Lahat ng Kabanata ng สามีเจ้าขา อย่าเย็นชากับภรรยานักเลย: Kabanata 1 - Kabanata 10

แสงเทียนมงคลสีแดงในห้องหอสาดส่องวูบไหว สะท้อนเงาของสองร่างที่กำลังพัวพันกันอยู่บนเตียง ทว่าบรรยากาศภายในห้องหอกลับไร้ซึ่งความอ่อนหวานทะนุถนอมอย่างที่ควรจะเป็นไม่มีการร่วมดื่มสุรามงคล ไม่มีการกล่าวคำสาบานผูกผมร่วมบานเซียวจิ้นเหยียนราชครูผู้ได้ฉายาว่าหมาบ้าแห่งราชสำนักไม่คิดจะทำตามธรรมเนียมอันน่ารำคาญเหล่านั้น มือแกร่งกระชากชุดอาภรณ์สีแดงสดที่เสนาบดีเจิ้งสั่งตัดเย็บอย่างประณีตให้บุตรีจนขาดวิ่น เสียงผ้าฉีกขาดดังก้องกังวานในความเงียบ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะโถมทับลงมาบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างรุนแรงและป่าเถื่อนเขาตั้งใจจะลงทัณฑ์สตรีผู้นี้ให้หวาดกลัว ตั้งใจจะสั่งสอนให้นางล่วงรู้ว่าตำแหน่งฮูหยินราชครูนั้นมันไร้ซึ่งสิ่งที่เรียกว่าความรัก ไร้ซึ่งความสุขสมและไร้ซึ่งความเมตตาเขาพลิกตัวให้นางนอนคว่ำ ก่อนจะดึงรั้งหมอนมารองเอาไว้เพื่อสะโพกของนางโก่งขึ้น ก่อนที่เซียวจิ้งเหยียนจะจับเข้าที่กลางลำแกร่ง เคาะตรงรอยแยก ตีรอบรูอุ่นแล้วสอดทแยงเข้าไปด้านในครั้งเดียวจนสุดลำแท่ง เขาควงเอวไปรอบๆ ส่ายไปส่ายมาในร่องรัก บดคลึงเป็นวงกลม เนื้อก้นของนางสั่นกระเพื่อมเมื่อถูกฝ่ามือตีกระทบ อีกไม่นานจะต้องขึ้นริ้วแดงแน่ๆ

ยามสายของวัน สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยนำพาเอากลิ่นหอมของดอกมู่ตานที่ปลูกไว้ริมระเบียงทางเดินลอยมาแตะจมูก เจิ้งลั่วอีในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนปักลายเมฆามงคลกำลังนั่งหลังตรง คัดลอกตำราคำสอนสตรีอยู่ภายในศาลาริมน้ำอย่างตั้งอกตั้งใจ ภายนอกดูเหมือนคุณหนูผู้ทรงธรรมที่กำลังดื่มด่ำกับบทกวีอันลึกซึ้ง ทว่าภายในใจของนางกำลังท่องจำท่วงท่ามังกรผงาดจากตำราปกขาวเล่มใหม่ที่เพิ่งซ่อนไว้ใต้เตียงเมื่อคืนทว่าในขณะที่จินตนาการของนางกำลังโลดแล่นอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินหินกรวดหน้าเรือนหนังสือของบิดา เจิ้งลั่วอีเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะไม้จันทน์แดง ก่อนจะปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังเดินสวนออกไปบุรุษผู้นั้นสวมชุดผ้าไหมสีเข้มปักดิ้นทองลายพยัคฆ์เหิน ใบหน้าของเขาหล่อเหลาคมคายราวกับรูปสลักของเทพเจ้าสงคราม ทว่าสิ่งที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง คือบรรยากาศรอบตัวที่แผ่ซ่านออกมา มันช่างเย็นเยียบ กดดันและน่าหวาดกลัวจนเจิ้งลั่วอีเผลอห่อไหล่เข้าหากัน ขนอ่อนตามเรือนกายลุกซู่โดยไม่ทราบสาเหตุ ราวกับมีกลิ่นอายของคาวเลือดลอยวนเวียนอยู่รอบกายบุรุษผู้นั้นเขาคือท่านกั๋

สายลมยามราตรีของต้นฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านร่างสูงใหญ่ของเซียวจิ้นเหยียนไปเบาๆ อากาศในยามค่ำคืนค่อนข้างเย็นเยียบจนสตรีทั่วไปอาจต้องกระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น ทว่าสำหรับบุรุษที่กรำศึกและคุ้นชินกับความตายเยี่ยงเขากลับไม่รู้สึกหนาวเหน็บเลยแม้แต่น้อยเขายืนเอามือไพล่หลังทอดสายตามองเงาจันทร์ที่สะท้อนบนผิวน้ำในสระบัวของศาลาชมจันทร์ท้ายอุทยานหลวง ริมฝีปากหยักลึกเหยียดยิ้มหยันให้กับชะตากรรมอันน่าขันของตนเอง บนโลกใบนี้คงมีแต่เขาเท่านั้นกระมัง ที่การแต่งงานครั้งสำคัญถูกกำหนดและจัดแจงขึ้นโดยฝีมือของน้องชายสุดที่รัก แทนที่พี่ชายจะเป็นฝ่ายเฟ้นหาฮูหยินที่เพียบพร้อมให้น้องชาย แต่เจ้าน้องชายตัวดีที่รำคาญความบ้าคลั่งของเขา กลับเป็นฝ่ายไปทูลขอราชโองการสมรสจากฮ่องเต้ เพื่อหาฮูหยินมาผูกมัดตัวเขาแทนเสียนี่แต่ก็ช่างมันเถิด..จิ้นเหยียนคิดในใจอย่างไม่หยี่ระสำหรับตัวเขาที่มือเปื้อนเลือดมานับไม่ถ้วน ไม่เคยมีความคิดที่จะพานพบกับความรักอันงมงายหรือความผูกพันอันลึกซึ้งอยู่แล้ว การแต่งงานก็แค่การมีสตรีแปลกหน้าเพิ่มเข้ามาอยู่ในจวนราชครูอีกสักคนเท่านั้น ถือเสียว่าน้องชายส่งของเล่นแก้เหงาชิ้นใหม่มาให้เขาได้ใช้รังแกเพื่อค

กลิ่นหอมของหมึกและกระดาษเซวียนจื่อที่คุ้นเคย ไม่อาจดึงดูดความสนใจของเจิ้งลั่วอีได้อีกต่อไปวันนี้ภายในห้องเรียนวาดภาพ คุณหนูผู้อ่อนหวานแห่งจวนเสนาบดีเอาแต่เหม่อลอย ปลายพู่กันในมือชะงักค้างหยดน้ำหมึกลงบนกระดาษจนเลอะเทอะเป็นวงกว้าง นางไม่มีสมาธิในการร่ำเรียนเลยแม้แต่น้อย ในหัวของนางเอาแต่คิดวนเวียนถึงเรื่องที่ท่านราชครูเซียวจิ้นเหยียนกระทำกับนางเมื่อค่ำคืนก่อนสัมผัสหยาบกร้านทว่าร้อนรุ่มจากฝ่ามือของเขาที่ทาบทับลงบนหน้าตัก กลิ่นกายหอมเย็นยะเยือกราวกับพายุฝน และที่สำคัญที่สุด..รสจูบอันดุดันป่าเถื่อนที่ผสมผสานกับรสชาติฝาดร้อนของสุราชั้นดี มันยังคงตราตรึงอยู่ที่ริมฝีปากของนางจนถึงบัดนี้ แค่หลับตาลั่วอีก็รู้สึกราวกับว่าแผ่นหลังของตนเองกำลังแนบชิดกับอกแกร่งของเขา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนพวงแก้มขาวผ่องซับสีเลือดฝาดท่านอาจารย์หญิงที่รับหน้าที่สอนวาดภาพลอบถอนหายใจ เมื่อเห็นว่าศิษย์เอกที่เคยหัวไวและตั้งใจเรียนที่สุดในวันนี้เอาแต่นั่งหน้าแดงและยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คล้ายคนสติหลุด อาจารย์จึงตัดสินใจอนุญาตให้นางเลิกเรียนเร็วกว่าปกติ เพื่อให้นางได้กลับไปพักผ่อนเจิ้งลั่วอีเดินทอดน่องมาตามทางเดินระเบียงไม้จ

บนหอตำราอันกว้างใหญ่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและหมึกที่ลอยอบอวล เซียวจิ้นเหยียนยืนเอามือไพล่หลัง ทอดสายตาคมกริบผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักลงไปยังเบื้องล่าง เขามองเห็นร่างบอบบางในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนของเจิ้งลั่วอี กำลังก้าวเดินตามหลังค่อมๆของพ่อบ้านหลี่ไปตามระเบียงทางเดินริมสระบัวอย่างแช่มช้อยในจังหวะนั้นดรุณีน้อยหันไปมองกอบัวที่กำลังชูช่อ นางยกยิ้มขึ้นมาบางเบา..รอยยิ้มนั้นสว่างไสว บริสุทธิ์และนับได้ว่างดงามมากจริงๆนั่นแหละ งดงามเสียจนมันขัดแย้งกับโลกอันมืดมิดและเต็มไปด้วยคาวเลือดของเขาชายหนุ่มถอนหายใจออกมาแผ่วเบา สลัดความรู้สึกประหลาดในอกทิ้งไป ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปที่หน้าชั้นวางตำราไม้จันทน์แดง เขากวาดสายตาไล่ไปตามสันหนังสือ หมายจะเลือกตำรามาอ่านสักเล่มเพื่อดับความฟุ้งซ่าน เรื่องลั่วอีถูกญาติผู้พี่รังแกที่ไท่ซานรายงานเมื่อวาน กลับทำให้เขานึกย้อนไปถึงบางสิ่งที่เขาเกลียดชังที่สุดเขารู้ดี..รู้ดีกว่าใครทั้งหมดว่าคนอ่อนแอนั้นมันไร้หนทางเลือกเพียงใดเพราะตัวเขาเอง ก็เติบโตมากับความอ่อนแอและน่าสมเพชเช่นนั้น มารดาของเขาเป็นเพียงอนุภรรยาที่มีรูปโฉมงดงาม ทว่ากลับมีจิตใจที่บิดเบี้ยวแล