23.ปั่นป่วน

บรรยากาศงานมงคลสมรสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงอบอวลไปด้วยความปีติยินดีและเสียงดนตรีที่บรรเลงอย่างครึกครื้น โคมไฟสีแดงสว่างไสวไปทั่วทุกอาณาบริเวณของจวนราชครู แขกเหรื่อระดับสูงต่างจับกลุ่มพูดคุย ดื่มสุราและลิ้มรสอาหารเลิศรสกันอย่างออกรสออกชาติ

จางหว่านชิงยืนพิงเสาระเบียงไม้แกะสลักในมุมหนึ่งที่ค่อนข้างเงียบสงบ มือเรียวถือจอกสุรากุ้ยฮวาเอาไว้ นางทอดสายตามองดูความสมบูรณ์แบบของงานแต่งงานด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ หยาดน้ำตาแห่งความยินดีเอ่อคลอขึ้นมาที่หางตาเล็กน้อย

บนใบหน้าที่งดงามโฉบเฉี่ยวประดับไปด้วยรอยยิ้มที่แสนจะดีใจ นางยินดีกับเจิ้งลั่วอีสหายรักจากใจจริงๆ

ใครจะไปคิดเล่าว่าชายผู้มีฉายาว่าหมาบ้าแห่งราชสำนัก ผู้แสนจะโหดเหี้ยมและเย็นชาดุจน้ำแข็ง จะยินยอมอ่อนโยนและหลงรักสหายของนางหัวปักหัวปำขนาดนี้

คิดถูกจริงๆที่วันนั้นที่หอน้ำชา นางสั่งให้เสี่ยวเอ้อร์เปลี่ยนจากน้ำชาจืดชืดมาเป็นสุราที่แรงที่สุดน่ะ! 

จางหว่านชิงหัวเราะในลำคออย่างผู้มีชัย หากไม่มีฤทธิ์สุราเป็นตัวช่วยผลักดันความกล้า สหายผู้อ่อนหวานของนางก็คงไม่มีวันกล้าพูดความในใจ และตาหมาบ้าขี้เก๊กนั่นก็คงไม่มีวันยอมลดทิฐิลงมาอุ้มเมียกลับบ้านหรอก แผนการแม่สื่อของนางช่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริงๆ!

"คุณหนูจาง.."

ทว่าท่ามกลางความสุขที่กำลังเบ่งบาน เสียงทุ้มที่พยายามดัดให้ดูนุ่มนวลและทรงเสน่ห์ของบุรุษผู้หนึ่ง ก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะจากเบื้องหลัง

เสียงเรียกที่แสนจะคุ้นหูและน่าขนลุกนั้น ทำให้จางหว่านชิงหุบยิ้มกว้างในทันที รอยยิ้มแห่งความปีติยินดีมลายหายไปราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด นางลอบกลอกตาขึ้นมองฟ้าอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปั้นหน้ากากคุณหนูผู้สูงศักดิ์ขึ้นมาสวมทับ แล้วค่อยๆหมุนตัวกลับไป

"คุณชายมู่หรง.."

นางย่อตัวลงทำความเคารพตามมารยาทที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยม ทว่าแววตาที่มองสบกับบุรุษเบื้องหน้านั้นกลับเย็นชาและว่างเปล่า

เบื้องหน้าของนางคือมู่หรงเหว่ยคุณชายใหญ่แห่งตระกูลมู่หรง บุตรชายของเสนาบดีกรมคลัง ผู้ซึ่งมีใบหน้าหล่อเหลาและแต่งกายด้วยชุดผ้าไหมราคาแพงระยับ ในมือของเขาถือพัดจันทน์หอมโบกไปมาด้วยท่วงท่าที่คิดเอาเองว่าสง่างามและดึงดูดใจสตรีที่สุด

ชายผู้นี้..คือชายที่ท่านพ่อของนางมักจะกล่าวถึงบ่อยๆในช่วงหลังมานี้

มู่หรงเหว่ยคือบุรุษที่บิดาของนางหมายมั่นปั้นมืออยากจะเกี่ยวดองด้วย เพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองระหว่างกรมคลังและกรมพิธีการ ชายผู้ซึ่งมีข่าวลือหนาหูว่ามีอนุภรรยาและสตรีอุ่นเตียงหน้าตางดงามอัดแน่นอยู่เต็มจวนจนแทบจะเดินชนกันตาย และที่น่ารังเกียจที่สุดคือเขากำลังรอคอยให้นาง..จางหว่านชิงสตรีผู้ถูกส่งไปร่ำเรียนวิชาความรู้ถึงต่างเมือง ก้าวเข้าไปเป็นฮูหยินเอกเพื่อช่วยบริหารจัดการเรือนหลังและควบคุมบรรดาเมียน้อยนับสิบของเขา

ถุย! ฝันไปเถอะ! 

หว่านชิงสบถด่าในใจ สตรีอย่างนางมีค่ามากกว่าจะไปเป็นแม่บ้านคอยคุมเหล่าอนุให้บุรุษมักมากเช่นเขา! คนเช่นนี้นางไม่อยากจะเฉียดเข้าไปยุ่งด้วยเลยจริงๆให้ตายสิ!

"บังเอิญเสียจริงที่คุณหนูจางก็มาหลบมุมอยู่ที่นี่ วันนี้ท่านงดงามยิ่งนัก งดงามเสียจนข้าไม่อาจละสายตาไปมองสิ่งใดได้เลย" 

มู่หรงเหว่ยส่งยิ้มหวานหยดย้อยก้าวเข้ามาใกล้ พยายามจะใช้สายตาโลมเลียเรือนร่างระหงของนางอย่างโจ่งแจ้ง

"ขอบคุณสำหรับคำชมเจ้าค่ะคุณชาย แต่ในงานมงคลเช่นนี้ สตรีที่งดงามที่สุดย่อมต้องเป็นฮูหยินเซียว เจ้าสาวของงานสิเจ้าคะ" 

นางตอบกลับเสียงเรียบ ขยับเท้าถอยหลังรักษาระยะห่าง

มู่หรงเหว่ยหัวเราะเบาๆหุบพัดในมือลงแล้วชี้ไปทางโถงจัดเลี้ยง 

"ฮูหยินเซียวย่อมงดงาม แต่สำหรับข้าแล้ว..ในสายตาของข้ามีเพียงคุณหนูจางเท่านั้น อา..พูดถึงเรื่องงานมงคล ข้าได้ยินมาว่าใต้เท้าจางบิดาของท่าน เริ่มเตรียมการเรื่องสินสอดและหาฤกษ์ยามแล้วเรื่องของเราที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายตกลงกันไว้.."

ชายหนุ่มจงใจเน้นย้ำคำว่าเรื่องของเรา พร้อมกับเอื้อมมือออกไปหมายจะกอบกุมมือเรียวบางของจางหว่านชิงที่ถือจอกสุราอยู่

"ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ!"

จางหว่านชิงเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วจนมือของเขาคว้าได้เพียงอากาศธาตุ นางส่งยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาให้เขา ก่อนจะรีบตัดบทอย่างไม่ไยดี

"วันนี้ข้าไม่สะดวกคุยเรื่องส่วนตัวเท่าไหร่นักเจ้าค่ะ พอดีว่าข้าดื่มสุราไปนิดหน่อย รู้สึกเวียนศีรษะ และข้าก็ต้องรีบไปหาลั่วอีที่เรือนหอด้วย ป่านนี้นางคงรอให้ข้าไปช่วยดูแลความเรียบร้อย ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะคุณชาย"

กล่าวจบอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ จางหว่านชิงก็ยอบกายลงลวกๆแล้วหมุนตัวก้าวเดินหนีออกมาจากบริเวณนั้นทันที โดยไม่สนว่าคุณชายมู่หรงจะหน้าแตกหรือมีสีหน้าบิดเบี้ยวเพียงใด นางเดินแกมวิ่งลัดเลาะไปตามทางเดินระเบียงที่คดเคี้ยวของจวนราชครู หมายจะสลัดบุรุษน่ารังเกียจผู้นั้นให้พ้นทาง

ทว่ามู่หรงเหว่ยกลับเป็นพวกดื้อด้านและไม่รู้จักยอมแพ้ เขาถือสิทธิ์ว่าตนเองเป็นว่าที่คู่หมั้นที่ผู้ใหญ่เห็นชอบ รีบก้าวเท้ายาวๆ เดินตามนางมาติดๆ

"เดี๋ยวก่อนสิคุณหนูจาง งานเลี้ยงเพิ่งจะเริ่ม ท่านจะรีบไปไหนเล่า! เรื่องของพวกเรายังคุยกันไม่จบเลยนะ!" 

เสียงรองเท้าของเขาดังไล่หลังมา

จางหว่านชิงสบถคำหยาบในใจ นางกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีเข้าไปในสวนหินที่ค่อนข้างมืดและไร้ผู้คน ในจวนราชครูแห่งนี้กว้างขวางราวกับเขาวงกต นางเดินสุ่มไปเรื่อยๆจนกระทั่งเลี้ยวผ่านก้อนหินจำลองขนาดใหญ่..

"ปึก!"

"โอ๊ย!"

ด้วยความรีบร้อนและมัวแต่หันไปมองด้านหลัง จางหว่านชิงจึงชนเข้ากับกำแพงหินดำทะมึนที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงมุมทางเดินอย่างจัง แรงกระแทกทำเอานางเซถลาเกือบจะล้มหงายหลัง ทว่าก่อนที่ร่างของนางจะร่วงลงสู่พื้น ท่อนแขนแข็งแกร่งดุจคีมเหล็กก็ตวัดรวบเอวบางของนางเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที

กลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคย กลิ่นเหงื่อจางๆและกลิ่นเหล็กเย็นเฉียบจากดาบยาวที่เหน็บอยู่ข้างเอว ลอยมาแตะจมูก

จางหว่านชิงเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนที่ดวงตากลมโตของนางจะเบิกกว้างและทอประกายวาบวับด้วยความพึงพอใจ

"ไท่ซาน!" 

นางอุทานชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงยินดีราวกับพบเจอพระโพธิสัตว์มาโปรด

เบื้องหน้าของนางคือองครักษ์เงาหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาทว่าเย็นชาดุจน้ำแข็ง ไท่ซานในชุดรัดกุมสีดำสนิทกลมกลืนไปกับความมืด กำลังมองนางด้วยคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขาเพิ่งจะปลีกตัวจากการอารักขานายท่านเพื่อมาเดินตรวจตราความปลอดภัยรอบจวน แต่กลับต้องมารับร่างของคุณหนูตระกูลจางที่พุ่งหลาวเข้ามาในอ้อมกอด 

"คุณหนูจาง..ท่านมาทำอะไรลับๆล่อๆที่สวนหินด้านหลังนี้ขอรับ ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับแขกเหรื่อเดินเพ่นพ่านนะขอรับ" 

ไท่ซานเอ่ยเสียงดุเล็กน้อย พยายามจะคลายอ้อมแขนเพื่อให้นางยืนด้วยตัวเอง

"ชู่ว! เงียบก่อนสิ!"

แทนที่นางจะขยับออก จางหว่านชิงกลับพลิกตัวหลบเข้าไปซ่อนอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของไท่ซาน สองมือเล็กๆของนางจับชายเสื้อสีดำของเขาเอาไว้แน่นราวกับลูกแมวที่กำลังหลบภัย

"ช่วยข้าด้วยไท่ซาน มีบุรุษโรคจิตตามข้ามา" 

นางกระซิบเสียงแผ่ว

ยังไม่ทันที่ไท่ซานจะเอ่ยถามสิ่งใด เสียงฝีเท้าของมู่หรงเหว่ยก็เดินเลี้ยวตามเข้ามาในสวนหิน

"คุณหนูจาง ท่านมาหลบอยู่ที่นี่เอง.."

มู่หรงเหว่ยชะงักคำพูดไปในทันที เมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่กำยำของบุรุษชุดดำที่ยืนขวางทางอยู่ ไท่ซานไม่ได้ขยับตัว เพียงแค่ยืนนิ่งๆทว่ารังสีอำมหิตและกลิ่นอายคาวเลือดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวขององครักษ์เงาอันดับหนึ่งแห่งจวนราชครู ก็เพียงพอที่จะทำให้คุณชายลูกผู้ดีอย่างมู่หรงเหว่ยถึงกับหน้าถอดสี

ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของไท่ซานทอดมองบุรุษผู้มาใหม่ มือหนาของเขาค่อยๆ เลื่อนไปกุมที่ด้ามดาบข้างเอวอย่างช้าๆเป็นสัญชาตญาณของการปกป้องภัยคุกคาม

"ที่นี่คือเขตหวงห้ามของจวนราชครู..คุณชายท่านนี้หลงทางหรือขอรับ" 

น้ำเสียงของไท่ซานราบเรียบ เย็นเยียบและแฝงไปด้วยคำเตือนที่ชัดเจนว่า หากก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว หัวหลุดจากบ่าแน่

มู่หรงเหว่ยกลืนน้ำลายดังเอื๊อก เขามองสลับระหว่างองครักษ์หน้าเหี้ยมกับชายกระโปรงสีฟ้าของจางหว่านชิงที่โผล่ออกมาจากด้านหลังของชายผู้นี้ แม้เขาจะอยากได้นางมาเป็นฮูหยินมากเพียงใด แต่เขาก็รักชีวิตและไม่อยากมีเรื่องกับคนของหมาบ้าแห่งราชสำนัก

"ขะ..ข้าคงจะเดินหลงทางจริงๆ ข้ากำลังจะกลับไปที่โถงจัดเลี้ยงแล้ว.." 

มู่หรงเหว่ยพูดตะกุกตะกัก ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวกลับไปทางเดิมอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งความสง่างามจอมปลอมไปจนหมดสิ้น

เมื่อเสียงฝีเท้าของบุรุษน่ารังเกียจจางหายไป จางหว่านชิงก็โผล่หน้าออกมาจากแผ่นหลังกว้าง นางหลุดหัวเราะคิกคักออกมาอย่างชอบใจ

"ขอบใจเจ้ามากนะไท่ซาน เจ้าเป็นโล่กำบังชั้นยอดของข้าจริงๆ"

ไท่ซานถอนหายใจยาว เขาดันตัวนางให้ออกห่างรักษาระยะห่างที่เหมาะสม 

"คุณหนูจาง..ชายผู้นั้นคือคุณชายใหญ่มู่หรง ว่าที่คู่หมั้นของท่านมิใช่หรือขอรับ เหตุใดท่านถึงต้องวิ่งหนีเขามาหลบซ่อนเช่นนี้"

"ใครบอกว่าเขาเป็นคู่หมั้นข้า บิดาข้าตกลงเอง ข้าไม่ได้ตกลงด้วยเสียหน่อย!"

จางหว่านชิงเชิดหน้าขึ้น กอดอกด้วยความหงุดหงิด 

"ชายมักมากที่มีอนุเต็มจวนเช่นนั้น ใครจะอยากไปแต่งด้วยให้โง่เล่า หากท่านพ่อยังบังคับข้า ข้าก็จะหนีออกจากเมืองหลวงไปท่องยุทธภพเสียเลย"

นางหันกลับมาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่เอาแต่ทำหน้าตึงของไท่ซาน ก่อนที่รอยยิ้มซุกซนและเจ้าเล่ห์จะผุดขึ้นมาบนใบหน้างดงาม นางขยับก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด จงใจช้อนสายตามองเขาด้วยแววตาพราวระยับ

"บอกตามตรงนะไท่ซาน..หากข้าจะต้องถูกบังคับให้แต่งงานกับสวะอย่างมู่หรงเหว่ย สู้ให้ข้า..แต่งงานกับองครักษ์เงาที่ทั้งรูปหล่อ แข็งแรง พึ่งพาได้และปกป้องข้าได้เช่นเจ้า..ยังจะดีเสียกว่าตั้งพันเท่า"

คำพูดที่แสนจะตรงไปตรงมาและพุ่งชนเป้าหมายอย่างจังของนาง ทำเอาไท่ซานที่เคยนิ่งสงบดุจหินผาถึงกับชะงักงัน ดวงตาคมเข้มของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พลันกระตุกรัวและเต้นโครมครามอย่างไม่อาจควบคุมได้

"คะ..คุณหนูจาง..โปรดระวังคำพูดด้วยขอรับ" 

ไท่ซานเอ่ยเสียงตะกุกตะกักเป็นครั้งแรกในชีวิต ใบหูของเขาเริ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างปิดไม่มิด

"ข้าพูดจริงนะ" 

นางยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน 

"ข้าเคยบอกเจ้าแล้วใช่ไหม..ว่าไม่ว่าเงาของเจ้าจะซ่อนอยู่ลึกแค่ไหน ข้าก็จะดึงเจ้าออกมาให้ได้..แล้วคืนนี้ข้าก็ให้เจ้าช่วยเป็นโล่กำบังให้ข้าแล้ว เจ้าต้องรับผิดชอบข้าด้วยนะ องครักษ์ไท่ซาน"

ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาในสวนหิน แม้จะมีเสียงดนตรีงานมงคลของนายท่านดังแว่วมาเป็นฉากหลัง ทว่าสำหรับองครักษ์เงาผู้โดดเดี่ยวและเย็นชา..บัดนี้เขากำลังรับรู้ได้ว่า ตัวเขากำลังถูกพายุลูกใหญ่ที่มีนามว่าจางหว่านชิง พัดพาเข้ามาปั่นป่วนในหัวใจจนยากที่จะถอนตัวเสียแล้ว