24.ข้าเลือกเจ้า

ไท่ซานเดินนำจางหว่านชิงลัดเลาะออกจากความวุ่นวายของโถงจัดเลี้ยง มุ่งหน้ามายังเรือนรับรองแขกที่เจิ้งลั่วอีได้สั่งการให้บ่าวไพร่จัดเตรียมเอาไว้ให้สหายรักเป็นอย่างดี เนื่องจากวันนี้ที่จวนราชครูมีงานใหญ่ และหว่านชิงก็ดื่มสุราไปไม่น้อย ลั่วอีจึงไม่ยอมให้สหายต้องนั่งรถม้ากลับจวนตระกูลจางในยามวิกาล

เมื่อเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องพักที่ถูกประดับด้วยโคมไฟสว่างไสว องครักษ์หนุ่มก็ค้อมศีรษะลงเล็กน้อย รักษาระยะห่างอย่างระมัดระวัง

"ถึงห้องพักของคุณหนูแล้วขอรับ หากขาดเหลือสิ่งใด โปรดเรียกใช้สาวใช้ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกได้เลย..ข้าน้อยขอตัว"

ทว่าในจังหวะที่ไท่ซานกำลังจะหมุนตัวกลับ จางหว่านชิงที่แสร้งทำเป็นเมามายเดินเซไปเซมาเมื่อครู่ กลับยกยิ้มกริ่มขึ้นมาที่มุมปาก มือเรียวบางเอื้อมออกไปคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อสีดำสนิทของเขา ก่อนจะออกแรงดึงร่างสูงใหญ่ขององครักษ์เงาให้ถลำเข้าประตูมาด้วยกันอย่างรวดเร็ว

เสียงประตูไม้ปิดลงพร้อมกับเสียงลงกลอนแน่นหนาด้วยฝีมือของสตรีร่างเล็ก ไท่ซานเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ยังไม่ทันที่เขาจะขยับตัว จางหว่านชิงก็ผลักแผ่นหลังกว้างของเขาให้ไปแนบชิดติดกับกำแพงห้อง ก่อนที่นางจะก้าวเข้ามาประชิด ใช้แขนทั้งสองข้างกางออกกักขังร่างของเขาเอาไว้ในอ้อมแขนเล็กๆของนาง

องครักษ์เงาผู้ซึ่งเคยเผชิญหน้ากับศัตรูนับร้อยโดยไม่กะพริบตา บัดนี้กลับยืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปสลักหิน เมื่อถูกคุณหนูตระกูลจางทำท่ากักขังเอาไว้เช่นนี้!

"ไท่ซาน.." 

เสียงหวานใสเอ่ยเรียกชื่อเขาเบาๆลมหายใจอุ่นๆที่เจือด้วยกลิ่นสุรากุ้ยฮวาลอยมารดปลายคางของเขา จางหว่านชิงเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มที่แสนน่ารักและซุกซนปรากฏอยู่บนใบหน้างดงาม 

"หากเจ้าไม่ได้สนใจในตัวข้าเลยสักนิด..แล้วเหตุใดเจ้าถึงต้องคอยหลบตาข้าอยู่ตลอดเวลาด้วยเล่า"

ดวงตาคมกริบของไท่ซานสั่นไหว เขาพยายามเบือนหน้าหนีสายตาที่พราวระยับราวกับดวงดาวของนาง ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นกระหน่ำอย่างควบคุมไม่ได้

"ได้โปรดปล่อยข้าไปเถิดขอรับคุณหนูจาง.." 

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามกดให้ราบเรียบที่สุด แม้ว่ามันจะแหบพร่าไปบ้างก็ตาม 

"ข้าน้อยยังมีหน้าที่ต้องไปทำ.."

"หน้าที่อันใดกัน" 

จางหว่านชิงเลิกคิ้วขึ้น แทรกตัวเข้าไปใกล้จนหน้าอกของนางแทบจะชิดกับแผงอกของเขา 

"วันนี้ทั้งจวนราชครูต่างก็วุ่นวายอยู่กับเรื่องพิธีมงคลสมรส ท่านราชครูเซียวเจ้านายของเจ้าเอง..ป่านนี้ก็คงจะยุ่งวุ่นวายอยู่กับลั่วอีในห้องหอ ไม่มีเวลามาเรียกหาหรือสั่งงานเจ้าหรอกน่า.."

นางช้อนสายตามองเขาด้วยแววตาเว้าวอนระคนออดอ้อน 

"คืนนี้..เจ้าอยู่กับข้าเถอะนะ"

คำเชิญชวนที่แสนจะตรงไปตรงมาและท้าทายศีลธรรมนั้น ทำเอาสติสัมปชัญญะของไท่ซานแทบจะขาดผึง! เขาจ้องมองสบตากับสตรีเบื้องหน้า มองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ไร้ซึ่งความล้อเล่น มีเพียงความปรารถนาที่เปิดเผย

ความอดทนขององครักษ์หนุ่มสิ้นสุดลง ด้วยสัญชาตญาณและสรีระที่เหนือกว่า ไท่ซานเป็นฝ่ายพลิกตัวอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เพียงพริบตาเดียวสถานการณ์ก็กลับตาลปัตร

แผ่นหลังบอบบางของจางหว่านชิงกระแทกเข้ากับกำแพงห้องเบาๆ และกลายเป็นนางต่างหากที่ถูกกักขังติดอยู่ในอ้อมแขนอันแข็งแกร่งของเขา ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างของไท่ซานยันเข้ากับกำแพงคร่อมร่างของนางเอาไว้ นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาบัดนี้เข้มขึ้นและเต็มไปด้วยประกายไฟอันตราย

"คุณหนูจาง.." 

น้ำเสียงของเขากดต่ำและดุดัน ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดหน้าผากมน 

"ข้าคือองครักษ์เงา ข้าไม่ใช่บุรุษไร้ค่าที่ท่านจะมาล้อเล่นด้วยได้..ข้าไม่คิดจะเป็นของเล่นของท่านหรอกนะขอรับ หากท่านอยากได้ชายหนุ่มรูปงามไว้คลายเหงาชั่วข้ามคืนล่ะก็ ท่านควรไปหาผู้อื่น ไม่ใช่ข้า..อุ๊บ!"

คำปฏิเสธและคำตัดพ้อที่แสนจะเยือกเย็นของเขา ถูกกลืนหายลงไปในลำคอในชั่วพริบตา

จางหว่านชิงไม่ยอมฟังคำพูดผลักไสเหล่านั้น นางเขย่งปลายเท้าทั้งสองข้างขึ้นสูง โน้มใบหน้าเข้าหา ก่อนจะประกบริมฝีปากนุ่มละมุนของนาง ทาบทับลงบนริมฝีปากหยักลึกของเขา เพื่อปิดปากที่เอาแต่พูดจาผลักไสนางให้เงียบสนิท

ไท่ซานเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง ร่างกายกำยำของเขากระตุกเฮือก สัมผัสที่นุ่มนวล หอมหวาน และเปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญของสตรีตรงหน้า ทำเอากำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมาปกป้องตัวเองพังทลายลงมาไม่มีชิ้นดี

เพื่อไม่ให้เขาขยับหนี แขนเล็กๆทั้งสองข้างของจางหว่านชิงจึงตวัดขึ้นคล้องรอบลำคอหนาของไท่ซานเอาไว้แน่น นางบดเบียดริมฝีปากเข้าหาเขาอย่างเงอะงะทว่าเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น ท่าทีที่ไร้เดียงสาแต่ดื้อรั้นของนาง ทำให้สัญชาตญาณดิบของบุรุษเพศถูกปลุกปั่น

จากฝ่ามือแกร่งที่เคยท้าวผนังเอาไว้เพื่อรักษาระยะห่าง บัดนี้ไท่ซานไม่อาจทนฝืนใจตัวเองได้อีกต่อไป เขาเลื่อนฝ่ามือลงมาโอบรัดรอบเอวบางของนางเอาไว้หลวมๆก่อนจะเปลี่ยนเป็นกอดกระชับร่างของนางให้แนบชิดกับกายแกร่งของเขา ริมฝีปากที่เคยนิ่งอึ้งเริ่มตอบสนองจุมพิตของนางอย่างเชื่องช้าและลึกซึ้ง

เมื่อผละริมฝีปากออก หว่านชิงก็หอบหายใจรวยริน นางซบหน้าผากลงกับปลายคางของเขา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือทว่าหนักแน่นดั่งขุนเขา

"ข้าไม่ได้ล้อเล่นนะไท่ซาน..ข้าไม่เคยเห็นเจ้าเป็นของเล่นชั่วข้ามคืน.."

นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง แววตาของนางจริงจังและปราศจากความลังเล 

"ข้าไม่อยากมีชีวิตเป็นเพียงหมากกระดานตามคำสั่งของบิดา ข้าอยากเลือกสามี เลือกความรักด้วยตัวของข้าเอง..และในยามนี้ข้าก็เลือกเจ้า"

"แต่ข้าต่ำต้อย..ข้าไม่มีสิ่งใดคู่ควรกับท่านเลย" 

ไท่ซานกระซิบเสียงพร่า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความปวดร้าว

"ช่างหัวฐานะและยศถาบรรดาศักดิ์พวกนั้นปะไร" 

จางหว่านชิงเอื้อมมือไปประคองใบหน้าหล่อเหลาของเขาเอาไว้ 

"ฐานะคุณหนูจวนตระกูลจาง หรือว่าที่ฮูหยินตระกูลมู่หรงอะไรนั่น ข้าไม่สนใจทั้งนั้น! มาเป็นของข้าเถอะนะไท่ซาน ให้ข้าได้เป็นเจ้าของหัวใจเจ้าเถิด"

คำสารภาพรักที่กล้าหาญและทลายทุกกรอบประเพณีของนาง ทำเอาหัวใจขององครักษ์เงาผู้โดดเดี่ยวสั่นคลอนอย่างรุนแรง ไท่ซานหลับตาลง ซึมซับความอบอุ่นจากฝ่ามือเล็กๆ นั้น ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นมาพร้อมกับไฟปรารถนาที่ลุกโชน เขาโน้มใบหน้าลงไปบดจูบนางอีกครั้ง คราวนี้มันช่างเร่าร้อนและดุดัน เป็นจุมพิตที่มาจากความต้องการในใจของเขาล้วนๆเลย

...................

"ฮ่าๆ! ดื่ม!"

เสียงหัวเราะดังลั่นและเต็มไปด้วยความโอหังของท่านเสนาบดีเจิ้ง ดังก้องไปทั่วโถงจัดเลี้ยง วันนี้คือวันที่เขาดีใจและมีความสุขมากที่สุดในชีวิต

ในที่สุดการแต่งงานระหว่างท่านราชครูเซียวจิ้นเหยียนและเจิ้งลั่วอี บุตรีที่เขาฟูมฟักมาเพื่อการนี้ก็ถือว่าสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี แขกเหรื่อทั่วทั้งเมืองหลวงต่างแห่แหนกันมาประจบสอพลอเขา นำของขวัญล้ำค่ามามอบให้ไม่ขาดสาย

ในยามนี้เขามีลูกเขยที่เป็นถึงหมาบ้าแห่งราชสำนักผู้มีอำนาจล้นฟ้าและเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ ด้วยเหตุนั้นเขาซึ่งเป็นพ่อตาจึงพลอยมีอำนาจ มีหน้ามีตาและสามารถเดินยืดอกชี้นิ้วสั่งการพวกขุนนางเฒ่าคนอื่นๆในราชสำนักได้อย่างเต็มภาคภูมิ ใครกล้าหือกับเขา ก็เท่ากับท้าทายอำนาจของราชครูเซียว

ทว่าท่ามกลางเสียงหัวเราะรื่นเริงและบรรยากาศแห่งความสุขนั้น กลับมีสตรีผู้หนึ่งที่นั่งบีบจอกสุราอยู่ในมุมมืดด้วยความเคียดแค้น

เสิ่นไป๋จื่อนั่งอยู่ในงานมงคลด้วยใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างหนาเตอะ ทว่ากลับไร้ซึ่งรอยยิ้มโดยสิ้นเชิง ดวงตาเรียวรีของนางจ้องมองไปทางทิศที่ตั้งของเรือนหอด้วยความริษยาที่แผดเผาจนอกแทบระเบิด

นังลั่วอี..นังเด็กที่เคยเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ของข้า บัดนี้กลับได้ชูคอเป็นถึงฮูหยินราชครู ได้สวมมงกุฎหงส์ ได้สามีที่หล่อเหลาและทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดิน! ข้าไม่ยอม! ข้าไม่มีวันยินยอมให้นางมีความสุขหรอก!

เสิ่นไป๋จื่อกัดฟันกรอด นางอยากจะพุ่งเข้าไปฉีกทึ้งชุดแต่งงานของลั่วอีให้ขาดวิ่น แต่ทว่า..นางก็รู้ตัวดีว่าการจะบุกเข้าไปรังแกสตรีผู้นั้นต่อหน้าท่านราชครูเซียวในยามนี้ มันก็อันตรายและเสี่ยงต่อการโดนตัดมือหรือควักลูกตาเกินไปหน่อย หมาบ้าผู้นั้นเคยขู่ขวัญนางจนฝังใจมาแล้ว

แต่ถึงกระนั้น จะให้นางนั่งทนดูความสุขของนังแพศยานั่นเฉยๆนางก็ทำไม่ได้

เสิ่นไป๋จื่อลุกขึ้นยืนช้าๆก่อนจะยกยิ้มร้ายกาจขึ้นมาที่มุมปาก แววตาของนางฉายแววเจ้าเล่ห์และชั่วร้าย นางปรายสายตามองหน้าสาวใช้คนสนิทที่ยืนอยู่ด้านหลัง เป็นการส่งสัญญาณบางอย่าง

"ไปเอาของสิ่งนั้นที่ข้าเตรียมไว้มา" 

นางกระซิบเสียงเหี้ยม

สาวใช้พยักหน้ารับ ก่อนจะรีบเดินลัดเลาะออกไปจากโถงจัดเลี้ยง

เสิ่นไป๋จื่อจัดแจงเสื้อผ้าและปั้นสีหน้าให้ดูอ่อนหวานและเปี่ยมไปด้วยความยินดี ก่อนจะก้าวเดินอย่างแช่มช้อยมุ่งหน้าไปยังทิศทางของห้องหอที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้

หึ..ถึงแม้ข้าจะลงมือทำร้ายร่างกายของเจ้าต่อหน้าท่านราชครูไม่ได้ แต่ในฐานะที่ข้าเป็นญาติผู้พี่ย่อมสามารถเข้าไปอวยพรและมอบของขวัญในห้องหอได้อยู่แล้ว..ข้าจะทำให้คืนเข้าหออันแสนหวานของเจ้า กลายเป็นคืนที่น่าอับอายและพังพินาศที่สุดเลยคอยดูเถิดเจิ้งลั่วอี