Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ชูครีมโทรมาบอกฉันเมื่อเช้าว่าพี่โอบถูกแทง ฉันกระเด้งตัวจากที่นอนด้วยความตกใจ ร้องไห้ตลอดการแต่งตัวแล้วตรงมาโรงพยาบาลแทนการไปมหาวิทยาลัย มาถึงก็ยืนรออยู่หน้าห้องผู้ป่วยกับชูครีมเพราะพี่สิงห์ขอเข้าไปคุยก่อน มีพรายกระซิบคือเพื่อนฉันเองบอกว่ามีผู้หญิงอยู่ในห้องด้วยคราแรกฉันจะกลับเดี๋ยวนั้นเพราะการมาของฉันคงไม่สำคัญ ฉันเสนอหน้ามาเพราะความห่วงใย อย่างน้อยก็ขอมาเห็นว่าเขาไม่ตาย แต่คนที่ขอให้ฉันอยู่คือพี่สิงห์ เขาฝากชูครีมมาบอกว่าให้เข้าไปเยี่ยมคนเจ็บสักนิดพอพี่สิงห์ออกมาฉันก็สลับตัวเข้ามาแทน ฉันยืนนิ่งมองสองคนในห้องสลับกัน ดวงตาร้อนผ่าวล้อมด้วยน้ำตา หัวใจเจ็บเกินจะบรรยาย พี่สิงห์ส่งฉันมาให้ถูกฆ่าหรือไง ฉันจะตายแล้วนะ"พี่..ปลอดภัยแล้วใช่ไหมคะ""ไม่ต้องห่วง ยังไม่ตาย"คนเจ็บตอบเสียงห้วนยกแขนขึ้นหนุนศีรษะท่าทางชิลสุด"ดีแล้วล่ะค่ะ คนอย่างพี่ตายไปก็ไม่มีที่อยู่หรอก"ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันพูดออกไป แต่พี่โอบอึ้งไปเลย ฉันหันมองยัยนมตู้มหรือยัยเจน สีหน้าเธอยังคงเหวี่ยงไม่ต่างจากเดิม ติดจะเหนื่อยหน่ายกับอะไรสักอย่างด้วยฉันฝืนอยู่ได้แค่ห้านาที เก็บรายละเอียดมาจนมั่นใจว่าพี่โอบคงปลอดภัยจริงๆ ก็หมุนตั

ผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้แต่อาการมึนเมาของฉันไม่สร่างแม้แต่นิด แถมยังวูบโหวงช่องท้องตลอดเวลา แม้ว่าพี่โอบจะเลิกคิดถึงฉันแล้วก็ตามทุกอย่างหยุดฉันก็มานั่งอยู่ในอ้อมแขนคนตัวโต ทิ้งตัวพิงลำตัวด้านข้างไม่ให้โดนบาดแผลที่ไม่รู้เลยว่าพี่โอบยังเจ็บอยู่หรือเปล่า ความมึนเมาและเหนื่อยล้าทำให้ฉันหมดเรี่ยวแรงปิดเปลือกตาลงจะหลับเสียให้ได้ ทว่ากลับหลับไม่ลงเพราะมีสัมผัสคลอเคลียอยู่ตรงเส้นผมตลอดเวลา"คืนนี้ค้างกับพี่นะ""ที่นี่เหรอคะ""ที่ห้องพี่"มาถึงขนาดนี้ฉันจะดื้อดึงกลับห้องได้อยู่อีกเหรอ ฉันไม่ได้ตอบแต่ปิดสวิตซ์ตัวเองหลับเดี๋ยวนั้นบอกให้รู้ว่าฉันไปไหนเองไม่ไหวรู้สึกตัวตื่นอีกทีก็ตอนสายของอีกวัน โชคดีที่เป็นวันเสาร์ไม่อย่างนั้นฉันคงได้ตาลีตาเหลือกรีบกลับห้องแฉะๆ แหะนั่นคือความรู้สึกแรกหลังจากลุกขึ้นนั่ง ฉันแตะมือไปตรงหว่างขาแล้วเอามันมาดู ของเหลวสีขาวเหนอะหนะติดมาเต็มเลย ดูยังสดและใหม่ ฉันหันมองพี่โอบที่ซุกๆ หน้าอยู่กับเอวฉัน เลิกผ้าห่มนวมขึ้นดูหืม! โป๊อยู่ พาฉันกลับมาจัดต่อแน่ๆ มันน่าทุบที่ไม่ปลุกให้ฉันรู้สึกตัวแต่กำปั้นนั้นก็เปลี่ยนไปลูบไล้ผ้าก็อซปิดแผลเบาๆ แทนจะทำร้ายเขาได้ลง มันมีอยู่สองจุด

ที่พี่โอบไปจอดรถที่วัดนั้นเป็นเพราะว่าอัฐิของพ่อแม่บุญธรรมอยู่ที่นั่น เขาพาฉันไปสวัสดีท่านแล้วจบด้วยการปล่อยปลา คงหวังว่าผลบุญจะทำให้ฉันหลงละเมอกลับไปอยู่ด้วยกันเคยได้ยินว่าทำสวยเห็นผลชาตินี้ ทำบุญเห็นผลชาติหน้าฉันขอค้านว่าไม่จริงทำบุญชาตินี้เห็นผลชาตินี้เพราะคืนนี้ฉันก็ค้างกับพี่โอบอีก ต่อด้วยคืนวันอาทิตย์โดยที่ไม่ได้คุยกันจริงจังว่าฉันกลับมาเป็นเด็กเลี้ยงของเขาอีกหรือไม่ ฉันแค่อยากอยู่ใกล้เขาให้หัวใจกลับมาดีขึ้นจากความเข้าใจผิด ถือโอกาสดูแลพี่โอบจนกว่าแผลจะหายดีด้วยพอเช้าวันจันทร์พี่โอบก็พาฉันกลับมาแต่งตัวที่ห้อง ระหว่างฉันแต่งตัวเขาไปหยิบสมุดรายรับรายจ่ายมาเปิดอ่านหน้าตาคร่ำเคร่ง"ตอนอยู่กับพี่มีแต่รายรับไม่มีรายจ่าย พอกลับมาอยู่เองเต็มหน้ากระดาษเหมือนเดิม ของมันเห็นชัดๆ ว่าอยู่ตรงไหนดีกว่ากัน""มันก็ดูสู้ชีวิตอยู่นะคะ ลุ้นว่าจะเจอลูกค้าแบบไหนทุกวันเลย"ฉันเดินไปชี้ตรงหัวกระดาษ "มีดอกจันทร์มาอีกแล้วด้วย เนี่ย เก๋จะตาย""อดตายมากกว่า วันนี้พี่พาไปกินชาบูนะ พี่ว่าปันผอมลงว่ะ""ไม่ชอบเหรอคะ""พี่อยากเห็นตอนปันอ้วนกว่านี้ห้ากิโล""แต่กินวันนี้แล้วอ้วนขึ้นห้ากิโลทำไม่ได้นะคะ"มือใหญ

นั่งรอพี่โอบหนึ่งชั่วโมงก็ได้ฤกษ์เดินทางกลับ ที่ฉันไม่กลับก่อนเพราะคืนนี้เราสองคนจะไปนอนค้างที่บ้านของเขาเพราะรีโนเวทเสร็จแล้วร้อยเปอร์เซ็นต์ พี่โอบเลยลงทุนลางานจากผับเพื่อมานอนดมกลิ่นสีโดยเฉพาะก่อนเข้าบ้านเราแวะซื้ออาหารทะเลจากร้านหน้าปากซอยเข้ามาด้วย เป็นการดินเนอร์เล็กๆ โดยผู้ชายยังคงรับหน้าที่แกะกุ้งเหมือนเดิม"เอาไว้เราไปกินที่ทะเลกันนะคะ มันน่าจะได้ฟีล"ฉันอ้าปากรับกุ้งที่คนตัวโตป้อนแล้วเปิดเพจที่พักบนเกาะล้านให้ดู"ปันอยากไปที่นี่ค่ะ" พี่โอบยื่นหน้ามามองจอเพราะมือเลอะเทอะอยู่ มองไม่นานก็พูด"จองเลยสักสองคืน""เย้! พี่ลางานไปได้สองคืนแน่ๆ ใช่ไหมคะ""ไม่ไปทำสักคืนเลยยังได้""ที่บ่อนล่ะคะ""เลิกทำแล้ว""ห๊า! จริงเหรอคะ"ฉันยิ้มกว้างดีใจทิ้งมือถือสวมกอดพี่โอบ"พี่ไม่ไปที่นั่นแล้วจริงๆ ใช่ไหม""อือ หลังเฮียสิงห์ถูกยิง เขาก็ไม่ไปเพราะรู้ว่ามันอันตราย เขาอยากอยู่กับแฟนนานๆ พี่ก็เพิ่งมาคิดได้ตอนถูกแทงแล้วมีแต่หน้าปันลอยวนเวียน""อยากอยู่กับปันนานๆ เหรอคะ""ครับ"ถามหน่อย.. ฉันจะไปไหนรอดเนี่ย"รู้ว่าอันตรายแล้วก็ยังจะไปทำอยู่ได้นะคะ""รู้ไหมว่าทำไมพี่ซื้อบ้านหลังนี้"ฉันเอียงคอรอฟัง แต

เข้าสู่ชั้นปีที่สี่ตอนปลายจู่ๆ คุณแม่ก็ติดต่อมาผ่านเฟซบุ๊คของฉันตอนนั้นฉันกำลังนอนหลับอยู่ในอ้อมแขนพี่โอบเวลาตีสอง มือถือส่งเสียงแจ้งเตือนแชทดังขึ้นรัวๆ จนต้องตื่นมาดู'แม่เองนะปันปัน ลูกสบายดีไหม''แม่กับคุณพ่ออยู่ที่ประเทศแคนาดา เราไม่ได้มาเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่เราประคองชีวิตกันไปวันๆ''แม่หวังว่าลูกจะเอาตัวรอดได้ดีในบ้านเกิด''พวกเราขอโทษลูกนะ'ข้อความทั้งหมดทำฉันร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวโยนจนพี่โอบตกใจสะดุ้งตื่นมาปลอบใจ เขาหยิบมือถือไปอ่านแชทแล้วไม่ได้พูดอะไร กอดฉันแนบอกลูบศีรษะปลอบประโลมด้วยความเข้าอกเข้าใจอย่างลึกซึ้งร้องไห้จนน้ำตาหมดก็อกก็ตั้งสติแล้วโทรกลับไปยังแชทนั้น แต่โทรเท่าไหร่ก็ไม่มีคนรับสายทั้งที่มันขึ้นออนไลน์ให้เห็นตลอดเวลา ฉันนั่งเหม่อลอยจนถึงเช้าก็ต้องทิ้งความฟุ้งซ่านชั่วขณะแล้วมาเตรียมอาหารเช้าให้พี่โอบ"ไม่ต้องทำหรอก ไปนอนป่ะ"แต่พี่โอบก็มาห้ามปรามเพราะเขาเองก็นั่งอยู่เป็นเพื่อนฉันตั้งแต่ตอนนั้น เราเพิ่งนอนกันไปไม่กี่ชั่วโมงเองแท้ๆ ปัญหาของฉันทำเขาพลอยไม่ได้นอนไปด้วย"จะไปทำงานไหวใช่ไหมคะ"พอไม่ได้ทำอาหารก็มาจัดเตรียมเสื้อผ้าให้วิศวกรหนุ่มสุดหล่อประจำบริษัท KS กรุ๊ป