20.คนโง่ NC

เสียงเสื้อผ้าที่ถูกฉีกทึ้งและโยนทิ้งดังก้องไปทั่วห้องอาบน้ำหินอ่อนอันกว้างใหญ่ ไอน้ำสีขาวขุ่นลอยอวลฟุ้งกระจาย บดบังวิสัยทัศน์จนดูพร่ามัว ทว่ากลับไม่อาจบดบังเรือนร่างขาวผ่องเปลือยเปล่าของเจิ้งลั่วอี ที่กำลังสั่นสะท้านอยู่เบื้องหน้าเซียวจิ้นเหยียนได้เลย

เซียวจิ้นเหยียนไม่รอช้า เขารวบร่างบอบบางที่ไร้ปราการขวางกั้น ก้าวลงไปในสระน้ำอุ่นที่ถูกขุดลึกลงไปในพื้นหินอ่อน น้ำอุ่นจัดโอบล้อมผิวกายของคนทั้งสอง ทว่าความร้อนของน้ำยังไม่อาจเทียบเท่ากับอุณหภูมิร่างกายที่กำลังเดือดพล่านของหมาบ้าแห่งราชสำนักได้

เขาดึงร่างของนางเข้ามาแนบชิด แผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นเสียดสีกับยอดปทุมถันสีอิงเถาของนางจนมันชูชันชี้หน้าเขาอย่างท้าทาย เซียวจิ้นเหยียนก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง สูบดมกลิ่นกายหอมหวานที่ผสมผสานกับกลิ่นสุราจางๆด้วยความหลงใหล ฝ่ามือใหญ่ที่หยาบกร้านลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังและสะโพกกลมกลึง บีบเคล้นเฟ้นคลึงอย่างหนักมือเพื่อลงทัณฑ์สตรีที่กล้าเอ่ยปากขอยกเลิกงานแต่งงาน

"อื้อ..ท่านพี่..ข้าเจ็บ.."

ลั่วอีร้องครางประท้วงเบาๆ เมื่อเขาบีบสะโพกของนางจนเป็นรอยนิ้วมือ

"เจ็บสิดี เจ้าจะได้จำใส่สมองเอาไว้ว่าเจ้าเป็นของใคร"

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและดุดัน ฝ่ามือร้อนผ่าวเลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆดำดิ่งลงไปใต้น้ำ ก่อนจะแทรกผ่านหว่างขาเรียวงามที่กำลังพยายามหุบเข้าหากันตามสัญชาตญาณความเขินอาย เขาจับเรียวขาของนางแยกออกกว้าง เผยให้เห็นกลีบดอกไม้ที่กำลังสั่นระริกและบวมเป่งจากการถูกรังแกในวันก่อนๆ

แม้ปากของนางจะเอ่ยปฏิเสธและโวยวาย ทว่าร่างกายของนางกลับซื่อตรงยิ่งกว่าสิ่งใด ร่องเนื้ออ่อนนุ่มของนางเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำหวานที่หลั่งรินออกมาผสมกับน้ำในสระ เซียวจิ้นเหยียนแสยะยิ้มร้ายกาจ เขาสอดปลายนิ้วเรียวยาวและสากระคายเข้าไปในช่องทางที่คับแคบนั้นรวดเดียวสองนิ้ว

"อ๊า!"

ลั่วอีหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายบิดเร่า แอ่นสะโพกเข้าหาฝ่ามือของเขาอย่างลืมตัว ปลายนิ้วของชายหนุ่มช่างร้ายกาจ เขาขยับเข้าออกอย่างรัวเร็วและหนักหน่วง หมุนควงและงัดขึ้นไปแตะจุดกระสันภายในซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนน้ำกระจายเป็นวงกว้าง

"อ๊ะ..อ๊า..ทะ..ท่านพี่..ข้า..ข้าไม่ไหวแล้ว.."

นางหอบหายใจรวยริน สองแขนโอบรัดลำคอแกร่งของเขาเอาไว้แน่น เล็บจิกทึ้งลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานจนแทบทะลุปรอท

เซียวจิ้นเหยียนไม่ปล่อยให้นางได้พักหายใจ เขาเพิ่มความเร็วและแรงในการขยับนิ้ว นิ้วหัวแม่มืออีกข้างบดขยี้ติ่งเนื้อเกสรด้านนอกอย่างไม่ออมแรง กระตุ้นเร้าจนดรุณีน้อยในอ้อมแขนตาเหลือกค้าง ร่างกายเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ช่องทางรักบีบรัดตอดรัดปลายนิ้วของเขาแน่นหนึบราวกับจะกลืนกิน..ในที่สุดเจิ้งลั่วอีก็หวีดร้องสุดเสียง ปลดปล่อยหยาดน้ำหวานและเสร็จสมออกมาอย่างรุนแรงจนร่างแทบทรุดลงไปกองกับก้นสระ

สตรีตัวน้อยหอบหายใจแฮ่ก ใบหน้างดงามแดงก่ำไปด้วยแรงตัณหา ดวงตาฉ่ำปรือไร้สติ เซียวจิ้นเหยียนดึงปลายนิ้วที่ชุ่มโชกไปด้วยคราบน้ำใสออกมา เขายกมันขึ้นมาตรงหน้านาง แสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเอื้อนเอ่ยด้วยถ้อยคำหยาบโลนที่จงใจเหยียบย่ำความหยิ่งยโสของนางให้แหลกลาญ

"ปากบอกไม่อยากแต่ง แต่พอปลายนิ้วข้ากดแทรกเข้าไป ก็รัดแน่นไม่ยอมปล่อยจนเจ้าเสร็จสมออกมาเช่นนี้..ลั่วอี..ในเมืองหลวงแห่งนี้ จะมีชายใดที่ปรนเปรอให้เจ้าได้ถึงใจเท่าข้าอีกอย่างนั้นหรือ"

คำพูดนั้นทำเอาลั่วอีหน้าชาด้วยความอับอายระคนวาบหวาม ทว่ายังไม่ทันที่นางจะขยับปากเถียง เซียวจิ้นเหยียนก็โน้มใบหน้าลงมา เขาขบกัดที่ยอดปลายถันสีสดของนางเบาๆ ปลายลิ้นตวัดเลียและดูดดึงราวกับทารกที่หิวกระหาย ก่อนจะใช้ฟันครูดเบาๆจนสตรีใต้ร่างสะดุ้งเฮือกด้วยความเสียวแปลบ

"อื้ออ!"

"ลุกขึ้น"

น้ำเสียงทรงอำนาจสั่งการ เขาสอดแขนใต้รักแร้ จับร่างของนางให้ยืนขึ้นจากสระน้ำอุ่น หยดน้ำเกาะพราวไปทั่วผิวขาวดั่งหยก ก่อนที่มือหนาจะจับพลิกร่างของนางให้หันหลัง บังคับและกดแผ่นหลังของนางให้โน้มลงต่ำ โค้งตัวพาดทับไปกับขอบอ่างหินอ่อนอันเย็นเฉียบ

บั้นท้ายกลมกลึงถูกยกขึ้นสูงลอยเด่นอยู่เหนือน้ำ เผยให้เห็นร่องแยกที่ยังคงเปียกชุ่มและขมิบตอดรับอากาศอย่างน่าดูชม เซียวจิ้นเหยียนก้าวเข้ามายืนซ้อนอยู่เบื้องหลัง เขางัดเอาความใหญ่โตดุดันที่แข็งตึงจนปวดหนึบของตนเองออกมา ท่อนเอ็นร้อนผ่าวที่มีขนาดมหึมาและเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน สัมผัสปะทะเข้ากับบั้นท้ายเนียนนุ่มของนาง

ชายหนุ่มไม่ได้สอดใส่เข้าไปในทันที ทว่าเขากลับ สอดแทรกความแข็งตึงนั้นเข้าไประหว่างขาเรียวทั้งสองข้าง ก่อนจะเริ่มขยับเอวสอบ โยกคลึงและเสียดสีความใหญ่โตของเขาเข้ากับกลีบเนื้อด้านนอกและติ่งกระสันของนางอย่างจงใจ!

"อ๊าา! อ๊ะๆ! ท่านพี่..อา.."

ลั่วอีร้องครางเสียงหลงราวกับว่ากำลังจะเสียสติ นางแอ่นสะโพกรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปตามไขสันหลังจนขนลุกซู่

เขาไม่ได้ใส่มันเข้ามาด้วยซ้ำ แต่ทำไม..ทำไมมันถึงได้สุขสมและทรมานเช่นนี้กันนะ!

การเสียดสีที่หนักหน่วง ร้อนระอุและเต็มไปด้วยพละกำลัง ทำเอานางแทบจะขาดใจตายอยู่ตรงนั้น

เซียวจิ้นเหยียนหอบหายใจหนัก เขากระแทกกระทั้นกายเข้าหากลีบเนื้อนั้นอย่างบ้าคลั่ง ทว่าในจังหวะที่เขาดันเอวสอบขึ้นสูง..ส่วนปลายที่บวมแดงก่ำและใหญ่โตเกินมาตรฐาน ก็ดันลื่นไถล กดแทรกเข้าไปในร่องทางแคบที่ยังไม่พร้อมรับมืออย่างไม่ได้ตั้งใจ

"สวบ!"

"กรี๊ดด! อ๊า!"

ลั่วอีร้องครางออกมาสุดเสียงด้วยความตกใจและความเจ็บปวดที่ฉีกกระชาก ร่างกายของนางเกร็งสะท้าน ช่องทางที่คับแคบอยู่แล้วบีบรัดแน่นจนเซียวจิ้นเหยียนต้องสูดปากด้วยความเสียวซ่านผสมความปวดร้าว

แม้จะรู้ว่านางเจ็บ แต่ไฟราคะและความหึงหวงที่แผดเผาทำให้เขาไม่อาจหยุดยั้งได้อีกต่อไป หมาบ้าแห่งราชสำนักออกแรง ดันส่วนหัวที่เหลือเข้าไปอย่างช้าๆทะลวงผ่านปราการแห่งความบริสุทธิ์และผนังเนื้อที่บีบรัดจนแน่นตึง

"ซี๊ดดด..ให้ตายสิ.."

เขาครางต่ำในลำคอ เหงื่อกาฬแตกพลั่กไปทั่วหน้าผาก

"อุตส่าห์ทำให้ชินตั้งนาน แต่ดูเหมือนเจ้าจะยังคับแคบเหมือนเดิมเลยนะ"

ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูที่แดงก่ำของคนที่กำลังสะอื้นไห้

"ช่วยไม่ได้นะลั่วอี..เจ็บปวดสักหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกกระมัง เพราะหลังจากความเจ็บปวด สิ่งเดียวที่ข้าจะมอบให้เจ้า คือความเสียวซ่านในแบบที่เจ้าไม่เคยพบเจอมาก่อน!"

สิ้นคำประกาศิตนั้น มือหนากระชากจับเอวบางของนางเอาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ก่อนจะง้างสะโพกแล้วกระทั้นกายสอดแทรกเข้าไปรวดเดียวจนสุดความยาว!

"ปึก!!"

"อึ่ก! อ๊าาา!"

เจิ้งลั่วอีหวีดร้อง เสียงของนางขาดห้วงไปในลำคอ คงเป็นเพราะส่วนนั้นของเขาใหญ่โตมากเกินไป ผนวกกับพละกำลังดั่งม้าศึกที่กระแทกเข้ามาอย่างไร้ความปรานี ในยามที่มันแทรกลึกเข้ามาจนสุดโคน มันถึงได้สร้างความเจ็บปวดให้นางได้อย่างล้นหลามราวกับร่างจะปริแตก

หยาดน้ำตาแวววาวเอ่อท้นออกมาจากดวงตากลมโต ร่วงเผาะลงบนหินอ่อน นางหอบหายใจไม่ทันด้วยซ้ำ สองมือเล็กๆบีบจิกเข้ากับขอบอ่างอาบน้ำจนข้อนิ้วซีดขาว

"อา..ท่านพี่..อึก..ไม่ไหว..มันเจ็บ.."

นางสะอื้นไห้ พยายามจะกระถดตัวหนี แต่ก็ถูกฝ่ามือใหญ่ยึดเอวเอาไว้แน่น

เซียวจิ้นเหยียนมองสตรีที่กำลังร้องไห้อยู่ใต้อาณัติของตนเอง เขาแสยะยิ้มร้ายกาจ ทว่าในใจกลับร้อนรุ่มและปวดหนึบ เขาเริ่มขยับสะโพก ถอนกายออกเกือบสุดแล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่ เนิบนาบแต่หนักหน่วง ทรงพลังจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องอาบน้ำ

"เช่นนั้นเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร.."

เขากระซิบเสียงเหี้ยม แทรกจังหวะการกระแทกกระทั้นที่เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

"หากข้าไม่รีบทำให้เจ้าเป็นของข้าอย่างสมบูรณ์เสียตั้งแต่วันนี้..เดี๋ยวเจ้าก็จะอยากหนีไปแต่งงานกับชายอื่นอีก!"

เขากระแทกเน้นๆ เข้าที่จุดลึกซึ้งที่สุดจนนางเชิดหน้าหวีดร้อง

"ข้าต้องทำอย่างไรกันลั่วอี! ข้าต้องทรมานเจ้ามากแค่ไหน..ย่ำยีเจ้าให้แหลกคามือสักกี่รอบ เจ้าถึงจะไม่เอ่ยปากกล่าวว่า เจ้าไม่อยากแต่งงานกับข้าน่ะ หา!"

คำตัดพ้อที่แฝงไปด้วยความหึงหวงอย่างบ้าคลั่งของเซียวจิ้นเหยียน ทำเอาสติของเจิ้งลั่วอีที่กำลังจะขาดผึงถูกกระชากกลับมา! ความเจ็บปวดที่แปรเปลี่ยนเป็นความจุกแน่นและเสียวซ่านอย่างรุนแรง ทำให้ไฟในตัวนางลุกโชนขึ้นมาเช่นกัน

นางอุตส่าห์ทนหึงหวง ทนน้อยใจที่เขาพาเมียน้อยเข้าบ้านมาทั้งวัน แล้วตาโง่นี่ยังมาหาว่านางอยากจะไปมีชายอื่นงั้นหรือ

เจิ้งลั่วอีกัดริมฝีปากล่างแน่นจนเลือดซึม มือของนางบีบกับขอบอ่างอาบน้ำจนขึ้นข้อขาว นางฝืนทนรับแรงกระแทกที่สั่นสะเทือนไปทั้งร่าง ก่อนจะหันขวับกลับไปตวาดใส่หน้าหมาบ้าจอมเสียสติด้วยน้ำตาที่นองหน้า พร้อมกับความอัดอั้นที่ระเบิดออกมาจนหมดสิ้น!

"แล้วข้าต้องทำอย่างไรเล่า! ข้าต้องทำอย่างไร ท่านพี่ถึงจะรักข้าและมีข้าเป็นฮูหยินเพียงผู้เดียว!!"

เซียวจิ้นเหยียนชะงักสะโพกไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำประกาศนั้น

ทว่าลั่วอีไม่ยอมหยุด นางตะโกนใส่หน้าเขาทั้งน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ

"ข้าชอบท่านแทบบ้าให้ตายสิ! ท่านมันตาบอด! คำกล่าวประชดประชันที่ข้ากล่าวออกไปตอนเมา..ท่านคิดว่าข้าอยากมีคนอื่นจริงๆงั้นเรอะ ไอ้คนโง่เอ๊ย!"