Todos los capítulos de สามีเจ้าขา อย่าเย็นชากับภรรยานักเลย: Capítulo 21 - Capítulo 30

เสียงเสื้อผ้าที่ถูกฉีกทึ้งและโยนทิ้งดังก้องไปทั่วห้องอาบน้ำหินอ่อนอันกว้างใหญ่ ไอน้ำสีขาวขุ่นลอยอวลฟุ้งกระจาย บดบังวิสัยทัศน์จนดูพร่ามัว ทว่ากลับไม่อาจบดบังเรือนร่างขาวผ่องเปลือยเปล่าของเจิ้งลั่วอี ที่กำลังสั่นสะท้านอยู่เบื้องหน้าเซียวจิ้นเหยียนได้เลย เซียวจิ้นเหยียนไม่รอช้า เขารวบร่างบอบบางที่ไร้ปราการขวางกั้น ก้าวลงไปในสระน้ำอุ่นที่ถูกขุดลึกลงไปในพื้นหินอ่อน น้ำอุ่นจัดโอบล้อมผิวกายของคนทั้งสอง ทว่าความร้อนของน้ำยังไม่อาจเทียบเท่ากับอุณหภูมิร่างกายที่กำลังเดือดพล่านของหมาบ้าแห่งราชสำนักได้ เขาดึงร่างของนางเข้ามาแนบชิด แผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นเสียดสีกับยอดปทุมถันสีอิงเถาของนางจนมันชูชันชี้หน้าเขาอย่างท้าทาย เซียวจิ้นเหยียนก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง สูบดมกลิ่นกายหอมหวานที่ผสมผสานกับกลิ่นสุราจางๆด้วยความหลงใหล ฝ่ามือใหญ่ที่หยาบกร้านลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังและสะโพกกลมกลึง บีบเคล้นเฟ้นคลึงอย่างหนักมือเพื่อลงทัณฑ์สตรีที่กล้าเอ่ยปากขอยกเลิกงานแต่งงาน "อื้อ..ท่านพี่..ข้าเจ็บ.." ลั่วอีร้องครางประท้วงเบาๆ เมื่อเขาบีบสะโพกของนางจนเป็นรอยนิ้วมือ "เจ็บสิดี เจ้าจะได้จำใส

บนใบหน้างามแดงระเรื่อและยกยิ้มขึ้นมาราวกับติดอยู่ในห้วงแห่งความฝันที่ไร้ทางออก เจิ้งลั่วอีปรับความเข้าใจกับสามีได้อย่างลึกซึ้งและเร่าร้อนจนแทบสิ้นสติแล้ว และนางในยามนี้กำลังถูกต้าหนิว ต้าหนิงและหมัวมัวอาวุโสที่ถูกส่งตรงมาจากพระราชวัง ช่วยกันแต่งกายอย่างงดงามวิจิตรบรรจงที่สุดในชีวิต เพื่อเตรียมตัวเข้าสู่พิธีการกราบไหว้ฟ้าดินอันแสนสำคัญจางหว่านชิงที่นั่งกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ เมื่อทอดสายตามองเห็นท่าทีของสหายรักที่ดีขึ้นราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ นางก็พอจะเดาเรื่องราวทั้งหมดได้ทะลุปรุโปร่ง สหายรักของนางและว่าที่สามีฉายาหมาบ้าแห่งราชสำนักน่าจะปรับความเข้าใจกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ดูก็รู้จากสายตาของท่านราชครูเซียวในวันนั้นที่หอน้ำชา ว่าเขาหวงแหนและคลั่งรักลั่วอีมากเพียงใด เพราะอย่างนั้นการแต่งงานที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่อึดใจนี้ จึงไม่ได้มาจากการถูกบังคับขืนใจ หรือการคลุมถุงชนเพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองอีกต่อไป แต่มันมาจากความเต็มใจและความรักของคนทั้งคู่ต่างหากเมื่อแต่งกายและประทินโฉมเสร็จสิ้น สาวใช้และหมัวมัวก็ถอยร่นออกไปรอที่ด้านนอกเรือน เพื่อเปิดโอกาสให้ว่าที่เจ้าสาวได้เตรียมตัวเตรียมใจ หว

ไท่ซานเดินนำจางหว่านชิงลัดเลาะออกจากความวุ่นวายของโถงจัดเลี้ยง มุ่งหน้ามายังเรือนรับรองแขกที่เจิ้งลั่วอีได้สั่งการให้บ่าวไพร่จัดเตรียมเอาไว้ให้สหายรักเป็นอย่างดี เนื่องจากวันนี้ที่จวนราชครูมีงานใหญ่ และหว่านชิงก็ดื่มสุราไปไม่น้อย ลั่วอีจึงไม่ยอมให้สหายต้องนั่งรถม้ากลับจวนตระกูลจางในยามวิกาลเมื่อเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องพักที่ถูกประดับด้วยโคมไฟสว่างไสว องครักษ์หนุ่มก็ค้อมศีรษะลงเล็กน้อย รักษาระยะห่างอย่างระมัดระวัง"ถึงห้องพักของคุณหนูแล้วขอรับ หากขาดเหลือสิ่งใด โปรดเรียกใช้สาวใช้ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกได้เลย..ข้าน้อยขอตัว"ทว่าในจังหวะที่ไท่ซานกำลังจะหมุนตัวกลับ จางหว่านชิงที่แสร้งทำเป็นเมามายเดินเซไปเซมาเมื่อครู่ กลับยกยิ้มกริ่มขึ้นมาที่มุมปาก มือเรียวบางเอื้อมออกไปคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อสีดำสนิทของเขา ก่อนจะออกแรงดึงร่างสูงใหญ่ขององครักษ์เงาให้ถลำเข้าประตูมาด้วยกันอย่างรวดเร็วเสียงประตูไม้ปิดลงพร้อมกับเสียงลงกลอนแน่นหนาด้วยฝีมือของสตรีร่างเล็ก ไท่ซานเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ยังไม่ทันที่เขาจะขยับตัว จางหว่านชิงก็ผลักแผ่นหลังกว้างของเขาให้ไปแนบชิดติดกับกำแพงห้อง ก่อนที่นางจะก้าวเข้

ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจภายในห้องหอที่ถูกประดับประดาด้วยสีแดงมงคล ใบหน้าที่แสนหล่อเหลาทว่าเย็นเยียบดุจน้ำแข็งของเซียวจิ้นเหยียนค่อยๆแสยะยิ้มออกมา..มันเป็นรอยยิ้มของคนบ้าที่กำลังจะลงทัณฑ์ผู้อื่นอย่างแท้จริงเขาก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อมองหน้าฮูหยินคนงามที่ยังคงถูกโอบกอดเอาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นช่างอ่อนโยนและนุ่มนวลขัดกับบรรยากาศที่น่าสะพรึงกลัวรอบด้าน"ว่าอย่างไรลั่วอี..ฮูหยินของข้า เจ้าต้องการให้ข้าจัดการกับเศษสวะพวกนี้เช่นไรดี จะให้องครักษ์ของข้าตัดมือที่มันเคยบังอาจปาลูกบอลใส่เจ้า ตัดขาทั้งสองข้างไม่ให้มันเดินได้อีก หรือว่า..จะให้ควักลูกตาของสตรีผู้นี้ออกมาสับให้ละเอียดดีเล่า"ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มปรายมองไปที่เสิ่นไป๋จื่อ "บอกข้ามาได้เลย..ข้าพร้อมจะตามใจเจ้าทั้งหมด"เจิ้งลั่วอีช้อนสายตากลมโตขึ้นมองใบหน้าด้านข้างของเขา แววตาของนางไม่ได้มีความหวาดหวั่นต่อถ้อยคำอันแสนอำมหิตนั้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม..มันกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความหลงใหลและความรักที่ลึกซึ้ง สามีของนางผู้นี้ช่างเป็นบุรุษที่โหดร้ายได้อย่างถึงใจดีจริงๆ! สำหรับคนอื่นเขาคือปีศาจร้

แสงเงินแสงทองของรุ่งอรุณเริ่มสาดส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้แกะสลักเข้ามาภายในห้องนอนที่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความรักและความเร่าร้อนของค่ำคืนแต่งงานบนเตียงนอนหลังใหญ่ร่างบอบบางของเจิ้งลั่วอียังคงหลับสนิท ลมหายใจของนางเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พวงแก้มขาวเนียนซับสีเลือดฝาดจากการถูกเคี่ยวกรำอย่างหนักหน่วงมาตลอดทั้งคืนเซียวจิ้นเหยียนขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาค่อยๆดึงท่อนแขนแกร่งของตนเองออกจากการกอดก่ายของฮูหยินตัวน้อยอย่างระมัดระวัง เพราะไม่ต้องการให้ลั่วอีที่กำลังเหนื่อยล้าแทบขาดใจต้องตื่นขึ้นมากลางคัน ชายหนุ่มดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมปิดลาดไหล่เนียนเปลือยเปล่าที่มีแต่รอยรักสีจางๆให้แก่นาง ก่อนจะประทับจุมพิตลงบนหน้าผากมนอย่างแสนรักเมื่อก้าวเท้าลงจากเตียง ชายหนุ่มก็จัดการสวมเสื้อคลุมสีดำสนิท แววตาที่เคยอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความรักเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนกลับไปเป็นความเย็นชาและเฉียบขาดดุจน้ำแข็งพันปีตามฉบับของหมาบ้าแห่งราชสำนักทันทีที่เขาก้าวพ้นธรณีประตูห้องนอนออกมาเขามีปัญหาที่ยังค้างคา และต้องรีบสะสางให้จบสิ้นก่อนที่ฮูหยินของเขาจะตื่นขึ้นมาเป้าหมายแรกของ