All Chapters of สามีเจ้าขา อย่าเย็นชากับภรรยานักเลย: Chapter 11 - Chapter 20

เซียวจิ้นเหยียนทอดสายตามองสตรีที่นอนสั่นสะท้านอยู่ใต้ร่าง แววตาของเขาที่เคยมืดมิดและเย็นเยียบ บัดนี้กลับถูกจุดประกายด้วยไฟแห่งความปรารถนาอันลึกล้ำ ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการจับดาบและกรำศึก บัดนี้กลับลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของเจิ้งลั่วอีด้วยความแผ่วเบาและทะนุถนอมอย่างหาตัวจับยาก เขาลากปลายนิ้วร้อนผ่าวจากหน้าท้องแบนราบ เลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆ ก่อนจะแยกเรียวขาขาวผ่องของนางออกกว้างแทนที่เขาจะใช้ความใหญ่โตของตนเองครอบครองนางในทันที ชายหนุ่มกลับโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปซุกไซ้ที่หว่างขาของนาง"อ๊ะ..ทะ..ท่านราชครู"ลั่วอีเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ทว่ายังไม่ทันที่นางจะเอ่ยห้าม เซียวจิ้นเหยียนก็สัมผัสนางด้วยความแผ่วเบา ก่อนจะใช้เกลียวลิ้นร้อนชื้นตวัดเลียลงไปบนปากทางเข้าที่ปิดสนิทโดยตรงปลายลิ้นสากที่ปาดเลียลงไปเบาๆ ราวกับกำลังลิ้มรสหยาดน้ำค้างบนกลีบดอกไม้นั้น ทำเอาร่างกายของเจิ้งลั่วอีคล้ายกับถูกกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วสรรพางค์กาย เลือดลมทั่วทั้งร่างพุ่งทะยานและไหลมากระจุกอยู่ในตำแหน่งเดียว ความรู้สึกเสียวซ่านและรัญจวนใจอย่างรุนแรงโจมตีจนสติสัมปชัญญะของนางแทบจะหลุดลอย"อ๊า..อื๊ออ.."ลั่วอีจิ

เมื่อดรุณีน้อยในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนอย่างเจิ้งลั่วอีเดินก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาใกล้บริเวณโถงรับรอง สิ่งแรกที่นางมองเห็นคือเงาร่างสีแดงสดของเสิ่นไป๋จื่อ ญาติผู้พี่ที่เพิ่งจะวิ่งสวนออกไปด้วยความเร็วราวกับพายุพัดผ่าน ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตของสตรีผู้นั้นซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความหวาดผวา น้ำตาไหลอาบแก้มจนเครื่องสำอางเลอะเทอะ นางวิ่งสะดุดชายกระโปรงตัวเองล้มลุกคลุกคลาน ทว่าก็ยังตะเกียกตะกายวิ่งหนีราวกับเพิ่งไปเห็นวิญญาณอาฆาตในขุมนรกมาอย่างไรอย่างนั้นลั่วอีหยุดชะงัก ชะเง้อคอมองตามหลังญาติผู้พี่ด้วยความงุนงง นางไม่แน่ใจนักว่าญาติผู้พี่ตัวร้ายผู้นี้เป็นอะไรไป ถึงได้มีสภาพที่ดูน่าสมเพชและน่าขบขันถึงเพียงนี้ แต่เมื่อหวนนึกได้ว่าคนที่อยู่ในโถงรับรองคือหมาบ้าแห่งราชสำนักนางก็พอจะเดาเรื่องราวได้ลางๆ ..คงไม่พ้นเสิ่นไป๋จื่อคิดจะเข้าไปอ่อยเหยื่อ แต่กลับโดนพยัคฆ์ร้ายตอกหน้ากลับมาจนกระเจิดกระเจิงเป็นแน่คุณหนูผู้อ่อนหวานลอบยิ้มในใจ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบเฉยและก้าวเดินเข้าไปด้านในโถงรับรองเพื่อไปหาท่านพ่อและว่าที่สามีเพียงแต่..ทันทีที่นางก้าวเท้าเข้ามา บรรยากาศภายในห้องนั้น

สตรีผู้มาใหม่ในชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตาก้าวเดินเข้ามาเบื้องหน้าเจิ้งลั่วอีอย่างแช่มช้อย มู่หลินก้มหน้าลงเล็กน้อย ย่อกายทำความเคารพฮูหยินของจวนด้วยท่วงท่าที่งดงามและอ่อนช้อยราวกับกิ่งหลิวลู่ลมในฤดูใบไม้ผลิ นางค่อยๆเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่หมดจดเกลี้ยงเกลา ก่อนจะยกยิ้มบางเบาแล้วกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล"ข้าน้อยนามว่ามู่หลิน..ขอฝากตัวด้วยนะเจ้าคะพี่หญิง"คำว่าพี่หญิงที่หลุดออกมาจากปากของสตรีแปลกหน้า เปรียบเสมือนเข็มแหลมที่ทิ่มแทงลงกลางวงสนทนาต้าหนิงสาวใช้คนสนิทที่ยืนถือสมุดบัญชีอยู่ด้านหลังถึงกับเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเคือง นางแทบอยากจะพุ่งเข้าไปหยุมหัวสตรีหน้าขาวผู้นี้ให้รู้แล้วรู้รอดนี่นายท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน! งานมงคลสมรสยังไม่ทันจะได้กราบไหว้ฟ้าดิน คุณหนูของนางยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้าเข้าจวนในฐานะฮูหยินอย่างเต็มภาคภูมิด้วยซ้ำ แต่นายท่านกลับพาอนุภรรยาเข้ามาหยามเกียรติกันถึงที่อย่างนั้นหรือ! ต้าหนิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อลอบมองใบหน้าของคุณหนูของนางด้วยความปวดใจ นางกลัวเหลือเกินว่าคุณหนูที่เพิ่งจะหลุดพ้นจากจวนเสนาบดี จะต้องมาร้องไห้ช้ำใจที่จวนราชคร

แสงตะวันยามเย็นสาดทอแสงสีส้มอมแดง ลอดผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักของหอน้ำชาอันดับหนึ่งในเมืองหลวง บนโต๊ะไม้ตัวกลมเต็มไปด้วยไหสุราชั้นเลิศที่ถูกเปิดทิ้งไว้กระจัดกระจายเจิ้งลั่วอียกจอกสุราขึ้นมากรอกใส่ปากรวดเดียวจนหมดจอก รสชาติร้อนแรงและฝาดเถื่อนของสุราหมักบาดลึกลงไปในลำคอ แต่มันกลับไม่อาจกลบความขมขื่นในใจของนางได้เลย ดรุณีน้อยทอดสายตามองออกไปด้านนอกหน้าต่าง มองดูผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมาบนท้องถนนด้วยแววตาที่สั่นไหวและเลื่อนลอยส่วนฝั่งตรงข้ามนั้นจางหว่านชิงสหายรักที่เพิ่งกลับมาจากการร่ำเรียน กำลังเอนศีรษะซบลงบนโต๊ะไม้ สภาพของนางดูไม่จืด สองแก้มแดงก่ำ เส้นผมหลุดลุ่ยไม่เหลือคราบคุณหนูตระกูลขุนนางเราสองคนนั่งปรับทุกข์และกินดื่มกันไปมากพอสมควร จนในยามนี้แทบจะคงสติสัมปชัญญะของตัวเองเอาไว้ไม่ไหวแล้ว"ทำไมกันนะ..อึก.." จางหว่านชิงสะอึกเบาๆก่อนจะบ่นอู้อี้ด้วยน้ำเสียงของคนเมา "ทำไมสตรีอย่างพวกเราถึงเลือกแต่งงานตามใจตัวเองไม่ได้กันเล่า ข้าอุตส่าห์ไปร่ำเรียนตั้งไกล หวังจะมีชีวิตที่เป็นอิสระ พอกลับมาถึงเมืองหลวง สิ่งแรกที่ท่านพ่อหน้าเหม็นบอกกล่าวกับข้า..คือเรื่องการดูตัวและการแต่งงาน! บ้าบอที่สุด!

ตลอดระยะเวลาที่รถม้าคันงามเคลื่อนตัวไปตามท้องถนนที่เริ่มมืดมิดของเมืองหลวง บรรยากาศภายในห้องโดยสารกลับเงียบสงัดจนน่าอึดอัด เจิ้งลั่วอีไม่ได้เปิดปากเอ่ยถามคำใดหรือส่งเสียงเจื้อยแจ้วเฉกเช่นทุกคราแม้แต่ครึ่งคำ นางเพียงแค่นั่งนิ่งๆเป็นตุ๊กตาไม้กระดานอยู่บนตักกว้างของเขา ใบหน้างดงามที่ยังคงแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์สุราเบือนหนีไปทางอื่น ทอดสายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้าราวกับว่าทิวทัศน์มืดๆ ด้านนอกนั้นน่าสนใจกว่าบุรุษที่ตระกองกอดนางเอาไว้เสียอีกเซียวจิ้นเหยียนเริ่มทำตัวไม่ถูก ชายหนุ่มผู้เคยบัญชาการกองทัพนับแสนและต่อกรกับขุนนางเฒ่าเจ้าเล่ห์มาทั้งราชสำนัก บัดนี้กลับต้องมานั่งขมวดคิ้ว เคร่งเครียดกับการรับมือภรรยาเด็กที่กำลังเมามายเขาไม่เคยรับมือกับลั่วอีในตอนที่นางเมามาก่อนเลย อีกทั้งในยามที่นางไม่ได้ตกอยู่ในฤทธิ์สุรา นางก็ไม่เคยแสดงท่าทีเอาแต่ใจ แข็งกร้าวหรือว่าเงียบเฉยใส่เขาเช่นนี้มาก่อนเลยสักครั้ง ดอกบัวขาวของเขามักจะโอนอ่อนผ่อนตามและมีรอยยิ้มประจบประแจงเสมอ ด้วยเหตุนั้นหมาบ้าผู้ไม่เคยต้องง้อสตรีใดมาก่อน จึงพยายามขบคิดอย่างหนักว่าตนเองควรจะทำอย่างไรดีเพื่อพังทลายกำแพงน้ำแข็งนี้"ลั่วอี.."ใ