All Chapters of OAB Engineer คนโหดมีเกียร์: Chapter 1 - Chapter 10

'การเงินมีปัญหาใส่ชุดนักศึกษาไปหาใครได้บ้าง'"เฮ้อ!" ฉันถอนหายใจพลางอ่านข้อความนี้ซ้ำอีกสองครั้ง มันคือแคปชั่นจากโพสต์ของรุ่นพี่ในคณะคนหนึ่ง เธอแชร์รูปตนเองสวมใส่ชุดนักศึกษารัดรูปกระโปรงสั้นพร้อมแคปชั่นนั้นที่น่าจะแค่เรื่องขำๆแต่ของฉันดันไม่ขำ...หนึ่งปีแล้วที่ปันปันคนนี้กลายเป็นคุณหนูตกอับ ฉันเพิ่งเข้าใจว่าชีวิตคนเราไม่มีอะไรแน่นอนก็วันที่พ่อกับแม่ต้องกลายเป็นบุคคลล้มละลายจากธุรกิจการค้าที่ทำ จากมีเงินมากมายในบัญชีกลับต้องกลายเป็นหนี้หัวโต จากใช้เงินคล่องมือกลับต้องหนีบจนขาทั้งสองข้างของฉันแทบจะหลอมรวมเหลือขาข้างเดียว"เฮ้อ!" เสียงถอนหายใจของฉันดังอีกหนเพราะเงินในบัญชีธนาคารที่เหลือหนึ่งหมื่นบาท มันลดมาจากจำนวนเต็มหนึ่งแสนสองหมื่นบาทที่พ่อกับแม่ทิ้งเอาไว้ให้แล้วหอบกันไปอยู่ต่างประเทศ พวกท่านไม่ชวนฉันไปด้วยไม่ว่า ลอยแพลูกสาวคนเดียวที่มีฉันไม่โอเคเลย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเงินที่เลี้ยงดูฉันให้เติบโตก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้พวกท่านเจอปัญหาตัดพ้อจนพอใจก็เงยหน้าขึ้นมองนิริณที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม วันนี้เราเรียนเสร็จแล้วแต่ยังไม่ได้แยกย้ายกันกลับเพราะนั่งกินขนมกันอยู่ และเพื่อนฉันคนนี้กำลัง

ฉันกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาถึงตึกคณะมนุษยศาสตร์ พอถึงหน้าตึกก็ถอดเสื้อช็อปออกมากอดแนบอกป้องกันคนสงสัยว่าฉันสวมใส่มันมาทำไม แต่ดันลืมไปว่าฉันมีเพื่อนรออยู่สองคน เพียงก้นนั่งบนเก้าอี้ในห้องเรียน เสื้อในมือก็ถูกนิริณแย่งไปดู"ช็อปใครอ่ะ เฮ้ย!"นิริณร้องอุทานเสียงดังแล้วหันกระเป๋าที่มีชื่อเจ้าของเสื้อให้ชูครีมดู"ของพี่โอบ! ปัน! แกไปเอาเสื้อพี่โอบมาได้ไง" ชูครีมเขย่าแขน"ก็ไหนว่าไม่มีซัมธิงกันไง แกเคยบอกว่าเขาน่ากลัว""ก็น่ากลัวเหมือนเดิมนั่นแหละ ฉันเข้าห้องน้ำผิด ตกใจที่เจอเขาในห้องน้ำเลยทำน้ำกระเด็นใส่เสื้อ พี่โอบให้ยืมเสื้อมาใส่แล้วก็ไล่ตะเพิดมาเนี่ย"ฉันเล่าเสียงอ่อน มือลูบหน้าอกที่ยังคงชื้นอยู่นิดหน่อย"แต่ฉันเห็นด้วยกับปันนะ พี่โอบจะคีฟลุคโหดไปถึงไหน ครีม..แกลองไปบอกพี่สิงห์ให้บอกน้องเขาหน่อยสิว่าอย่าเก็กเยอะ"ชูครีมถอนหายใจยักไหล่ "นิสัยแฟนฉันกับพี่โอบต่างกันตรงไหน ไม่งั้นจะสนิทกันขนาดนั้นเหรอ""อีกคนดุ อีกคนโหด อืม..อยู่ด้วยกันได้แหละ"ฉันนั่งฟังยัยสองคนนินทาผู้ชายไปเรื่อยๆ ไม่ได้มีบทแทรก กระทั่งเรียนเสร็จฉันก็นั่งรถกะป้อกลับอะพาร์ตเม้นต์ สิ่งที่ทำอย่างแรกเลยคือหยิบกะละมังมานั่งซักเสื้อ

เครื่องดื่มที่ใช้เสิร์ฟเป็นเหล้าผสมโซดา ทั้งหมดจะถูกผสมใส่แก้วใสทรงเหลี่ยมให้สาวสวยนำใส่ถาดสแตนเลสเดินไปเสิร์ฟให้เหล่านักพนันตามโต๊ะ ในถาดของฉันมีเหล้าห้าแก้วน้ำเปล่าห้าแก้ว คนที่จัดเตรียมเอาไว้ให้คือผู้ชายหน้าเหี้ยมสองคนที่ประจำตำแหน่งบาร์น้ำรับถาดมาฉันก็ถือมันตามหลังผู้หญิงคนหนึ่งเพื่อดูแนวทางการบริการ มองซ้ายมองขวาตามโต๊ะที่เดินผ่านเห็นสีหน้าแต่ละคนเคร่งเครียด ส่วนน้อยที่จะยิ้มร่ามีความสุขบ่งบอกชัดเจนว่าใครได้ใครเสีย แต่ที่ฉันสนใจคือทิปที่นักพนันชายคนหนึ่งยื่นให้สาวเสิร์ฟซึ่งฉันกำลังเดินผ่านแบงค์เทาสามใบเลยนะนั่นทิปเยอะขนาดนี้ เงินที่เล่นได้เสียคงไม่ธรรมดาแน่ๆ"คนสวยพี่ขอเหล้าหนึ่งแก้ว"มีคนกวักมือเรียกให้ฉันเดินถือถาดเข้าไปหา กฏบอกว่าห้ามพูดคุยกับแขก ฉันเลยทำเพียงยิ้มน้อยๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ ให้เขาหยิบแก้วเหล้าไปหนึ่งแก้ว ก่อนจะยื่นเงินสวนมาให้"วันนี้พี่รวย เอาไปกินขนมนะ"ฉันผงกศีรษะเป็นการขอบคุณแล้วยื่นมือไปรับ ทว่าเขากลับวกมือมาสอดเงินลงในร่องอกของฉัน ฉันตกใจตัวแข็งทื่อ สองเท้าก้าวถอยหลังอัตโนมัติ"ยิ้มหวานๆ" มีคนมากระซิบด้านหลัง ฉันหันขวับมองแผ่นหลังบางคนเธอคนนั้นที่เจอในห้อง

@คณะวิศวกรรมศาสตร์แก๊งลูกเทพนั่งอยู่หลังตึกคณะตรงจุดที่สูบบุหรี่ได้ มีเพียงโอบคนเดียวเท่านั้นที่สูบมัน แทนคุณกับโชนนั่งเล่นเกม เจไดนั่งดูเกรดปีสามของตนเอง เหลืออีกหนึ่งเทอมพวกเขาก็จะเรียนจบแล้ว แต่ละคนก็มีแผนจะไปทำงานเป็นวิศวกรตามที่เรียนมา นั่นคือบริษัทอสังหาริมทรัพย์ของสิงหราชที่กำลังขยับขยายธุรกิจเป็นบริษัทก่อสร้างบ้านเต็มรูปแบบ"กูได้เกรดนิยมชัวร์"เจไดเอ่ยอย่างภูมิใจ เห็นเละเทะในบางเวลา แต่เรื่องเรียนเขาก็เต็มที่เสมอ"เดี๋ยวกูจะบอกเฮียสิงห์ให้คัดมึงออก" โชนตะโกนมาจากโต๊ะอีกฝั่ง"อย่าไปแกล้งมันเยอะ ถึงทีมึงเดี๋ยวมันก็เอาคืนจนหยอง เนอะไอ้โอบเนอะ"แทนคุณหันไปเนอะใส่เพื่อนที่พูดน้อยต่อยหนัก ยืนยันด้วยท่าทางจัดปลอกแขนสีดำที่สวมใส่ปกปิดรอยสักให้เข้าที่คล้ายกับคนจัดกระดูกเตรียมพร้อมสู้"มีตัวคนเดียวเก็บกินแค่เงินหุ้นของเฮียก็รวยแล้วมั้ง" โอบย้อน"เอ้า! มึงไม่คิดว่ามันจะเจ๊งบ้างเหรอวะ"ฝ่าเท้าแทนคุณลอยละลิ่วเกือบถูกปากโชน ดีนะเขาหลบทันหวุดหวิด"ไอ้เหี้ยแทน! ปากเกือบแตก""ดูปากมึงดิ ดีฉิบหายเลย""เออ! กูปากดีไง กูแค่พูดเผื่อไว้ อะไรก็ไม่แน่นอน เกิด K Night ไม่ทำกำไรต่อให้พวกเราขึ้นมา ไม่

อีกวันพี่โอบบอกว่าไม่ได้มามหาวิทยาลัยฉันจึงไม่ได้ถือเสื้อช็อปมาด้วย ใช้เวลาอยู่มหาวิทยาลัยแค่ครึ่งวันฉันก็กลับมาเตรียมตัวเพราะมีนัดกับพี่นิ้งวันนี้ กระเป๋าเป้ใบเดิมถูกฉันใส่ของเข้าไปมากขึ้น สำคัญเลยคือรองเท้าส้นสูงที่ฉันจะได้สวมใส่มันอีกครั้งวันนี้พี่นิ้งมารับฉันตรงเวลาด้วยรถคันเดิม ระหว่างทางฉันจึงถามในสิ่งที่สงสัย"ตำแหน่งพี่โอบคืออะไรเหรอคะ""ก็คนดูแลความเรียบร้อยที่นัั่นนั้นแหละ พี่ตกใจมากเลยนะที่โอบมาบอกจะพาปันกลับ แต่โอบบอกว่ารู้จักปัน ปันนอนดึกไม่ได้ อยากค้านนะ แต่ค้านไม่ได้แล้วคืนนี้จะอยู่ถึงกี่โมง""วันนี้พี่โอบก็มาเหรอคะ""ก่อนนี้จะมาแค่อังคารกับพฤหัส แต่สองสามอาทิตย์ที่ผ่านมาพี่เห็นโอบมาเกือบทุกวัน""คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะ ครั้งที่แล้วพี่โอบไม่รู้ว่าปันมีเหตุจำเป็นต้องมาทำงานที่นี่ ขนาดเขาก็ยังมาทำงานเลย คงเข้าใจนั่นแหละค่ะ""ก็หวังว่าอย่างนั้นนะ"วันนี้ชุดที่สวมใส่ยังเป็นชุดเดิม พี่นิ้งมาเก็บจากล็อกเกอร์เอาไว้ให้ฉัน เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เจอะเจอกับสาวนมตู้มคนนั้นเดินสวนเข้ามาในหลังผ้าม่าน ฉันยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ทว่าเธอกลับขมวดคิ้วทำหน้าเหวี่ยงใส่แล้วเดินสวนเข้าไปทะเลาะ