Se connecterPartager
ตอนที่ 02 กรรมเก่าตามมาถึงแล้ว
Date de publication:
2026-09-03 21:35:48รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 02 กรรมเก่าตามมาถึงแล้ว นามปากกา มุกรัญจวน
เมื่อกลับถึงเรือนทอในช่วงบ่าย เลขานุการก็นำซองเอกสารสีน้ำตาลมาวางตรงหน้า
“คุณมุนคะ มีข้อเสนอจากกรุงเทพฯ ค่ะ”
หญิงสาวพลิกดูชื่อบริษัทที่พิมพ์อยู่บนหัวกระดาษ
WORAWETMETHA HOSPITALITY & DEVELOPMENT
“วรเวชเมธา?”
ชื่อคุ้นหูในวงการธุรกิจ เจ้าของโรงแรม อสังหาริมทรัพย์ และโครงการเชิงพาณิชย์หลายแห่ง ใจกลางกรุงเทพฯ
มุนินทร์ธิตาเปิดอ่านข้อเสนออย่างละเอียด บริษัทต้องการผ้าไหมไทยพิเศษไปใช้ตกแต่ง โรงแรมและคอมมูนิตี้แห่งใหม่ โดยเสนอค่าตอบแทนสูงกว่าราคางานทั่วไปมาก
จนสายตาเธอหยุดอยู่ที่ย่อหน้าสุดท้าย
“โดยเฉพาะไหมทับทิมสีเลือด ซึ่งทางบริษัทได้รับข้อมูลว่าเป็นผ้าไหมเก่าแก่และมีเอกลักษณ์ เฉพาะของตระกูลอินทรเทพ”
รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป
“ใครเป็นคนบอกเขาเรื่องผืนนี้”
เลขานุการส่ายหน้า “ไม่ทราบค่ะ เขาติดต่อผ่านฝ่ายการตลาด”
มุนินทร์ธิตาอ่านเอกสารซ้ำอีกครั้ง ก่อนพับเก็บ
“ตอบไปว่าเรายินดีนำเสนอผ้าสำหรับโครงการทั้งหมด ยกเว้นไหมทับทิมผืนต้นแบบ”
“ค่ะ”
“แล้วเขียนให้ชัดนะคะ ว่าไม่ว่าจะเสนอราคาเท่าไรก็ไม่ขาย”
หลังเลขานุการลงจากเรือนไป นางอุ่นจึงถามขึ้น “มีคนมาขอซื้อไหมทับทิมอีกแล้วหรือคะ”
“ค่ะ วรเวชเมธา”
มือของหญิงชราที่กำลังกรอไหมหยุดชะงักไปเล็กน้อย
มุนินทร์ธิตาสังเกตเห็น “ป้าอุ่นรู้จักหรือคะ”
“รู้จักแต่ชื่อค่ะ ตระกูลใหญ่”
คำตอบฟังดูธรรมดา แต่สายตาที่หลบไปด้านข้างกลับทำให้หญิงสาวสงสัย
ก่อนจะได้ถามต่อ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“พี่ธี”
เธอกดรับ “ค่ะ”
“อยู่เรือนทอ?” เสียงธีรทัตดังมาตามสาย
“รู้ได้ไงคะ”
“ถ้าไม่อยู่เรือนทอก็อยู่ห้องย้อม คุณมุนินทร์ธิตามีอยู่สองที่”
“รู้ดี”
“เที่ยงกว่าแล้ว กินข้าวหรือยัง”
“ยังค่ะ เดี๋ยวกิน”
“เมื่อคืนก็บอกเดี๋ยว สุดท้ายกินกาแฟเป็นข้าวเย็น”
“ใครฟ้อง”
“อยู่บ้านเดียวกัน ไม่ต้องมีใครฟ้อง”
หญิงสาวกลอกตา “พี่ธี หนูดูแลตัวเองได้ค่ะ”
“สิบห้านาที เดี๋ยวเอาข้าวไปให้”
สายถูกตัดไปทันที
นางอุ่นหัวเราะ “คุณธีรทัตนี่ดูคุณมุนยิ่งกว่าคุณแม่เสียอีก”
“เขาก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กค่ะ”
“ถ้าไม่ติดว่าเรียกพี่กันมาตลอด ป้าคงคิดว่า........”
“คิดอะไรคะ”
“ไม่คิดอะไรค่ะ”
หญิงชรายิ้มแล้วรีบลุกหนีไปทางหม้อย้อม ทิ้งมุนินทร์ธิตาให้ส่ายหน้าอย่างระอา
เรื่องของเธอกับธีรทัตถูกผู้ใหญ่และคนงานในบ้านพูดแซวมาหลายปี ทั้งคู่โตมาด้วยกันหลัง ครอบครัวรับธีรทัตเข้ามาดูแล เขารู้จักเธอดีกว่าใคร รู้แม้กระทั่งว่าเวลาหงุดหงิดเธอจะเงียบก่อนเสมอ
หากชีวิตนี้ไม่มีสิ่งที่เธอจำได้จากอดีต บางทีผู้ชายอย่างธีรทัตคงเป็นคำตอบที่ปลอดภัยที่สุด แต่หัวใจ ของเธอไม่เคยว่างจริง ๆ เพราะในความทรงจำซึ่งไม่มีใครเห็น มีชายคนหนึ่งอยู่ตรงนั้นเสมอ และเขาก็ ตายจากเธอไปเสมอเช่นกัน
ช่วงบ่าย เลขานุการนำข้อมูลผู้ติดต่อจากวรเวชเมธามาให้เพิ่ม
“ทางนั้นแจ้งว่าผู้บริหารโครงการจะติดต่อคุณมุนโดยตรงค่ะ”
“ใครคะ”
เอกสารแผ่นหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะ ทันทีที่เห็นชื่อ มุนินทร์ธิตารู้สึกเหมือนเสียงรอบตัวเงียบลง
นายจิรภพ วรเวชเมธา ชื่อไม่คุ้น เธอแน่ใจว่าไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่หัวใจกลับเต้นแรงจนเจ็บ
ภาพหนึ่งพุ่งเข้ามาโดยไม่มีสัญญาณเตือน เปลวไฟแดงฉาน มือของชายคนหนึ่งเย็น เฉียบอยู่ในมือเธอ
“อย่าหลับนะ........มองข้าสิ”
เสียงของเธอเอง แต่ไม่ใช่เสียงในชีวิตนี้ เลือดไหลผ่านนิ้ว ชายในอ้อมแขนพยายามลืมตา
“คราวหน้า........ข้าจะกลับมา”
ภาพดับวูบ
มุนินทร์ธิตาสะดุ้ง เอกสารหลุดจากมือ
นางอุ่นรีบเข้ามา “คุณมุน!”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
“หน้าซีดหมดแล้ว”
“แค่เวียนหัว”
หญิงสาวก้มเก็บกระดาษ แล้วมองชื่อบนหน้ากระดาษอีกครั้ง
จิรภพ วรเวชเมธา
คำเตือนของหลวงปู่เมื่อตอนเช้ากลับดังขึ้นในใจอย่างชัดเจน
กรรมเก่าตามมาถึงแล้ว
มุนินทร์ธิตาค่อย ๆ หันไปมองตู้ไม้สักด้านในสุดของเรือน ภายในนั้นคือไหมทับทิมสีเลือด ผืนแรกของตระกูล ผ้าที่มารดาเคยกำชับว่า “อย่าให้ตกอยู่ในมือของคนที่คิดครอบครองหัวใจผู้อื่น”
ครั้งนั้นเธอไม่เคยเข้าใจ แต่วันนี้ เพียงชื่อผู้ชายแปลกหน้าปรากฏขึ้นตรงหน้า เธอกลับรู้สึกเป็น ครั้งแรกว่า บางทีสิ่งที่กำลังเดินเข้ามาในชีวิต อาจไม่ใช่ลูกค้าคนหนึ่ง แต่อาจเป็นคนที่เธอเคยสูญเสีย ไปแล้ว........หลายครั้งเกินกว่าจะนับ
เย็นวันนั้น ธีรทัตนำอาหารมาถึงเรือนทอตามที่พูดจริง เขาวางปิ่นโตลงตรงโต๊ะไม้แล้วมอง เอกสารชื่อจิรภพที่ยังวางอยู่ไม่ไกล
“ลูกค้ารายใหม่?”
“ค่ะ อยากได้ไหมทับทิม”
“แล้วมุนตอบว่า?”
“ไม่ขาย”
“อย่างที่คิด”
ธีรทัตไม่ได้ถามราคา เพราะรู้ดีว่าปัญหาไม่ใช่ตัวเลข เขาโตมากับบ้านนี้และรู้ว่าไหมบางผืน มีค่าในความหมายซึ่งไม่อาจตีเป็นเงิน
“ถ้าเขายังตื๊อ?”
“ก็ไม่ขายอยู่ดี”
ชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนเลื่อนกล่องข้าวไปตรงหน้า “กินก่อนค่อยสู้กับเศรษฐี”
มุนินทร์ธิตาหัวเราะ แต่ขณะเปิดฝาปิ่นโต สายตากลับเหลือบไปที่ชื่อบนเอกสารอีกครั้ง
จิรภพ เพียงชื่อเดียวกลับทำให้หัวใจหนักเหมือนกำลังรอใครที่เดินทางมาจากไกลมาก
ไกลเกินกว่าระยะทางกรุงเทพฯ ถึงภาคเหนือ ไกลจนบางทีอาจข้ามมาหลายชีวิต
Dernier chapitre
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 20 จะคิดถึงเขาทำไม
ตอนที่ 20 จะคิดถึงเขาทำไมมุนินทร์ธิตาเดินมาตามทางดินเล็ก ๆ ด้านข้างไซต์งาน เธอไม่ได้โกรธธีรทัตจริงจัง เพียงแต่ไม่อยากยอมรับว่าคำพูดนั้นแทงถูกตรงจุดเสียจนเถียงไม่ออก ตั้งแต่กลับมาถึงเหนือ เธอพยายามเอางานเข้ากลบความคิดทุกอย่าง แต่ยิ่งพยายามไม่คิด กลับยิ่งคิด บางครั้งขณะอ่านเอกสารก็เผลอนึกถึงสายตาคู่นั้น บางครั้งเมื่อโทรศัพท์ดัง หัวใจก็เผลอกระตุกเพราะคิดว่าอาจเป็นเขา แล้วพอเห็นว่าไม่ใช่... กลับรู้สึกผิดหวังอย่างน่าหงุดหงิด “บ้าจริง...” หญิงสาวพึมพำพลางใช้ปลายรองเท้าเขี่ยก้อนกรวดเล็ก ๆ บนทาง“จะคิดถึงเขาทำไม” คำถามนั้นลอยหายไปกับสายลมโดยไม่มีคำตอบลมจากแนวเขาพัดแรงขึ้นจนปอยผมที่หลุดจากมวยต่ำปลิวระแก้ม มุนินทร์ธิตายกมือขึ้นทัดผมหลังใบหู ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้า เมื่อเช้ายังมีแสงแดดอยู่บ้าง แต่เวลานี้เมฆสีเทากลับรวมตัวหนาแน่นเหนือยอดเขาแล้ว สีของท้องฟ้าค่อย ๆ หม่นลง ลมเย็นมีกลิ่นฝนติดมาด้วยจาง ๆเธอกำลังจะหันกลับ เสียงเครื่องยนต์จากถนนด้านหน้าไซต์ก็ดังแทรกเข้ามา ตอนแรกหญิงสาวไม่ได้สนใจ จนกระทั่งรถสีดำคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นผ่า
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 19 ผมกำลังตามหัวใจตัวเอง
ตอนที่ 19 ผมกำลังตามหัวใจตัวเองเช้าวันถัดมา ถนนสายยาวที่ทอดตัวขึ้นสู่ภาคเหนือค่อย ๆ พาจิรภพห่างออกจากกรุงเทพฯ ทีละกิโลเมตร ท้องฟ้าในยามแรกยังเปิดกว้างและแจ่มใส แสงแดดอ่อนสาดผ่านกระจกหน้ารถลงบนพวงมาลัยและหลังมือของชายหนุ่ม ทว่าเมื่อเดินทางลึกขึ้นเรื่อย ๆ สีของท้องฟ้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป เมฆสีเทาเริ่มก่อตัวเป็นกลุ่มเหนือแนวภูเขาซึ่งปรากฏราง ๆ อยู่สุดสายตา ราวกับผืนฟ้ากำลังเก็บซ่อนพายุบางอย่างเอาไว้หลังความสงบของเช้าวันใหม่สองข้างทางเปลี่ยนจากตึกสูงและชุมชนหนาแน่นเป็นทุ่งกว้าง บ้านเรือนที่ตั้งห่างกัน และแนวต้นไม้เขียวครึ้มซึ่งทอดยาวไปจนจรดเชิงเขา บางช่วงของถนนมีหมอกบางหลงเหลืออยู่เหนือยอดไม้ แม้แดดจะขึ้นสูงแล้วก็ตาม ภายในรถกลับเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ครางต่ำสม่ำเสมอจิรภพขับรถด้วยตัวเองมาตลอดทาง กระเป๋าเดินทางใบเล็กวางอยู่บนเบาะหลัง ข้างกันเป็นซองเอกสารที่เลขาฯ เตรียมมาให้ก่อนออกเดินทาง หากตั้งแต่พ้นกรุงเทพฯ มา เขายังไม่ได้หยิบมันขึ้นมาเปิดดูแม้แต่ครั้งเดียว สิ่งเดียวที่เขาหยิบขึ้นมาบ่อยเสียยิ่งกว่าโทรศัพท์ในวันทำงาน กลับเป็นโทรศัพท์เครื่องนั้นเอง ชื่อของมุนินทร์ธิตายังอยู่
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 18 ผมจะขึ้นเหนือ ความโกรธรสิกาก็พุ่งขึ้น
ตอนที่ 18 ผมจะขึ้นเหนือ ความโกรธรสิกาก็พุ่งขึ้นช่วงสาย รถของจิรภพแล่นออกจากวัด ต้นไม้สองข้างทางถอยผ่านกระจกไปอย่างรวดเร็ว แต่ชายหนุ่มกลับแทบไม่ได้มองทิวทัศน์ด้านนอกเลย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหลายครั้ง ชื่อของมุนินทร์ธิตายังคงอยู่ในหน้ารายชื่อ เพียงกดโทรออก เขาก็อาจรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน แต่ปลายนิ้วกลับหยุดอยู่เหนือหน้าจอเขาจะโทรไปพูดอะไร ถามว่าเธอถึงบ้านหรือยัง? ถามว่างานเป็นอย่างไร? หรือถามว่าเธอยังคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาเหมือนที่เขาคิดอยู่หรือไม่ จิรภพถอนหายใจ ก่อนวางโทรศัพท์ลงแต่เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็หยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้โทรหามุนินทร์ธิตา“ครับ” เสียงของคนปลายสายดังขึ้น “ช่วยเช็กตารางให้ผมหน่อยครับ พรุ่งนี้ผมมีอะไรที่เลื่อนไม่ได้บ้าง” เขาฟังอยู่ครู่หนึ่ง “ส่วนที่เลื่อนได้ เลื่อนไปก่อนครับ” ปลายสายเหมือนถามบางอย่างเพิ่มเติมจิรภพเงียบไปนิด ก่อนตอบ “ผมจะไปต่างจังหวัดครับ” เขาเว้นจังหวะ ก่อนบอกว่า “ผมจะขึ้นเหนือ”ทันทีที่วางสาย ความรู้สึ
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 17 ใจอยู่ที่ใด จงตามไปที่นั่น
ตอนที่ 17 ใจอยู่ที่ใด จงตามไปที่นั่นเช้าวันรุ่งขึ้น รถของธีรทัตเคลื่อนออกจากโครงการตั้งแต่ฟ้ายังมีหมอกบางเหนือถนนมุนินทร์ธิตานั่งเงียบอยู่ข้างคนขับ กระเป๋าเดินทางวางอยู่ด้านหลัง โทรศัพท์ในมือมีข้อความที่เธอยังไม่ได้เปิดอ่านหลายข้อความ“เมื่อคืนได้นอนบ้างไหมครับ” ธีรทัตถาม“นิดหน่อยค่ะ” “มีอะไรหรือเปล่า” มุนินทร์ธิตาหันไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง“ไม่มีอะไรค่ะพี่ธีร์ มุนแค่อยากกลับไปทำงานแล้ว” ธีรทัตมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า“งั้นกลับบ้านกันครับ” รถค่อย ๆ แล่นห่างออกไป พร้อมกับพามุนินทร์ธิตาออกจากชีวิตประจำวันที่จิรภพเพิ่งเริ่มคุ้นชิน โดยไม่มีใครรู้เลยว่า การกลับเหนือครั้งนี้จะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป///เช้าวันใหม่เหนือวัดเก่าเงียบสงบกว่าทุกวันที่ผ่านมา หมอกบางสีขาวลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือแนวไม้ด้านหลังศาลา แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดผ่านกิ่งโพธิ์เป็นริ้วสีทองทอดลงบนพื้นอิฐเก่า เสียงใบไม้กระทบกันเบา ๆ ตามแรงลมสลับกับเสียงนกที่ร้องแว่วมาจากแนวป่า กลิ่นธูปจาง ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นดินชื้นและกลิ่นดอกจำปีที่ร่วงอยู่ตามลานวัดจิรภพนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าหลวงตา หลังจากถวายของและกรวดน้ำเสร็จเรียบร้อย
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 16 เธอคือคู่หมั้นของคุณ
ตอนที่ 16 เธอคือคู่หมั้นของคุณมุน...สิ้นเสียงเรียกนั้น รสิกาจ้องเขา ไม่ใช่เพียงการออกหน้าปกป้อง แต่เขาเรียกผู้หญิงคนนี้อย่างสนิทสนมตั้งแต่เมื่อไรกัน“ภพเรียกเธอว่ามุนหรือคะ”จิรภพนิ่งไปเล็กน้อย “ก็ชื่อเธอครับ”“แต่รสไม่เคยเห็นภพสนิทกับผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักเร็วขนาดนี้”มุนินทร์ธิตาเริ่มอึดอัดขึ้นมาจริง ๆ เธอไม่ต้องการยืนฟังคู่หมั้นทะเลาะกันเพราะเรื่องของตน“ฉันขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวหมุนตัวออกจากบริเวณนั้นทันที“มุน” เสียงจิรภพดังตามหลังเธอหยุดเพียงครู่เดียว แต่ไม่ได้หันกลับไป “ฉันจะไปห้องน้ำค่ะ” แล้วเดินจากไปรสิกามองตามด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนหันกลับมามองคู่หมั้น“ภพกำลังทำให้รสคิดมากนะคะ”“ไม่มีอะไรให้คิดครับ”“รสก็หวังว่าจะไม่มีค่ะ” เธอพูดเพียงเท่านั้น ก่อนเดินออกไปทางด้านหน้าเพื่อรับโทรศัพท์ที่ดังขึ้นพอดีทว่าความไม่พอใจยังค
รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 15 หญิงงาม ผู้หญิงของคุณ
ตอนที่ 15 หญิงงาม ผู้หญิงของคุณช่วงเย็นของวันนั้น เรือนรับรองแขกหลังเล็กซึ่งตั้งอยู่ด้านข้างโครงการวรเวชเมธาเงียบสงบกว่าบริเวณสำนักงานขายที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก ตัวเรือนสองชั้นตกแต่งด้วยโทนสีอ่อน รายล้อมด้วยสนามหญ้าและแนวไม้ประดับซึ่งช่วยบดบังสายตาจากถนนภายในโครงการ จึงเหมาะสำหรับใช้รับรองแขกหรือพักชั่วคราวในช่วงที่มีงานต้องติดตามต่อเนื่องหลายวันมุนินทร์ธิตาเพิ่งเดินกลับเข้ามาจากสวนพร้อมธีรทัต หลังจากนั่งคุยกันใต้ต้นสาเกอยู่นานพอสมควร“พี่ต้องกลับไปจัดการธุระอีกนิดครับ” ธีรทัตบอกพลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ “มุนอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”“ได้สิคะ มุนไม่ได้เป็นเด็กแล้วนะ”“พี่รู้ครับ แต่เห็นช่วงนี้ชอบเหม่อ”“พี่ธีร์...”หญิงสาวลากเสียงอย่างคนถูกจับผิด ธีรทัตจึงหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือแตะศีรษะเธออย่างที่เคยทำมาตั้งแต่รู้จักกัน“คืนนี้พักผ่อนให้พอนะครับ พรุ่งนี้เราต้องกลับแต่เช้า”“ค่ะ พี่ขับกลับดี ๆ นะคะ”มุนินทร์ธิตายืนส่
Vous vous intéresseriez aussi à
ยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก76.6K Vuesรวมเรื่องแซ่บ (5) NC20+
Beefy Cat187.5K Vuesคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์80.0K Vuesไฟรักเร่าร้อน🔥 NC18++
Me'JinJIn92.7K Vuesรักเพียงใจ
SHASHA118 Vuesพี่รหัสจอมซึนอ้อนรักหวานใจยัยซูเปอร์โมเดล [ nc 20+]
มนต์ศิขริน112 Vuesที่นี่ไม่รับซ่อม...คุณหนู
เหนือ กว่าความคาดหมาย62 Vuesหมอร้ายคลั่งรัก
เพลงรัก124 Vues
