All Chapters of พลิกชะตาตัวประกอบสู่ยอดหญิงอันดับหนึ่ง : Chapter 11 - Chapter 20

“นั่นสิ มีที่ไหนกันยาที่กินแล้วจะหายไอได้”เสียงเหน็บแนมนั้นยังคงดังมาเรื่อย ๆ จนลืมไปว่ายามนี้เสียงไอของเจ้าบ่าวเริ่มขาดช่วงลงไปแล้ว จากที่แทบไม่เว้นระยะ ก็เริ่มเหือดหาย ทั้งยังแผ่วเบาไม่หนักหน่วงเช่นคราแรกเจิ้นไฉ่ที่รับรู้ถึงความเย็นสดชื่นและกลิ่นหอมละมุนที่แผ่ซ่านอยู่ในลำคอ ก้มมองเจ้าสาวของตนที่กำลังเผยยิ้มอ่อนให้“ดีใช่ไหมเจ้าคะ” นางเอ่ยถามเสียงหวานเจิ้นไฉ่จึงพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะส่งเสียงไอแหบแห้งออกมา ทว่าเสียงนั้นไม่ได้รุนแรงและหนักหน่วงอีกแล้วเขารับรู้ว่ารสของสมุนไพรที่ไหลลงสู่ลำคอ ช่วยบรรเทาอาการระคายเคืองที่แผดเผามานานแรมปีได้จริง จากที่เคยต้องไอโขลกอย่างรุนแรงและต่อเนื่องจนแทบขาดใจ บัดนี้ความรู้สึกอยากไอแม้จะคุกรุ่นอยู่ข้างใน แต่มันกลับไม่รุนแรงจนอยากกระแทกไอออกมาเช่นแต่ก่อน แม้จะยังหลงเหลืออาการระคายอยู่บ้างทว่าเสียงไอนั้นกลับไม่ได้หนักหน่วง และแฝงความน่าเวทนาเหมือนคราแรกที่เขาปรากฎกายต่อหน้าแขกเหรื่อหลี่ม่านเห็นเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้นไปหาบ่าวชายที่ยืนอยู่ข้างกายผู้เป็นนาย “รินน้ำอุ่นมาให้ข้าที” หลี่ม่านเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดประหนึ่งนายหญิงผู้เข้มงวดชาย

บรรดาเถ้าแก่ที่ได้ขวดยาไปก่อนเริ่มคิดคำนวณว่าตนซื้อยาได้ราคาถูกหรือแพงมากกว่าการเสนอขายแบบเป็นเม็ด แต่เมื่อคิดใคร่ครวญดูแล้วเห็นว่าตนได้ถูกกว่าก็ไม่มีใครเอ่ยคัดค้านด้านคนกำลังซื้อน้อย เมื่อได้ยินว่าสามารถนำข้าวสารหรืออาหารมาแลกได้ พวกเขาก็ขยับเข้ามาใกล้อีก“จะ... จริงหรือฮูหยินน้อย เจ้าให้นำอาหารกับข้าวสารมาแลกกับยาได้จริงหรือ” ชายแก่คนหนึ่งเอ่ยถามเสียงสั่น“ได้เจ้าค่ะ ทว่าขอเป็นวันพรุ่งนะเจ้าคะ วันนี้ข้าเหนื่อยแล้ว คงรอให้พวกท่านเอาของมาแลกไม่ไหว”“ได้ ๆ เช่นนั้นวันพรุ่งพวกเราจะมาแต่เช้า” ชายคนเดิมเอ่ยอย่างเป็นสุข เนื่องจากเขาอยากได้ยานี้ไปให้ภรรยามากคำเสนอแนะนี้ทำให้ผู้คนที่ลังเลใจต่างพากันกรูเข้ามาลงชื่ออย่างกระตือรือร้น ท่ามกลางสายตาที่ไม่อยากเชื่อของฮูหยินสวี่และแม่นมฟางที่กำลังยืนมองการค้าของสะใภ้ใหม่ตาโต“ฮูหยินท่านดูสิเจ้าคะ ฮูหยินน้อยขายยาเพียงไม่กี่อึดใจ ก็ได้เงินตั้งหลายตำลึงเชียว เราทำงานกันทั้งเดือนยังไม่ได้เลย”“นั่นสิ เด็กคนนี้ช่างเก่งกาจเหลือเกิน ทั้งจิตใจดีทั้งรู้จักทำการค้า เป็นบุญของเจิ้นเอ๋อร์เหลือเกิน” ฮูหยินสวี่เอ่ยจากใจหลังจัดการเรื่องยาแล้วเสร็จ แขกเหรื่อก็ไ

เจิ้นไฉ่ฟังคำภรรยาที่เพิ่งแต่งเข้ามาก็เผลอยิ้มอีกครา สุดท้ายนางเอ่ยไปเอ่ยมา ก็วนกลับมาหาของรางวัลก้อนโตที่หวังจะได้รับยามที่เขาหายดีและกลับไปมีหน้ามีตาอีกครั้ง“หึหึ เจ้าต้องการแค่เงินรางวัลเท่านั้นหรือ”“ใจจริงก็อยากได้เรือนสักหลัง บ่าวไพร่สักสี่ห้าคน ที่นาสักแปลงอยู่ติดภูเขาหน่อยก็ดี ข้าจะปรุงยารักษาคน ว่างก็ปลูกพืชผักเลี้ยงไก่เลี้ยงหมูไว้เป็นอาหาร ออกไปตกปลาบ้างในบางครา ขึ้นเขาล่าสัตว์ในบางที สำหรับข้าแค่นี้ก็มีความสุขแล้ว”หลี่ม่านเอ่ยบอกความต้องการของตนออกไปด้วยรอยยิ้มสดใส เพราะทุกอย่างที่เอ่ยมามันคือสิ่งที่นางปรารถนามาตั้งแต่ชาติก่อน ทว่านักฆ่าที่คอยเอาแต่ชีวิตคนอย่างนางมิอาจทำได้ แม้จะเก่งกาจมีทักษะมากมาย แต่กลับไม่เคยหนีออกจากวงจรอุบาทนี้ได้เลยสักครั้ง กระทั่งตายแล้วมาอยู่ในโลกนิยายนี่แหละ นางจึงคิดว่าจะทำความฝันในโลกปัจจุบันให้กลายมาเป็นจริงเสีย“คำพูดเจ้า เหมือนไม่คิดจะอยู่ตระกูลหานไปตราบชั่วชีวิต” คำถามที่ตรงไปตรงมานั้นทำเอาคนที่ยิ้มอยู่ถึงกับหุบปากทันทีหลี่ม่านนิ่งอึ้ง พลางจ้องกลับผู้ที่จ้องตนด้วยแววตาวูบไหว ไม่นานนางก็เอ่ยบอกสิ่งที่ตนคิดคำนวนเอาไว้ออกมา “การแต่งงานของเรา

หลี่ม่านหันกลับมาที่แม่นมฟาง ซึ่งท่าทางของนางดูใส่ใจชายหนุ่มคนนี้พอสมควร จากนั้นจึงหันมาหาผู้ที่นั่งคุกเข่าอยู่“พูดมา ข้าไม่ใช่คนไร้เหตุผล ขอเพียงเจ้าไม่โกหก เจ้ากับน้องจะได้ทั้งยารักษาและที่พักอย่างแน่นอน”ชายหนุ่มที่มีท่าทางลังเลเงยหน้ามองสตรีที่ให้คำมั่นกับตนด้วยแววตาซาบซึ้ง “ข้ากับน้องสาวไม่เคยทำผิดขอรับ มีแค่ท่านพ่อที่เคยถูกประหารเพราะ... เพราะฆ่าคนขอรับ”บรรยากาศด้านหน้าเรือนพลันเงียบกริบ แต่เพียงครู่เสียงซุบซิบของบ่าวที่มีไม่กี่คนก็ดังขึ้นจากมุมสวน หลี่ม่านกวดดวงตาคมดุออกไปทันที ทำให้เสียงนั้นเงียบลงทันใด“เพราะเหตุนี้เจ้ากับน้องจึงถูกไล่ออกจากหมู่บ้านใช่หรือไม่”“ขอรับ ตัวข้ากับน้องไม่มีญาติที่ไหน ถึงมีก็อัตคัดพอกัน ข้าจึงไม่อยากไปรบกวนขอรับ แต่พอได้ยินข่าวว่าฮูหยินน้อยมียาให้แลกกับอาหาร ข้าน้อยจึงลองมาที่นี่ดูขอรับ เผื่อจะใช้แรงแลกได้”“ญาติของเจ้าที่กำลังลำบากพอกัน คงเป็นแม่นมฟางสินะ” ครานี้ผู้ที่นั่งนิ่งบนรถเข็นเอ่ยขึ้นมาบ้าง นำพาให้ผู้ที่ยืนประคองนายหญิงต้องรีบทรุดลงคุกเข่าตามหลานชายของตนไปด้วย“คุณชายบ่าวไม่ได้คิดจะปิดบังนะเจ้าคะ บ่าวเพียงแค่...”“แม่นมฟางลุกขึ้นเถิด ท่า

ในขณะที่หลี่ม่านกำลังจะขยับลุก มือเรียวของสามีกลับยกขึ้นมารั้งแขนนางไว้ พร้อมกับเอ่ยเตือนนางว่า“เจ้านั่งลงกินข้าวก่อน ประเดี๋ยวก็หิวจนปวดท้องอีก”หลี่ม่านหันมายู่หน้าใส่เขาเล็กน้อย “ข้าอยากไปดู...”“กินข้าวเถิด ประเดี๋ยวก็หิวจนกินหมูทั้งตัวได้หรอก” เสียงทุ้มเอ่ยหยอกเย้า พลางออกแรงรั้งนางให้นั่งลงขณะนั้นผู้ที่ออกไปต้อนรับแขกก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับชายแก่ผมและหนวดเคราขาว ด้านหลังมีหญิงงามอีกหนึ่งคนหลานตี้มองเห็นก็รีบขยับลุกพลางกวักมือบอกบุตรของตนด้วย ทว่ายังไม่ทันที่หลี่ม่านจะได้หันไปทางประตู ผู้เป็นแขกกลับเอ่ยขึ้นเสียงก้องกังวานราวกับเรือนนี้เป็นเรือนของตนเสียอย่างนั้น“เจ้าเด็กน้อย อยู่ดีกินดีแล้วเจ้าก็ลืมข้าไปเลยสินะ”หลี่ม่านจ้องผู้ที่เอ่ยกับตนตาโต “ตาเฒ่า เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า” นางร้องเรียกผู้ที่เดินลูบหนวดเครายาวเฟื้อย ท่าทางพรานเฒ่าช่างต่างจากยามที่พบเจอบนเขานัก“ข้าก็มาตามหาเจ้าน่ะสิ ได้ยินว่าเจ้าแต่งเข้าจวนตระกูลหานข้าจึงได้รีบมาดูว่าเจ้าอยู่สุขสบายดีหรือไม่”“เอ๋! ท่านไม่ได้มารักษาสามีข้าหรือ” หลี่ม่านเริ่มมึนงง“อะไรกัน วิชาแพทย์ที่เจ้าเรียนมาจากข้ามันใช้ไม่ได้ห