ตอนที่ 01 ไหมทับทิมสีเลือด

รักหลงระเริงไฟ

ตอนที่ 01  ไหมทับทิมสีเลือด

นามปากกา มุกรัญจวน

เสียงกระทบของฟืมดังเป็นจังหวะสม่ำเสมออยู่ภายในเรือนทอผ้าเก่าแก่ของตระกูลอินทรเทพ

กึก........กัก

กึก........กัก

เส้นไหมสีแดงเข้มถูกสอดผ่านเส้นยืนทีละเส้น ก่อนฟืมไม้จะกระแทกให้เส้นไหมแนบสนิทเข้าหากัน ภายใต้แสงแดดยามสายที่ลอดผ่านช่องไม้ระแนง สีแดงบนผืนผ้าไม่ได้สดจัดเหมือนผ้าย้อมทั่วไป หากมีประกายลึกและซับซ้อน บางมุมแดงดั่งเม็ดทับทิมสุก บางมุมกลับเข้มจนเกือบดำคล้ายเลือด ที่แห้งเกาะบนปลายมีด

มุนินทร์ธิตา อินทรเทพ หยุดมือ ปลายนิ้วเรียวลูบผ่านเนื้อไหมอย่างเบามือ ก่อนยกผ้าช่วงที่เพิ่ง ทอขึ้นรับแสง

“รอบนี้ติดม่วงไปหน่อยค่ะป้าอุ่น”

นางอุ่นซึ่งนั่งกรอไหมอยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้น ก่อนหยิบแว่นสายตาที่ห้อยคอขึ้นสวม “ป้าว่าสวย กำลังดีนะคะคุณมุน”

“ในร่มสวยค่ะ แต่พอออกแดดแล้วมันไม่ใช่สีของเรา”

หญิงสาวลุกขึ้น เดินไปยังหน้าต่างแล้วพลิกผ้ารับแสงอีกครั้ง เพียงขยับมุมไม่กี่องศา เฉดแดง ที่ดูงดงามเมื่อครู่ก็เผยประกายม่วงออกมาจริงอย่างที่เธอว่า

นางอุ่นถอนใจอย่างยอมแพ้ “ตาคุณมุนนี่เหมือนคุณทวดมณีไม่มีผิด สีคลาดไปแค่นี้ คนอื่นดู ไม่ออกหรอกค่ะ”

“แต่เราดูออก”

“ค่ะ ๆ แล้วคุณมุนก็จะให้ย้อมใหม่”

มุนินทร์ธิตาหัวเราะ “ป้าอุ่นรู้ทันหนูอีกแล้ว”

เสียงหัวเราะของช่างทอรอบเรือนดังขึ้นตามกัน เช้าวันนี้เรือนทออินทรเทพคึกคักกว่าปกติ เพราะกำลังเร่งงานสองส่วนพร้อมกัน คอลเลกชันชุดไทยร่วมสมัยสำหรับห้องเสื้อในกรุงเทพฯ กับผ้า ตกแต่งที่สั่งทอพิเศษสำหรับรีสอร์ตหรูทางภาคใต้

ตระกูลอินทรเทพอยู่กับผ้าไหมมาหลายชั่วอายุคน จากเรือนทอขนาดเล็กซึ่งเคยมีเพียงกี่ไม้ไม่กี่ตัว กลายเป็นกิจการผ้าไหมไทยระดับพรีเมียมที่มีลูกค้าทั้งในประเทศและต่างประเทศ แต่ต่อให้ธุรกิจขยายไป ไกลเพียงใด สิ่งหนึ่งยังไม่เคยเปลี่ยน

ผ้าบางผืน........ไม่ขาย

ไม่ว่าผู้ซื้อจะเสนอราคาเท่าไร

โดยเฉพาะ “ไหมทับทิมสีเลือด”

ผ้าไหมสีแดงล้ำค่าที่หญิงตระกูลอินทรเทพสืบทอดกรรมวิธีย้อมและทอกันมาหลายรุ่น ผืนต้นแบบเก่าแก่ที่สุดถูกเก็บไว้ในตู้ไม้สักด้านในสุดของเรือน ไม่เคยออกประมูล ไม่เคยถูกนำไปให้ ใครครอบครอง และแทบไม่มีภาพถ่ายเผยแพร่ออกสู่สาธารณะ

สำหรับคนนอก มันคือของหายาก

สำหรับอินทรเทพ มันคือสิ่งที่ต้องรักษา

“คุณมุนคะ วันนี้จะขึ้นวัดกี่โมงคะ” เด็กสาวคนหนึ่งถามจากอีกฟากของเรือน

มุนินทร์ธิตาเหลือบมองนาฬิกา “อีกครึ่งชั่วโมงค่ะ เตรียมผ้าไตรไว้ในรถหรือยัง”

“เรียบร้อยแล้วค่ะ”

วันนี้เป็นวันพระ และเป็นวันที่เธอตั้งใจขึ้นไปทำบุญที่วัดบนเขาซึ่งครอบครัวอินทรเทพเคารพ มานาน ตั้งแต่เด็กมารดามักพาเธอไปกราบหลวงปู่ศุภกิจ พระชราที่จำพรรษาอยู่ที่นั่นมาหลายสิบปี

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงต่อมา รถของอินทรเทพก็แล่นผ่านถนนคดเคี้ยวขึ้นสู่เชิงเขา อากาศด้านบนเย็น กว่าด้านล่างเล็กน้อย กลิ่นดินชื้นและใบไม้แห้งลอยเข้ามาเมื่อมุนินทร์ธิตาเปิดกระจกรถ

วัดไม่ได้ใหญ่โต ไม่มีสิ่งปลูกสร้างหรูหรา มีเพียงอุโบสถเก่า ศาลาไม้ และกุฏิเรียงอยู่ท่ามกลาง ต้นไม้ใหญ่

หญิงสาวถวายผ้าไตรและของใช้จำเป็นให้พระ ก่อนนั่งรออยู่บริเวณศาลาด้านข้าง ไม่นานหลวงปู่ ศุภกิจก็เดินออกมาช้า ๆ พร้อมไม้เท้า

“มาถึงแล้วหรือโยมมุน”

“เจ้าค่ะหลวงปู่”

เธอคลานเข้าไปกราบสามครั้ง ก่อนนั่งพับเพียบอย่างเรียบร้อย

หลวงปู่มองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง นานกว่าปกติจนหญิงสาวเริ่มรู้สึกแปลก

“ช่วงนี้ฝันบ่อยไหม”

คำถามแรกทำให้หัวใจเธอสะดุด

“หลวงปู่รู้หรือเจ้าคะ”

“อาตมาไม่ได้อยู่ในฝันโยม จะรู้ได้อย่างไร” พระชรายิ้มบาง “แต่หน้าคนที่มีอะไรค้างอยู่ในใจ มันดูออก”

มุนินทร์ธิตาก้มหน้า หลายเดือนมานี้ความฝันเก่า ๆ กลับมาถี่ขึ้นจริง บางคืนเป็นภาพเรือนไทย บางคืนเป็นเสียงผู้ชายเรียกชื่อเธอ บางคืนมีเพียงมือที่กำมือเธอไว้แน่น ก่อนภาพจะจบลงด้วยเลือด และความตาย

“หนูฝันถึงคนเดิมอีกแล้วเจ้าค่ะ”

“คนที่โยมเคยเล่าตั้งแต่หลายปีก่อน?”

“เจ้าค่ะ แต่คราวนี้ชัดขึ้น”

หลวงปู่นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนทอดสายตามองลานวัดเบื้องหน้า “บางเรื่องต่อให้เราจำได้ ก็ไม่ได้แปล ว่าเราต้องกลับไปใช้ชีวิตอยู่ในความจำ”

มุนินทร์ธิตาเงยหน้า

หลวงปู่จึงพูดต่อ “กรรมเก่าตามมาถึงแล้วนะโยมมุน”

ลมเย็นพัดผ่านศาลา แต่หญิงสาวกลับรู้สึกเย็นวาบไปถึงแผ่นหลัง

“กรรมอะไรหรือเจ้าคะ”

“กรรมที่ยังไม่จบ เพราะคนในกรรมยังทำเรื่องเดิมซ้ำ ๆ”

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่มีเหตุผล

“แล้วหนูต้องทำอย่างไร”

หลวงปู่ส่ายหน้า “อาตมาบอกให้โยมทำแทนไม่ได้ ภพนี้จะชดใช้ หรือจะเปลี่ยนแปลง อยู่ที่การกระทำของโยมเอง”

“ถ้าหนูรู้ว่าเรื่องเดิมเคยจบไม่ดี หนูควรหนีไหมเจ้าคะ”

“หนีเพราะกลัว ก็ยังเป็นการให้อดีตควบคุมเราอยู่ดี”

คำตอบเรียบง่าย แต่แทงตรงกลางใจ

หลวงปู่มองเธอนิ่ง “จำไว้นะโยมมุน เมื่อไฟเก่ากลับมา อย่าเอาไฟไปดับไฟ”

“เจ้าค่ะ”

“ใช้สติให้อยู่เหนืออารมณ์ ความรักก็ดี ความแค้นก็ดี ความกลัวก็ดี ถ้าปล่อยให้มันนำหน้า เราก็อาจทำเรื่องเดิมซ้ำโดยไม่รู้ตัว”

มุนินทร์ธิตาพนมมือรับคำ แม้จะยังไม่เข้าใจว่าท่านหมายถึงใครหรือเหตุการณ์ใด แต่คำว่า “กรรมเก่า” กลับติดอยู่ในใจตลอดทางลงจากเขา