต์เดินร้องเพลงและยังออกลีลาไม่หยุด ถึงแม้จะไม่ค่อยมีสติในการเดินกลับห้องก็ตาม เธอเดินด้านหน้าสองก้าว ถอยหลังสามก้าวอยู่อย่างนั้นเป็นเวลาหลายนาทีหมับ!"ใครอ่ะ!?""...""เอามือออกจากเอวฉันนะ~" ทว่าจังหวะที่แอนนี่เกือบจะชนเข้ากับผนังกำแพงโรงแรม จู่ๆก็มีมือหนาคว้าเอวเธอไปแนบชิด"..." ร่างสูงไม

หญิงสาวส่วนตัวสูง 160 เซนติเมตร ใครๆก็บอกว่าเธอตัวเล็กบ้าง ไม่สูงบ้าง แต่ที่เจ็บสุดเห็นจะเป็นประโยคที่ว่า...ยัยเตี้ย!! เห้อ!..จะว่าเธอเตี้ยได้ไงกันในเมื่อรอบตัวมีแต่คนสูงๆทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นพิมพ์มาดาที่หุ่นนางแบบ 170 อัป ยืนด้วยกันเธอก็ต้องเตี้ยกว่าอยู่แล้ว หรือจะเป็นพวกเพื่อนๆผู้ชายส่วนมากก็จะเป็นลูกครึ่งกันหมดเพราะฉะนั้นไม่แปลกที่เธอจะดูตัวเล็กกว่าพวกเขาและโดยเฉพาะคนที่ให้ฉายานี้กับเธอ จะเป็นใครได้อีกถ้าไม่ใช่...ไอ้หัวฟู!! ก็เขาดันสูงเกือบ 190 เซน! จะมาว่าเธอเตี้ยได้ไงกัน หมอนั่นมากกว่าที่สูงเกินไปแต่แล้วยังไงล่ะ ใครๆก็บอกว่าตัวเล็กสเปคชาย เพราะฉะนั้นสลัดความคิดนี้ทิ้งแล้วไปลุยในปาร์ตี้ให้สนุกสุดเหวี่ยงไปเลยดีกว่าแอนนี่ในชุดเดรสเกาะอกสีดำกระโปรงสั้นแค่คืบเดียว ส่วนด้านหลังก็เป็นเชือกสำหรับผูกโบว์ให้มีพื้นที่โชว์เนื้อนวลขาวๆ เสียงเพลงดังกระหึ่มพร้อมแอลกอฮอล์ที่วางเรียงบนโต๊ะด้านหน้าเธอ ชีวิตสาวโสดที่ชอบปาร์ตี้หลังจากเลิกงานประจำก็มีแต่เสียงดนตรีนี้แหละที่ทำให้เธอมีความสุขได้ ไม่ต้องมานั่งเครียดว่าจะมีคนรอที่ห้องหากกลับดึก ไม่ต้องมานั่งกังวลหากตอบไลน์ช้า ชีวิตแบบนี้นี่แหละชีวิตที

@โรงพยาบาลพิมพ์มาดา "เห้อ!" คนตัวเล็กนั่งทำงานแต่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ย้อนนึกแต่เรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้น เธอถอนหายใจออกมาอย่างสับสน เพราะตั้งแต่เมื่อคืนหลังจากเกิดเหตุการณ์ทุกอย่าง เธอกับ...เขายังไม่ได้พูดคุยกับเรื่องทั้งหมดเลย แถมเธอต้องหนีออกมาตั้งแต่ตีสี่เพื่อไม่ให้ตื่นมาเจอหน้ากัน"แอนนี่""...""แอนนี่!!""ห๊ะ!?" เสียงเรียกจากข้างโต๊ะทำให้เธอหลุดจากภวังค์แล้วเหลียวหน้าไปมอง"เป็นไร พี่เรียกตั้งนาน" หญิงสาวรุ่นใหญ่เลขาผู้อำนวยการโรงพยาบาลถามคนตัวเล็กที่นั่งเหม่อลอย"เอ่อ..คือแอนคิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะค่ะ" แอนนี่แก้ตัวทันที ขืนรู้ว่าเธอกำลังคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องมีหวังโดนดุแน่"อ้อจ้ะ""ว่าแต่มีอะไรรึเปล่าคะ" แอนนี่รีบเปลี่ยนเรื่อง"พี่เอาเอกสารมาส่งน่ะ ช่วงนี้งานเยอะหน่อยนะทำแทนคุณพิมพ์" สาวรุ่นใหญ่เอ่ยต่อ"นิดนึงค่ะ" จะว่านิดนึงคงไม่ใช่นอกจากจะทำงานที่โรงพยาบาลแล้วเธอต้องแบกเอกสารด่วนไปหาพิมพ์มาดาถึงคอนโดชาร์ลเพื่อให้เจ้านายสาวช่วยตัดสินใจ และเซ็นอนุมัติให้...หลังจากเลิกงานแอนนี่ก้าวเท้าเข้ามาในลานจอดรถเดินตรงไปยังรถเก๋งตัวเอง ก่อนจะเข้าไปนั่งประจำตำแหน่ง เมื่อวางกระเป๋าส