All Chapters of พลิกชะตาตัวประกอบสู่ยอดหญิงอันดับหนึ่ง : Chapter 21 - Chapter 30

หลี่ม่านเดินออกมาด้วยความรู้สึกสับสน ใบหน้านั้นก็เห่อร้อนจนต้องยกมือขึ้นมาลูบเบา ๆ ราวกับมันจะช่วยให้หายได้“ทำไมใจเต้นแรงแบบนี้ล่ะ เราคงไม่ได้ป่วยเป็นโรคหัวใจหรอกนะ” คนไม่เคยมีรักพึมพำอย่างไม่เข้าใจชาติก่อนหญิงสาวก็เป็นนักฆ่าที่ไม่เคยได้ผูกพันกับใครนอกจากเพื่อนในองค์กร แม้จะมีคนรักแต่นั่นเป็นการคบหากันแบบคนรอบข้างยั่วยุ หาได้เกิดจากความรู้สึกที่อยู่ภายในใจไม่หลังจากหาข้ออ้างหนีออกมาจากห้องสามีได้ หลี่ม่านก็เลือกที่จะปลีกตัวไปจัดการงานอื่น ปล่อยให้สามีอยู่กับคนสนิทไป นางตั้งใจว่าจะทิ้งช่วงเวลาให้หัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะสงบลงบ้างทว่าการหลบหน้าก็ใช่ว่าจะมีได้ตลอดทั้งวัน เมื่อถึงเวลาต้องฝังเข็มรอบค่ำ นางก็จำต้องเข้าไปเรียนรู้ฝึกฝนเรื่องนี้กับอาจารย์ เพื่อเก็บความรู้นี้ไว้ให้ได้มากที่สุด“เอาล่ะ เรียบร้อยแล้วที่เหลือเจ้าก็ดูแลไปนะ”คล้อยหลังผู้เป็นอาจารย์ หลี่ม่านก็ทรุดกายลงนั่งที่ขอบเตียงตามความคุ้นชิน มือเรียวขาวประคองถ้วยยาขึ้น ใช้ช้อนตักยาจ่อที่ริมฝีปากของสามีเพื่อป้อนให้เหมือนเช่นเคย“ข้าดีขึ้นมากแล้ว เจ้าไม่ต้องป้อนก็ได้” จู่ ๆ เจิ้นไฉ่ก็รู้สึกเกรงใจนางจนเผลอเอ่ยถ้อยคำที่เพิ่มควา

เจิ้นไฉ่ชะงักไปหลังได้ยินคนสนิทเตือนสติถึงเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นในอดีต หลี่ม่านที่มองอยู่จึงเอ่ยขึ้น“พี่หยางกับพี่เฉินมีวิชาต่อสู้ที่แข็งแกร่ง ข้าว่าให้เขาสองคนติดตามท่านพี่ไปเหมาะสมแล้ว ส่วนพี่จี้เชาก็ให้อยู่ช่วยที่นี่ ท่านพี่ ท่านเห็นว่าเป็นอย่างไร” ใบหน้างามเอียงมองพร้อมเผยยิ้มเจิ้นไฉ่ได้สติก็หันมามองภรรยาตัวน้อย ที่ยังคงยืนกรานว่าจะให้คนงานชายติดตามเขาไปให้ได้ หากเขายังปฏิเสธนางจะต้องโกรธแน่ “เจ้าว่าดีก็คือดี ทว่ามีคนเพิ่มก็คงต้องใช้เงินเพิ่ม เงินที่เรามีมันจะพอสำหรับค่าใช้จ่ายนี้หรือ ข้าไปกู้ยืมมาเพิ่มดีกว่า เจ้ากับทุกคนที่อยู่ที่นี่จะได้ไม่ลำบาก” ร่างสูงตั้งท่าจะเดินออกไป ทว่ามือน้อยกลับรั้งเอาไว้ก่อน เขาจึงต้องหยุดชะงักอยู่กับที่“ไม่จำเป็นเจ้าค่ะ ข้ามีเงินพอส่งเสียท่านพี่สอบจอหงวนไม่ลำบากเลย ขอแค่ท่านตั้งใจสอบให้ได้ผลออกมาดี ๆ ก็พอเจ้าค่ะ” หลี่ม่านเอ่ยบอกก่อนจะยิ้มหวานจนตาหยีให้เขาเจิ้นไฉ่ขบกรามแน่นอย่างคนข่มอารมณ์ เพราะเขากำลังตำหนิตนเองที่ทำให้คนตรงหน้าลำบาก เพียงครู่เสียงเข้มดุดันก็ดังขึ้น “พวกเจ้าออกไปก่อน อย่าลืมปิดประตูด้วย”หลี่ม่านมองตามบุรุษทั้งสี่ที่เดินออกไปอย่า

หานเจิ้นไฉ่ที่สวมใส่ชุดบัณฑิตดูงามสง่า กำลังเดินเคียงคู่มากับภรรยาและมารดาทั้งสอง ถัดมาคือท่านหมอเทวดาเหิงและ จ้าวชิงหรานหลานสาววัยสิบแปดปีที่มีใบหน้างดงามนักท่ามกลางผู้คนมากมายที่มารุมล้อมส่งเสียงอวยพร นัยน์ตาคมกริบของเจิ้นไฉ่กลับยังคงจ้องมองเพียงภรรยาตน แววตาเขายังคงฉายชัดความอาลัยอาวรณ์และห่วงหาอย่างไม่ปิดบังเมื่อหยุดลงที่ทางเดินด้านล่าง ร่างสูงสง่าของหานเจิ้นไฉ่ก็เบี่ยงกายหันเข้าหาภรรยาตัวน้อย ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายใจเขาอยากดึงร่างบางเข้ามากอด แต่ด้วยยามนี้มีหลายสายตาจ้องมองอยู่ เขาจึงทำได้เพียงแค่กุมมือน้อยของนางไว้“ข้าต้องไปแล้ว” เสียงเขาค่อนข้างเบา แต่ก็ยังพยายามเอ่ยขึ้นมาอีก “ขอฝากท่านแม่ด้วยนะ แล้วก็... ดูแลตนเองให้ดี” เสียงทุ้มเน้นย้ำอย่างอาวรณ์ แววตาคมเข้มทอดมองดวงหน้าจิ้มลิ้มที่ไม่ยอมสบตากัน คงเพราะเขินอายสายตาผู้คนที่กำลังมองอยู่กระมังหลี่ม่านก้มมองมือใหญ่ที่กุมมือตนไว้ ใจดวงน้อยไหววูบด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งห่วงหา ทั้งใจหาย และประหม่าระคนกัน นางสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเขา พร้อมกับเผยยิ้มบางเพื่อไม่ให้บรรยากาศดูน่าเศร้าจนเกินไป“ท่านพี่ก็ต้องระวังตัว

นางอันได้ฟังความคิดบุตรสาวก็เผยดวงตาเปล่งประกาย นางจึงรีบเอ่ยสมทบรัวเร็ว “แบบนี้แม่ก็ว่าดีนะ”“ดีประสาอะไร พวกเจ้าอยากเข้าคุกหรือ” ซื่อต่งเดินเข้ามาพร้อมเสียงก่นด่า ก่อนจะนั่งลงพร้อมใบหน้าดุดัน“ท่านพี่ไยถึงไม่ได้ เราก็บอกทางการไปว่าสองแม่ลูกแอบอ้างก็ได้นี่ เราเปิดเผยเรื่องที่นางไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของซื่อไห่ก็ได้แล้ว ถึงยามนั้นทางการต้องเอาผิดกับสองแม่ลูกแน่” นางอันแย้ง“มันง่ายเช่นนั้นที่ไหนกัน เจ้าอย่าลืมสิว่าชาวบ้านในตำบลต่างก็รู้เห็นเรื่องการแต่งงานนี้ เห็นว่าเรายินดีแค่ไหนกับเรื่องแต่งงานของหลี่ม่าน ใครจะมาเชื่อว่านางสวมรอยแต่งกันเล่า”“ที่ต่งเอ๋อร์เอ่ยมาก็ถูกนะ หากทางการสืบเรื่อง อย่างไรก็ต้องรู้ว่าเราต่างหากที่ไม่อยากเกี่ยวดองกับตระกูลหานตั้งแต่แรก ในเมื่อเรื่องนี้ยังเป็นความลับ เจ้าก็อย่าได้นำไปเปิดเผยเชียว เกิดรู้ไปถึงหูคนตระกูลหลงขึ้นมามันจะยุ่งยาก” ซื่อเหิงเอ่ยสมทบ“ท่านปู่ ท่านยังคิดว่าตระกูลหลงนั่นยังใส่ใจข้าอยู่อีกหรือ” หลี่ฮวาแผดเสียงลั่น ทันทีที่ได้ยินคำแสลงหู“ฮวาเอ๋อร์ คุณชายหลงอาจกำลังเจรจากับบิดามารดาอยู่ก็ได้ เจ้าก็อย่าร้อนใจไปนักเลยนะ” นางชุยรีบปลอบหลานรัก“แต่นี่มัน

ทว่าเพียงแค่ชายตัวโตยื่นตราบางอย่างออกมา หัวหน้าผู้ตรวจการก็รีบเก็บดาบเข้าฝัก พร้อมกับตั้งท่าจะคารวะ“ไม่ต้อง ข้ามาเพื่อรับตัวหมอเทวดา ที่เมืองเสียนมีคนป่วยสำคัญต้องการให้เขาไปรักษา” ชายที่มาเอ่ยเสียงเข้มบรรดาหมอรวมถึงหลี่ม่านต่างก็หันมามองเขาเป็นตาเดียวหลี่ม่านได้ยินชายร่างโตเอ่ยถึงตน นางก็ก้าวออกมาหยุดยืนต่อหน้าเขา อีกฝ่ายก็จ้องด้วยสายตาคมดุทันที“อย่าบอกนะว่าหมอเทวดาคือเจ้าเด็กน้อยนี่ ข้าไม่มีเวลามาเล่นกับเจ้าหรอกนะ” ชายร่างโตเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนจะกวาดสายตามองหาผู้ที่น่าจะเป็นหมอเทวดาน้อยตามคำเลื่องลือมากที่สุด“คนที่เรือนท่านป่วยเป็นอะไร โรคเดียวกันกับชาวบ้านหรือไม่ หากใช่ท่านให้เขากินยาที่เรากำลังปรุงอยู่ก็พอ ไม่จำเป็นต้องให้ข้าเดินทางไปดูอาการกระมัง” หลี่ม่านเอ่ยเสียงเรียบ แววตาที่จ้องมองอีกฝ่ายก็มิได้เผยความหวาดหวั่นเลย“นะ... นี่เจ้าคือหมอเทวดาน้อยหรือ”“เป็นนางขอรับใต้เท้า” หลัวเจิ้งเอ่ยบอก“ใช่ ๆ นี่แหละหมอเทวดาหาน หรือหมอเทวดาน้อย” หมอชราที่ยืนอยู่ห่างออกไปกล่าวสมทบเพราะเกรงอีกฝ่ายไม่เชื่อ“แต่นางเหมือนเพิ่งผ่านวัยปักปิ่นมา” ชายร่างโตยังแย้ง“ใต้เท้า ข้าไม่มีเวลามาเถียงกับท