LOGINShare
ตอนที่ 03 ของที่เงินซื้อไม่ได้
publish date:
2026-09-03 21:37:10รักหลงระเริงไฟ ตอนที่ 03 ของที่เงินซื้อไม่ได้ นามปากกา มุกรัญจวน
“เพิ่มข้อเสนออีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์”
เสียงทุ้มเรียบดังขึ้นกลางห้องประชุมชั้นสามสิบแปดของสำนักงานใหญ่กลุ่มวรเวชเมธา
ผู้บริหารฝ่ายจัดซื้อเงยหน้าจากเอกสารทันที “คุณภพครับ ตัวเลขนี้สูงกว่าราคาตลาดเกือบ สามเท่าแล้วนะครับ”
จิรภพ วรเวชเมธา ปิดแฟ้มตรงหน้าอย่างไม่รีบร้อน “ผมไม่ได้ถามว่าราคาตลาดเท่าไร ผมถามว่า ถ้าเพิ่มอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ อินทรเทพจะขายหรือเปล่า”
“จากคำตอบล่าสุด........ไม่น่าครับ เขายืนยันว่าไหมทับทิมผืนต้นแบบเป็นสมบัติของตระกูล ไม่มีนโยบายจำหน่าย”
“เหตุผล?”
“แจ้งเพียงว่าเป็นมรดกของครอบครัวครับ”
จิรภพเอนหลังพิงเก้าอี้ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเบา ๆ สองครั้ง “แล้วผ้าอื่น”
“ยินดีร่วมงานทั้งหมด เขาส่งตัวอย่างเบื้องต้นมาสิบสองแบบ ทีมออกแบบชอบมากครับ”
“แต่ไม่ใช่ผืนที่เราอยากใช้เป็นชิ้นหลัก”
“ครับ”
ชายหนุ่มทอดสายตามองกรุงเทพฯ นอกกระจกสูงจากพื้นจรดเพดาน โครงการใหม่ของวรเวชเมธา ตั้งอยู่ห่างไปไม่กี่กิโลเมตร ห้าปีตั้งแต่ซื้อที่ ออกแบบ แก้แบบ เจรจากับผู้ร่วมทุน และผ่านปัญหาก่อสร้าง นับไม่ถ้วน มันกำลังเข้าสู่ช่วงสุดท้ายก่อนเปิดตัว
เขาไม่ชอบคำว่า “เกือบสมบูรณ์”
หากจะเปิด โครงการนี้ต้องมีสิ่งที่ทำให้ผู้คนจำได้ ไม่ใช่เพียงอาคารหรูแห่งใหม่ที่หน้าตา เหมือนอีกสิบแห่งในกรุงเทพฯ แนวคิดหลักคือ Thai Heritage Reimagined ความเป็นไทยที่ถูก ตีความใหม่อย่างร่วมสมัย เขาจึงไม่ต้องการลายไทยสำเร็จรูปติดผนัง แต่ต้องการงานที่มีเจ้าของ มีช่าง มีประวัติ และมีความเฉพาะตัว ไหมทับทิมสีเลือดตรงโจทย์นั้นทุกอย่าง
“เตรียมทางเลือกใหม่” จิรภพสรุป “ถ้าซื้อไม่ได้ ขอสิทธิ์ยืมจัดแสดง หรือสั่งทอผืนใหม่”
ผู้บริหารรับคำ ก่อนเสียงเคาะประตูดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ประตูก็ถูกเปิด
“พี่ภพ”
พิมพ์พิชชา วรเวช ยื่นหน้าเข้ามา “ประชุมอยู่เหรอ”
จิรภพมองนาฬิกา “พิมพ์”
“โอเค ๆ รู้แล้ว ผิดกฎ” เธอยกมือไหว้คนในห้อง “ขอโทษทุกคนนะคะ มีเรื่องด่วนกับพี่ชายสุดที่รัก”
เมื่อผู้บริหารทยอยออกไป พิมพ์พิชชาก็เดินมาหยิบแฟ้มบนโต๊ะอย่างถือวิสาสะ
“ยังไม่เลิกตามตื๊อไหมทับทิมอีก?”
“ใครใช้คำว่าตื๊อ”
“มุนใช้”
สายตาของจิรภพหยุด “รู้จักเจ้าของ?”
“อ้าว ยังไม่มีใครบอกพี่เหรอ มุนเป็นเพื่อนพิมพ์ตั้งแต่มหา’ลัยค่ะ”
ชายหนุ่มมองลูกพี่ลูกน้องนิ่ง “แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก”
“ตอนทีมออกแบบถาม เขาถามเรื่องผ้า ไม่ได้ถามประวัติเพื่อนพิมพ์นี่”
“แล้วทำไมไม่ช่วยติดต่อ”
“เพราะรู้ว่ามุนไม่ขายผืนเก่า”
“ทุกอย่างมีราคา”
พิมพ์พิชชาหัวเราะทันที “ประโยคนี้ห้ามพูดต่อหน้ามุนเด็ดขาด”
“ทำไม”
“ได้โดนเชิญกลับก่อนดื่มน้ำแน่ค่ะ”
เธอพลิกดูภาพไหมทับทิมในแฟ้ม “พิมพ์เคยเห็นผืนจริงนะ”
“ที่ไหน”
“บ้านมุนไงคะ”
“แล้วเป็นอย่างไร”
“พูดยากค่ะ สีมันไม่เหมือนในรูป เวลาโดนแสงมันเปลี่ยนเฉด เหมือนมีชีวิตชีวา”
“มีรูปไหม”
“ไม่มี บ้านนั้นไม่ให้ถ่ายผืนต้นแบบ”
“แล้วเธอเห็นได้อย่างไร”
“งานครบรอบตระกูล มุนเอาออกมา แล้วนางใส่เองด้วย”
จิรภพเงยหน้า “ใส่?”
“ใช่ค่ะ มุนทำเป็นชุดไทยค่ะ”
“แล้วเป็นอย่างไร”
พิมพ์พิชชาอมยิ้ม “สวยมาก”
“ผ้า?”
“คน”
จิรภพหยิบปากกาขึ้น “ไม่เกี่ยวกับงาน”
“ก็พี่ถามเองอะ”
“นัดให้หน่อย”
“ใคร”
“เพื่อนเธอ”
พิมพ์พิชชาชะงัก “พี่จะไปเอง?”
“ใช่”
“นี่ผ้านะพี่ภพ ไม่ใช่ดีลที่ดินพันล้าน”
“โครงการนี้ไม่มีอะไรเล็ก”
พิมพ์ถอนหายใจแล้วหยิบโทรศัพท์ “ก็ได้ แต่เตือนก่อน อย่าไปใช้วิธีซื้อทุกอย่างแบบนักธุรกิจ ใหญ่กับมุน”
“พี่ไม่ได้ดูถูกของเขา”
“รู้ แต่พี่ชอบพูดราคา”
“ธุรกิจไม่พูดราคาแล้วพูดอะไร”
“พูดเรื่องคุณค่าบ้างก็ได้ค่ะ”
เขามองเธอ “เธอคิดว่าผมสร้างโรงแรมโดยไม่รู้จักคำว่าคุณค่า?”
พิมพ์พิชชาหยุดยิ้มเล็กน้อย “งั้นก็ไปพิสูจน์เองค่ะ”
Latest chapter
รักหลงระเริงไฟ พิมพ์แขคือใคร
หมอคร้ามพยายามนึกชื่อเต็มของนาง ทว่าความทรงจำจากคำบอกเล่าเมื่อหลายสิบปีก่อนกลับเลือนรางเกินไป สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจเก็บสมุดข่อยลงกล่องไม้ หากต้องการรู้ความจริง คงต้องไปยังคุ้มอินทรเทพด้วยตัวเอง ขณะเดียวกัน รสิกานั่งอยู่ในรถด้วยใบหน้าบึ้งตึง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรายชื่อผู้ติดต่อ ก่อนเลื่อนหาชื่อกานดา หญิงสาวกดโทรออก “พี่กานคะ รสมีเรื่องอยากถาม” “ว่าไงจ๊ะ ไปเชียงใหม่เป็นยังไงบ้าง” “หมอคร้ามไม่ยอมช่วยค่ะ” ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ “แล้วเขาว่ายังไง” “พูดแต่เรื่องเวรกรรม เรื่องคนตาย แล้วก็บอกว่าไม่ควรบังคับใจใคร” กานดาถอนหายใจ “พี่เคยบอกแล้วนะว่าคนพวกนี้เชื่อถือไม่ได้ทั้งหมด” “แต่พี่เคยบอกว่ามีคนทำแล้วได้ผลไม่ใช่หรือคะ” “พี่แค่เล่าเรื่องที่ได้ยินมา ไม่ได้ยืนยันว่าเป็นเรื่องจริง” รสิกาเม้มริมฝีปาก “พี่กานรู้จักคนอื่นอีกไหมคะ” “รส...พี่ว่าเราควรกลับมาคุยกับภพให้รู้เรื่องก่อน” “รสคุยแล้วค่ะ!” เธอตอบเสียงแข็ง ก่อนรีบลดน้ำเสียงลง “ขอโทษค่ะพี่ รสแค่เหนื่อย” กานดาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างระมัดระวัง “พี่ไม่อยากแนะนำใครเพิ่มแล้วนะ เรื่องแบบนี้เสี่ย
รักหลงระเริงไฟ ผู้หญิงที่ถูกกล่าวหาว่าใช้มนตร์ดำ
รุ่งเช้า หมอกบางยังปกคลุมหมู่บ้านแม่ลานเมื่อรสิกากลับมายังบ้านไม้ของหมอคร้ามเป็นครั้งที่สาม เธอเลือกสวมชุดเดรสสีดำเรียบหรู รวบผมขึ้นอย่างประณีต และแต่งหน้าเพื่อปกปิดร่องรอยความอ่อนล้าจากการนอนไม่หลับ แม้ภายนอกจะดูสง่างามไม่ต่างจากทุกวัน แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความกระวนกระวายที่ยากจะระงับ เมื่อคืนเธอฝันว่าจิรภพกำลังเดินจากไปพร้อมผู้หญิงคนหนึ่ง เธอพยายามวิ่งตาม เรียกชื่อเขาจนเสียงแหบแห้ง แต่ชายหนุ่มกลับไม่หันมามอง กระทั่งทั้งสองเดินหายเข้าไปในเรือนไม้เก่า ทิ้งให้เธอยืนอยู่ท่ามกลางความมืดเพียงลำพัง รสิกาตื่นขึ้นพร้อมน้ำตาเปียกหมอน ความฝันนั้นทำให้เธอยิ่งหวาดกลัวว่าตนกำลังจะสูญเสียทุกอย่างจริง ๆ เมื่อเดินมาถึงใต้ถุนบ้าน เธอกลับพบว่าหมอคร้ามไม่ได้จัดเตรียมเครื่องประกอบพิธีอย่างที่คาดหวัง ชายชรานั่งอยู่บนแคร่ไม้โดยมีเพียงถ้วยชา สมุดข่อยเก่า และผ้าเช็ดหน้าสีขาวพับเรียบร้อยวางอยู่ตรงหน้า “ท่านเตรียมของเสร็จแล้วหรือคะ” หมอคร้ามเงยหน้าขึ้นมอง “นั่งก่อน” น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่สีหน้ากลับเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง รสิกานั่งลงตรงข้าม ก่อนเหลือบมองผ้าเช็ดหน้าของมุนินทร์ธิ
รักหลงระเริงไฟ รักพี่เสียดายน้อง
เธอไม่อยากเสียจิรายุไป แต่ก็ไม่ต้องการให้เขาเรียกร้องสถานะที่เธอยังไม่พร้อมมอบให้ สุดท้ายหญิงสาวจึงตอบเพียงว่า ‘กลับไปแล้วเราค่อยคุยกันนะคะ’ หลังส่งข้อความ เธอปิดโทรศัพท์แล้ววางลงบนโต๊ะหัวเตียง ก่อนทิ้งตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยอ่อน แต่แม้จะหลับตา ความคิดก็ยังไม่สงบ รสิกาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังยืนอยู่กลางทางแยกที่ไม่ว่าจะเลือกเดินไปทางไหน ก็ต้องสูญเสียบางอย่าง ขณะเดียวกัน ที่คุ้มอินทรเทพ มุนินทร์ธิตานั่งอยู่บนเตียงพร้อมสมุดบันทึกเล่มเดิม เธอเพิ่งเล่าเรื่องการมาของรสิกาให้จิรภพฟังทางโทรศัพท์ โดยพยายามเล่าเฉพาะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่กล่าวโทษหรือแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับคู่หมั้นของเขา “ผมขอโทษนะครับที่รสไปหาคุณถึงบ้าน” น้ำเสียงของจิรภพเต็มไปด้วยความหนักใจ “ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ มุนเข้าใจว่าเธอคงกังวล” “แต่เธอไม่ควรไปกดดันคุณ” “คุณภพคะ” หญิงสาวเอ่ยแทรกอย่างนุ่มนวล “มุนคิดว่าคุณควรคุยกับเธอให้ชัดเจนค่ะ” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง &ld
รักหลงระเริงไฟ เงาแค้นใต้แสงตะเกียง
ตะเกียงซึ่งคนรุ่นก่อนของเขาเคยกล่าวถึงด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น ชายชราเอื้อมมือหยิบสมุดข่อยขึ้นมาเปิดหน้าที่มีภาพวาดแม่นางนิน ภาพนั้นถูกวาดด้วยหมึกสีดำและระบายสีอย่างเรียบง่าย แต่รายละเอียดของใบหน้าและเครื่องแต่งกายกลับประณีตจนดูเหมือนผู้วาดรู้จักนางเป็นอย่างดี ใต้ภาพมีข้อความเก่าแก่เขียนไว้หลายบรรทัด หมอคร้ามอ่านซ้ำอย่างเชื่องช้า บรรทัดหนึ่งกล่าวถึงหญิงสาวผู้ถูกกล่าวหาว่าใช้มนตร์เสน่ห์ล่อลวงชายคนรัก ส่วนอีกบรรทัดบันทึกเรื่องการประกอบพิธีในคืนฝนตกหนัก แต่หน้าถัดไปกลับถูกฉีกออกจนเหลือเพียงเศษกระดาษติดอยู่กับสันสมุด “ใครกันแน่ที่เป็นคนเริ่มเรื่องทั้งหมด” เขาพึมพำกับตัวเอง ตลอดชีวิตที่ผ่านมา หมอคร้ามได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับแม่นางนินจากผู้เป็นอาจารย์หลายครั้ง แต่ไม่เคยมีใครบอกได้แน่ชัดว่านางเป็นผู้กระทำผิดหรือเป็นเหยื่อของความริษยา บันทึกที่ตกทอดมาถึงเขาก็ขาดหายหลายส่วน จนไม่อาจแยกความจริงออกจากคำกล่าวหาได้ สิ่งเดียวที่ชายชราจำได้แม่นยำคือคำเตือนของอาจารย์ก่อนเสียชีวิต อย่ารับทำพิธีเกี่ยวกับคนตระกูลอินทรเทพ หากไม่รู
รักหลงระเริงไฟ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครคะ
ชายชราเปิดดูอยู่หลายหน้า ก่อนหยุดตรงหน้าที่มีภาพวาดหญิงสาวในเครื่องแต่งกายล้านนา รสิกาชะโงกมองด้วยความสนใจ “ผู้หญิงคนนี้เป็นใครคะ” หมอคร้ามรีบปิดสมุด “คนในอดีต” “เกี่ยวอะไรกับเรื่องของฉัน” “อาจเกี่ยว หรืออาจบ่เกี่ยว” รสิกาเริ่มหมดความอดทนกับคำตอบกำกวม “ท่านคะ ฉันไม่ได้มีเวลามากนัก ถ้าต้องใช้เงินเท่าไหร่ก็บอกมาเถอะค่ะ” ชายชราหันมามองเธอ “เงินของเอ็งซื้อเวลาที่เสียไปบ่ได้ และซื้อความผิดที่คนตายแบกไว้บ่ได้เช่นกัน” ความเงียบเข้าปกคลุมใต้ถุนบ้าน รสิกาไม่เข้าใจว่าทำไมหมอคร้ามจึงเอาแต่พูดถึงคนตาย ทั้งที่เธอต้องการเพียงให้จิรภพกลับมารัก “ฉันไม่สนใจเรื่องคนตายค่ะ” เธอตอบในที่สุด “ฉันสนใจแค่คู่หมั้นของฉัน” หมอคร้ามมองเธอด้วยแววตาเหนื่อยล้า “นั่นแหละที่ข้ากลัว” ชายชราหยิบผ้าเช็ดหน้าของมุนินทร์ธิตาขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนวางไว้ใกล้ตะเกียงทองเหลือง “คืนนี้ข้าจะตรวจดูเรื่องของแม่ญิงคนนี้ก่อน เอ็งกลับไปพักเสีย พรุ่งนี้ค่อยมาเอาคำตอบ” “แล้วของชิ้นนี้ล่ะคะ” “ฝากไว้กับข้า” รสิกาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้า “ตกลงค่ะ แต่ฉันหวังว่าท่านจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง
รักหลงระเริงไฟ มนตร์เสน่ห์ที่ไม่อาจถอนคืน
แต่ความกลัวเสียหน้าในวันข้างหน้า ยังไม่รุนแรงเท่าความเจ็บปวดเมื่อนึกถึงวันที่จิรภพอาจยืนเคียงข้างผู้หญิงคนอื่น ภาพมุนินทร์ธิตาปรากฏขึ้นในความคิดอีกครั้ง ใบหน้าสวยหวาน ท่าทางสุภาพ และน้ำเสียงสงบนิ่งของผู้หญิงคนนั้นทำให้รสิกายิ่งรู้สึกขุ่นเคือง เธอเกลียดที่อีกฝ่ายไม่แสดงความหวาดกลัว ไม่พยายามแก้ตัวอย่างร้อนรน และไม่ได้มีท่าทีเหมือนผู้หญิงที่กำลังทำความผิด โดยเฉพาะประโยคที่ว่า หากจิรภพถอนหมั้นแล้ว เรื่องของวันข้างหน้ายังตอบไม่ได้ สำหรับรสิกา นั่นไม่ต่างจากการยอมรับว่ามุนินทร์ธิตาพร้อมจะรับจิรภพไว้ทันทีที่เขาเป็นอิสระ “ไม่มีทางหรอก” เธอพึมพำกับตัวเอง “ฉันไม่มีวันยกภพให้ใคร” โทรศัพท์บนตักสั่นขึ้น ข้อความจากจิรายุปรากฏบนหน้าจอ ‘พี่รสครับ ถึงเชียงใหม่ปลอดภัยดีใช่ไหม ผมโทรหาแล้วพี่ไม่รับ ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกผมนะครับ’ รสิกาอ่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบสั้น ๆ ว่าเธอสบายดีและกำลังทำธุระ จากนั้นจึงปิดหน้าจอโดยไม่รอคำตอบ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับจิรายุกำลังกลายเป็นปัญหาที่เธอไม่อยากเผชิญในเวลานี้ ชายหนุ่มอ่อนโยนและพร้อมทำทุกอย่างเพื่อเธอ แต่ทุกครั้งที่เขาพูดถึงอนาคต รสิกากลับรู
You May Also Like
พิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย130.6K viewsคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์230.9K viewsรวมเรื่องแซ่บ (1) NC20+
Beefy Cat75.9K viewsประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่220.8K viewsเกิดใหม่ในยุค80ภรรยาลับของท่านนายพลจอมดุ
ปะหนัน269 viewsรักอับปาง
เขียว_หวาน110 viewsบัญชีรัก ฉบับ นายช่าง
เหนือ กว่าความคาดหมาย94 viewsเล่ห์หัสดิน (ซีรีส์บ้านไร่ / หัสดิน VS ธารธารา)
MOONY MAY72 views
