Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

รถเคลื่อนตัวออกจากร้านหมูกระทะเข้ามาในซอยหนึ่งช่วงเวลาสามทุ่ม ฉันเกาะขอบมองดูบ้านแต่ละหลังที่แสนคุ้นตา ครั้นรถขับผ่านประตูรั้วเหล็กสีดำ ใบหน้าฉันก็ชิดกระจกเบิกตาโตมองบ้านหลังนั้นจนสุดสายตาที่จะมองเห็น"นั่นบ้านไอ้โรคจิต พี่เข้ามาในนี้ทำไม"ถามจบรถก็จอดนิ่งสนิทหน้าบ้านหลังหนึ่ง มันคือจุดที่ฉันเจอพี่โอบในวันนั้น"มาบ้านพี่""หลังนี้เหรอคะ""ครับ"ประตูรั้วเลื่อนเปิดรถก็พุ่งทะยานเข้ามาจอดด้านใน พี่โอบลงจากรถไปแล้วแต่ฉันยังเอ๋อรับประทานอยู่เลย กระทั่งเขามาเปิดประตูฝั่งฉันนั่ง"ลงมา""บ้านพี่โอบ อยู่กับใครเหรอคะ"พ่อแม่พี่น้อง จู่ๆ พาฉันมาบ้านคืออะไร"อยู่คนเดียว"คำตอบฟังดูแปลกๆ แต่ฉันก็ยอมเดินตามการจับจูงของพี่โอบเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ เขาไม่ได้เปิดไฟให้ฉันได้มีโอกาสมองเห็นอะไรก็พาขึ้นมาชั้นสอง เลี้ยวไปทางซ้ายมือเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ครั้งนี้เขาเปิดไฟสว่างให้มองเห็นห้องนอนที่ตกแต่งไม่ต่างจากคอนโดมิเนียม ฉันยืนมองรอบๆ อย่างสนใจ เหมือนมันไม่ถูกใช้งานและยังมีกลิ่นใหม่ลอยฟุ้ง"มีบ้านแล้วทำไมถึงอยู่คอนโดล่ะคะ""เพิ่งซื้อมาไม่นาน บางจุดยังรีโนเวทอยู่"ถึงว่า.. ทำไมมีกระป๋องสีวางอยู่ในสวนเต็มเล

ผ่านไปสิบนาทีเสียงกระดิ่งดังขึ้นอีกครั้ง พวกเราทุกคนหันมองเหมือนเดิม และคนที่เข้ามาคือก็คนสุดท้ายที่ทุกคนเฝ้ารออยู่รวมถึงฉันด้วยพี่โอบเดินหน้านิ่งเข้ามานั่งตรงที่ว่างท่ามกลางเสียงเอ่ยแซวของเพื่อน"มีสาวไม่บอกเพื่อนวะ พักนี้คุยโทรศัพท์บ่อยด้วย" พี่โชนแซว"น้องๆ เขาหิวแล้วเนี่ย มึงแม่งช้า" พี่เจไดพูดต่อพี่โอบไม่ได้โต้ตอบ แต่หยิบจานผัก จานหมู จานลูกชิ้นเทลงในหม้อตรงหน้าอย่างรวดเร็วแล้วหยิบฝามาปิด"หิวทำไมไม่รีบมา" เสียงพี่สิงห์ลอยมาจากหัวโต๊ะ"คุยธุระน่ะเฮีย""ธุระหรือสาวเอาดีๆ" พี่แทนคุณใช้ข้อศอกสะกิด"เสือก""อย่าให้กูรู้นะว่าสาวคนไหนที่มึงคุยด้วย กูจะไปปั่นว่ามึงมันเหี้ยให้เลิกคบ"ฉันนั่งฟังบทสนทนาที่มีแต่คำว่า 'สาว' จนชักเวียนหัว เลยหยิบตะเกียบขึ้นมา มืออีกข้างจับหูฝาหม้อ แต่ถูกคนตรงข้ามยื้อแย่งมันไปก่อน ฉันเหลือบสายตาขึ้นมองพี่โอบ เขาเองก็มองจ้องฉัน เป็นฉันเองที่หลบสายตาเพื่อไม่ให้มีพิรุธแล้วคีบเอาลูกชิ้นสาหร่ายมาใส่ถ้วยตัวเอง ก่อนจะคีบมันขึ้นมาเป่า แต่แล้วก็ต้องช้อนสายตาขึ้นสบพี่โอบอีกครั้งเพราะปลายเท้าของฉันมีบางอย่างกำลังเขี่ยไปมา ก็คงไม่พ้นเท้าของเขาเจ้าของเท้านั่งนิ่งเหมือนไ

ความจริงฉันอยากจะทุบพี่โอบอีกหลายๆ ที แต่ดันถูกคุมกำเนิดด้วยการกอดแน่นเอาไว้ทั้งคืน ตอนเช้ากว่าจะงัดตัวเองออกมาจากผ้าห่มนวมนั้นได้ก็เกือบตาย หลุดออกมาได้ก็ยกหมอนขึ้นมาลังเลว่าจะฟาดหรือไม่ฟาดดี แต่สุดท้ายก็ต้องวางลงเพราะจะกลายเป็นฉันเองเสียมากกว่าที่พาลแล้วเอาอารมณ์ตอนเป็นประจำเดือนมาอ้างวันนี้ฉันทำทุกอย่างปกติ เตรียมอาหารเช้าไว้ให้คนที่ไม่ไปมหาวิทยาลัยวันอังคารแล้วออกจากห้องมาเงียบๆ แต่พอก้าวขาออกมาแล้ว ดันนึกได้ว่าลืมบางอย่างจึงกลับเข้าไปในห้องอีกครั้งแล้วก้มลงหอมแก้มสากเหมือนทุกวันแม้จะแยกกันหน้าคอนโดมิเนียมก็ตามการเรียนวันนี้เคร่งเครียดและเหน็ดเหนื่อยเพราะเป็นการเรียนภาคปฏิบัติของชั้นปีสาม ฉันไม่ได้แตะมือถือเลยสามชั่วโมงนับตั้งแต่มาถึงมหาวิทยาลัย ได้มาจับมือถืออีกทีก็ตอนเที่ยง มีแชทของพี่โอบส่งมาเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้วเสี่ยโอบ : เรียนเสร็จกี่โมงฉันยังไม่เลือกตอบพี่โอบเพราะสนใจแชทของพี่นิ้งKaning : ว่างโทรหาพี่หน่อยนะรูปประโยคเหมือนจะเป็นเรื่องเร่งด่วน ฉันเลยให้เพื่อนไปกินข้าวก่อนแล้วมานั่งใต้ร่มไม้โทรหาพี่นิ้ง"ตื่นแล้วหรือยังไม่ได้นอนคะเนี่ย"[ตื่นมารับสายปันนี่แหละ]"ปันโท

ฉันหลับในสภาพนั้นและยังคงอยู่ในชุดนักศึกษา ตื่นขึ้นมาตอนเช้าเปลือกตาบวมเป่งจนลืมไม่ขึ้น แน่นอนว่าไม่สามารถไปเรียนได้ เพื่อนทั้งสองคนจึงมาอยู่เป็นเพื่อนฉัน เรื่องราวบางส่วนถูกเล่าให้เพื่อนฟัง สาเหตุ จุดเริ่มต้นที่ไปเป็นเด็กพี่โอบ และต้นเหตุของการทะเลาะวิวาทกันเมื่อคืนนี้ โดยฉันไม่ได้เอ่ยถึงบ่อนการพนันออกไป แต่เลือกจะบอกว่าพี่นิ้งทำงานอยู่ร้านอาหารแล้วเคยเห็นพี่ไปโอบไปหาคนชื่อเจนบ่อยๆ"เมื่อคืนพอแกวิ่งไป เขาก็วิ่งตามไปเลย ทุกคนถึงตกใจแล้วตามไปด้วย ส่วนยัยคนนั้น..ไม่รู้อ่ะ ไม่ได้มองว่าไปไหนต่อ" นิริณยักไหล่ในตอนท้าย"แล้วที่พี่นิ้งบอกเชื่อได้แน่ใช่ไหม ไม่ได้กล่าวหาพี่โอบใช่ป่ะ คือ..เรื่องเข้าใจผิดมันเคยเกิดขึ้นกับฉันไง แกต้องรู้นะว่าบางทีเราก็เข้าใจอะไรไปเองแบบผิดๆ ได้"เรื่องที่ชูครีมพูดเคยเกิดขึ้นจริง และฉันก็เข้าใจที่เพื่อนพูด"ก่อนนี้ฉันเคยเห็นคนชื่อเจนโทรมา ถามแล้วว่าใคร พี่เขาก็ไม่ตอบ ฉันเลยปล่อยไป ช่วงหลังๆ นี้เขาคุยโทรศัพท์บ่อย เพื่อนๆ ก็แซวว่าคุยกับสาว เขาก็ไม่เห็นปฏิเสธ จนพี่นิ้งมาบอกว่าผู้หญิงพี่โอบชื่อเจน มันสอดคล้องกันในบางจุด ฉันก็เลยมั่นใจว่าใช่แหละ"“แล้วที่ฉันเห็นที่ร้าน

พี่โรสไม่ได้ถามไถ่เพราะคงรู้ว่าฉันไม่ได้อยากตอบ เธอส่งฉันหน้าอะพาร์ตเม้นต์แล้วก็ไป ไม่ลืมกำชับว่าถ้าหัวใจดีขึ้นแล้วให้โทรไปเล่าให้ฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นถ้างั้นก็คงอีกนานเพราะไม่น่าจะดีขึ้นง่ายๆและคนที่ไม่มูฟออนคือฉันเอง ทั้งที่ขอเลิกเป็นเด็กเขาเอง เดินออกมาเอง แต่ยังดูแชทที่เคยคุยกัน ดูรูปที่แอบถ่ายเขาเอาไว้มากมายอยู่เลย บางครั้งก็เข้าไปดูในไอจีพี่โอบที่ไม่อัปเดตอะไรเลยเมื่อไหร่ฉันจะลืม!!วันจันทร์ฉันประกาศรับงานที่ปรึกษาอีกครั้ง ได้ลูกค้าคนแรกเป็นน้องชายนิริณ น้องไม่ได้อกหัก แต่คงรู้ว่าฉันอกหักถึงเอาแต่ร้องเพลงให้ฟังสองชั่วโมงเต็ม วันอังคารก็มีเด็กภาคเกษตรมาจ้างให้ไปนั่งฟังปัญหาครอบครัว สถานที่นัดหมายคือเก้าอี้ข้างบ่อน้ำกลางมหาวิทยาลัยในเวลาเที่ยงฉันแยกกับเพื่อนอีกเหมือนเดิมแล้วถือนมกับขนมปังกินไปเรื่อยๆ ระหว่างเดินไปยังจุดนัดหมาย ไม่ทันสังเกตว่าเดินผ่านตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ มารู้ตัวก็ตอนได้ยินเสียงคนเรียก"น้องปันปัน"มีไม่กี่คนที่จะรู้จักฉันหรอก แถมเสียงก็ยังคุ้นแสนคุ้น ฉันเงยหน้าขึ้นมองฝั่งตัวตึก อ่านชื่อคณะก่อนจะมองคนเรียก พี่โชนโบกไม้โบกมือให้ พี่เจไดกับพี่แทนคุณยิ้มให้ อีกค