LOGINตอนที่ 16 เธอคือคู่หมั้นของคุณ
มุน...สิ้นเสียงเ
ตอนที่ 20 จะคิดถึงเขาทำไมมุนินทร์ธิตาเดินมาตามทางดินเล็ก ๆ ด้านข้างไซต์งาน เธอไม่ได้โกรธธีรทัตจริงจัง เพียงแต่ไม่อยากยอมรับว่าคำพูดนั้นแทงถูกตรงจุดเสียจนเถียงไม่ออก ตั้งแต่กลับมาถึงเหนือ เธอพยายามเอางานเข้ากลบความคิดทุกอย่าง แต่ยิ่งพยายามไม่คิด กลับยิ่งคิด บางครั้งขณะอ่านเอกสารก็เผลอนึกถึงสายตาคู่นั้น บางครั้งเมื่อโทรศัพท์ดัง หัวใจก็เผลอกระตุกเพราะคิดว่าอาจเป็นเขา แล้วพอเห็นว่าไม่ใช่... กลับรู้สึกผิดหวังอย่างน่าหงุดหงิด “บ้าจริง...” หญิงสาวพึมพำพลางใช้ปลายรองเท้าเขี่ยก้อนกรวดเล็ก ๆ บนทาง“จะคิดถึงเขาทำไม” คำถามนั้นลอยหายไปกับสายลมโดยไม่มีคำตอบลมจากแนวเขาพัดแรงขึ้นจนปอยผมที่หลุดจากมวยต่ำปลิวระแก้ม มุนินทร์ธิตายกมือขึ้นทัดผมหลังใบหู ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้า เมื่อเช้ายังมีแสงแดดอยู่บ้าง แต่เวลานี้เมฆสีเทากลับรวมตัวหนาแน่นเหนือยอดเขาแล้ว สีของท้องฟ้าค่อย ๆ หม่นลง ลมเย็นมีกลิ่นฝนติดมาด้วยจาง ๆเธอกำลังจะหันกลับ เสียงเครื่องยนต์จากถนนด้านหน้าไซต์ก็ดังแทรกเข้ามา ตอนแรกหญิงสาวไม่ได้สนใจ จนกระทั่งรถสีดำคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นผ่า
ตอนที่ 19 ผมกำลังตามหัวใจตัวเองเช้าวันถัดมา ถนนสายยาวที่ทอดตัวขึ้นสู่ภาคเหนือค่อย ๆ พาจิรภพห่างออกจากกรุงเทพฯ ทีละกิโลเมตร ท้องฟ้าในยามแรกยังเปิดกว้างและแจ่มใส แสงแดดอ่อนสาดผ่านกระจกหน้ารถลงบนพวงมาลัยและหลังมือของชายหนุ่ม ทว่าเมื่อเดินทางลึกขึ้นเรื่อย ๆ สีของท้องฟ้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป เมฆสีเทาเริ่มก่อตัวเป็นกลุ่มเหนือแนวภูเขาซึ่งปรากฏราง ๆ อยู่สุดสายตา ราวกับผืนฟ้ากำลังเก็บซ่อนพายุบางอย่างเอาไว้หลังความสงบของเช้าวันใหม่สองข้างทางเปลี่ยนจากตึกสูงและชุมชนหนาแน่นเป็นทุ่งกว้าง บ้านเรือนที่ตั้งห่างกัน และแนวต้นไม้เขียวครึ้มซึ่งทอดยาวไปจนจรดเชิงเขา บางช่วงของถนนมีหมอกบางหลงเหลืออยู่เหนือยอดไม้ แม้แดดจะขึ้นสูงแล้วก็ตาม ภายในรถกลับเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ครางต่ำสม่ำเสมอจิรภพขับรถด้วยตัวเองมาตลอดทาง กระเป๋าเดินทางใบเล็กวางอยู่บนเบาะหลัง ข้างกันเป็นซองเอกสารที่เลขาฯ เตรียมมาให้ก่อนออกเดินทาง หากตั้งแต่พ้นกรุงเทพฯ มา เขายังไม่ได้หยิบมันขึ้นมาเปิดดูแม้แต่ครั้งเดียว สิ่งเดียวที่เขาหยิบขึ้นมาบ่อยเสียยิ่งกว่าโทรศัพท์ในวันทำงาน กลับเป็นโทรศัพท์เครื่องนั้นเอง ชื่อของมุนินทร์ธิตายังอยู่
ตอนที่ 18 ผมจะขึ้นเหนือ ความโกรธรสิกาก็พุ่งขึ้นช่วงสาย รถของจิรภพแล่นออกจากวัด ต้นไม้สองข้างทางถอยผ่านกระจกไปอย่างรวดเร็ว แต่ชายหนุ่มกลับแทบไม่ได้มองทิวทัศน์ด้านนอกเลย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหลายครั้ง ชื่อของมุนินทร์ธิตายังคงอยู่ในหน้ารายชื่อ เพียงกดโทรออก เขาก็อาจรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน แต่ปลายนิ้วกลับหยุดอยู่เหนือหน้าจอเขาจะโทรไปพูดอะไร ถามว่าเธอถึงบ้านหรือยัง? ถามว่างานเป็นอย่างไร? หรือถามว่าเธอยังคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาเหมือนที่เขาคิดอยู่หรือไม่ จิรภพถอนหายใจ ก่อนวางโทรศัพท์ลงแต่เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็หยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้โทรหามุนินทร์ธิตา“ครับ” เสียงของคนปลายสายดังขึ้น “ช่วยเช็กตารางให้ผมหน่อยครับ พรุ่งนี้ผมมีอะไรที่เลื่อนไม่ได้บ้าง” เขาฟังอยู่ครู่หนึ่ง “ส่วนที่เลื่อนได้ เลื่อนไปก่อนครับ” ปลายสายเหมือนถามบางอย่างเพิ่มเติมจิรภพเงียบไปนิด ก่อนตอบ “ผมจะไปต่างจังหวัดครับ” เขาเว้นจังหวะ ก่อนบอกว่า “ผมจะขึ้นเหนือ”ทันทีที่วางสาย ความรู้สึ
ตอนที่ 17 ใจอยู่ที่ใด จงตามไปที่นั่นเช้าวันรุ่งขึ้น รถของธีรทัตเคลื่อนออกจากโครงการตั้งแต่ฟ้ายังมีหมอกบางเหนือถนนมุนินทร์ธิตานั่งเงียบอยู่ข้างคนขับ กระเป๋าเดินทางวางอยู่ด้านหลัง โทรศัพท์ในมือมีข้อความที่เธอยังไม่ได้เปิดอ่านหลายข้อความ“เมื่อคืนได้นอนบ้างไหมครับ” ธีรทัตถาม“นิดหน่อยค่ะ” “มีอะไรหรือเปล่า” มุนินทร์ธิตาหันไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง“ไม่มีอะไรค่ะพี่ธีร์ มุนแค่อยากกลับไปทำงานแล้ว” ธีรทัตมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า“งั้นกลับบ้านกันครับ” รถค่อย ๆ แล่นห่างออกไป พร้อมกับพามุนินทร์ธิตาออกจากชีวิตประจำวันที่จิรภพเพิ่งเริ่มคุ้นชิน โดยไม่มีใครรู้เลยว่า การกลับเหนือครั้งนี้จะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป///เช้าวันใหม่เหนือวัดเก่าเงียบสงบกว่าทุกวันที่ผ่านมา หมอกบางสีขาวลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือแนวไม้ด้านหลังศาลา แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดผ่านกิ่งโพธิ์เป็นริ้วสีทองทอดลงบนพื้นอิฐเก่า เสียงใบไม้กระทบกันเบา ๆ ตามแรงลมสลับกับเสียงนกที่ร้องแว่วมาจากแนวป่า กลิ่นธูปจาง ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นดินชื้นและกลิ่นดอกจำปีที่ร่วงอยู่ตามลานวัดจิรภพนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าหลวงตา หลังจากถวายของและกรวดน้ำเสร็จเรียบร้อย
ตอนที่ 16 เธอคือคู่หมั้นของคุณมุน...สิ้นเสียงเรียกนั้น รสิกาจ้องเขา ไม่ใช่เพียงการออกหน้าปกป้อง แต่เขาเรียกผู้หญิงคนนี้อย่างสนิทสนมตั้งแต่เมื่อไรกัน“ภพเรียกเธอว่ามุนหรือคะ”จิรภพนิ่งไปเล็กน้อย “ก็ชื่อเธอครับ”“แต่รสไม่เคยเห็นภพสนิทกับผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักเร็วขนาดนี้”มุนินทร์ธิตาเริ่มอึดอัดขึ้นมาจริง ๆ เธอไม่ต้องการยืนฟังคู่หมั้นทะเลาะกันเพราะเรื่องของตน“ฉันขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวหมุนตัวออกจากบริเวณนั้นทันที“มุน” เสียงจิรภพดังตามหลังเธอหยุดเพียงครู่เดียว แต่ไม่ได้หันกลับไป “ฉันจะไปห้องน้ำค่ะ” แล้วเดินจากไปรสิกามองตามด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนหันกลับมามองคู่หมั้น“ภพกำลังทำให้รสคิดมากนะคะ”“ไม่มีอะไรให้คิดครับ”“รสก็หวังว่าจะไม่มีค่ะ” เธอพูดเพียงเท่านั้น ก่อนเดินออกไปทางด้านหน้าเพื่อรับโทรศัพท์ที่ดังขึ้นพอดีทว่าความไม่พอใจยังค
ตอนที่ 15 หญิงงาม ผู้หญิงของคุณช่วงเย็นของวันนั้น เรือนรับรองแขกหลังเล็กซึ่งตั้งอยู่ด้านข้างโครงการวรเวชเมธาเงียบสงบกว่าบริเวณสำนักงานขายที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก ตัวเรือนสองชั้นตกแต่งด้วยโทนสีอ่อน รายล้อมด้วยสนามหญ้าและแนวไม้ประดับซึ่งช่วยบดบังสายตาจากถนนภายในโครงการ จึงเหมาะสำหรับใช้รับรองแขกหรือพักชั่วคราวในช่วงที่มีงานต้องติดตามต่อเนื่องหลายวันมุนินทร์ธิตาเพิ่งเดินกลับเข้ามาจากสวนพร้อมธีรทัต หลังจากนั่งคุยกันใต้ต้นสาเกอยู่นานพอสมควร“พี่ต้องกลับไปจัดการธุระอีกนิดครับ” ธีรทัตบอกพลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ “มุนอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”“ได้สิคะ มุนไม่ได้เป็นเด็กแล้วนะ”“พี่รู้ครับ แต่เห็นช่วงนี้ชอบเหม่อ”“พี่ธีร์...”หญิงสาวลากเสียงอย่างคนถูกจับผิด ธีรทัตจึงหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือแตะศีรษะเธออย่างที่เคยทำมาตั้งแต่รู้จักกัน“คืนนี้พักผ่อนให้พอนะครับ พรุ่งนี้เราต้องกลับแต่เช้า”“ค่ะ พี่ขับกลับดี ๆ นะคะ”มุนินทร์ธิตายืนส่







