Masukเหลียนเฉิงชะงักค้างอยู่นาน เมื่อหันมาเห็นพระพักตร์ดุดันของฮ่องเต้ เขาก็รีบคุกเข่าลงตรงหน้า พลางเอ่ยอย่างละล้ำละลัก “ฝ่าบาทกระหม่อมเปล่านะพ่ะย่ะค่ะ” เจิ้นไฉ่ยกยิ้มและเขาก็ไม่คิดจะปล่อยโอกาสให้สหายได้หาข้อแก้ต่าง “เรื่องที่ข้อสอบบังเอิญนำบทประพันธ์ของข้ามาใช้ เจ้าคงต้องไปถามเอากับผู้ที่นำบทประพันธ์ของข้ามาออกข้อสอบ มิใช่โยนเรื่องทั้งหมดมาใส่ข้า ข้าเองก็เป็นบัณฑิตที่เพิ่งเดินทางมาเมืองหลวงได้ไม่กี่เดือน ไหนเลยจะมีเส้นสายทำให้ผู้ออกข้อสอบนำบทประพันธ์ของตนเองมาเป็นหัวข้อหลักได้ เจ้าที่ได้เป็นขุนนางรับราชการมานาน เรื่องแค่นี้ก็คิดไม่ได้หรือ ถึงได้กล้าเอาเรื่องนี้มาทำลายข้า” น้ำเสียงเจิ้นไฉ่เริ่มแข็งกร้าวขึ้น “ขะ... ข้า” เหลียนเฉิงทำได้เพียงอึกอัก “ข้าได้ยินว่าบัณฑิตหานเดินทางมาจากเมืองเจี้ยน ไม่มีญาติพี่น้องในเมืองหลวงแม้แต่คนเดียวมิใช่หรือ” ขุนนางผู้หนึ่งเอ่ย “ใช่ ๆ เห็นว่าเช่าเรือนเล็กของตระกูลจ้าวอยู่นี่” “ใช่ที่ไหนกัน เขาเป็นศิษย์ของหมอเทวดาเหิงที่เพิ่งถูกรับมาต่างหาก เลยได้อาศัยอยู่กับหมอเทวดาเหิงอย่างไรเล่า” “จริงหรือ เช่นนั้นคำพูดเขาก็เชื่อถือได้น่ะสิ” เหล่าขุนนางเริ่ม
เจิ้นไฉ่หันกลับมามองสหายที่ยืนอยู่ทางด้านหลังเพียงครู่ เขาก็หันกลับมาพร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน เขายังคงนั่งนิ่งรอดูว่าสหายรักเมื่อครั้งยังเยาว์จะกล่าวเอาผิดอันใดตนเองด้านบนนั้น ฮ่องเต้ที่ทรงชะงักกำลังเลิกพระขนงขึ้นด้วยความสงสัย “เรื่องใหญ่อันใด ถึงทำให้เจ้ากล้าขัดขึ้นในยามนี้”“เรื่องทุจริตสอบจอหงวนพ่ะย่ะค่ะ” เหลียนเฉิงกล่าวพลางรีบดึงเอากระดาษปึกหนึ่งที่ซ่อนไว้ออกมาจากสาบเสื้อ แล้วชูขึ้นเหนือศีรษะ “กระหม่อมได้รับรายงานและหลักฐานจากผู้คุมสอบท่านหนึ่ง กล่าวว่าในการสอบรอบสุดท้ายที่ผ่านมา หานเจิ้นไฉ่มีพฤติกรรมทุจริตในการคัดลอกบทความและเนื้อหาข้อสอบจากคลังเอกสารเก่าของสำนักตรวจการพ่ะย่ะค่ะ”ข้อกล่าวหานั้นทำให้เหล่าขุนนางในท้องพระโรงส่งเสียงฮือฮาขึ้นทันที การทุจริตในการสอบจอหงวนถือเป็นความผิดร้ายแรงที่สั่นคลอนรากฐานการคัดเลือกคนของราชสำนักหากข้อกล่าวหานี้เป็นความจริงอย่างที่เหลียนเฉิงเอ่ยอ้าง ต่อให้หานเจิ้นไฉ่มีความสามารถมากเพียงใด ฐานะบัณฑิตก็ย่อมต้องถูกถอดถอน ทั้งยังถูกลงโทษฐานหลอกลวงเบื้องสูงและยังถูกตัดสิทธิ์ไม่ให้เข้าสอบทั้งตระกูลอีกด้วยแต่ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น
หลายวันต่อมา... การสอบจอหงวนรอบสุดท้ายก็มาถึงบรรยากาศภายในโถงสอบเต็มไปด้วยความตึงเครียด เหล่าบัณฑิตนับร้อยต่างก้มหน้าก้มตาเขียนคำตอบลงบนกระดาษอย่างขะมักเขม้น ไม่มีใครเงยหน้าขึ้นมาจากแผ่นกระดาษแม้แต่น้อยเหล่าขุนนางผู้มีหน้าที่ตรวจสอบ ต่างก็คอยจับจ้องดูท่าทีของเหล่าบัณฑิต ซึ่งหนึ่งในนั้นมีว่านเหลียนเฉิงนั่งปะปนอยู่ด้วย ในฐานะขุนนางผู้คอยจดเก็บบันทึกรายละเอียดยิบย่อยในการสอบในจังหวะที่การสอบดำเนินไปได้ครึ่งทาง ก็ถึงเวลาที่ผู้คุมสอบต้องเดินตรวจดูความเรียบร้อย หนึ่งในนั้นมีว่านเหลียนเฉิงคอยเดินจดบันทึกตามหน้าที่ สายตานั้นคอยปรายมองเจิ้นไฉ่เสมอเมื่อเดินมาถึงจุดที่สหายนั่งสอบ เขาก็เริ่มแผนการร้ายที่เตรียมไว้ ปล่อยแมลงป่องตัวโตออกมาเกาะบนแขนเสื้อขุนนางที่เดินอยู่ด้านหน้า จากนั้นก็แสร้งร้องโวยวายตื่นตกใจ ทำให้ใต้เท้าผู้นั้นตระหนกจนต้องถอยหนีสะบัดแขนเสื้อเป็นพัลวัน หลายคนก็หันมาสำรวจตนเอง ทั้งยังปัดไม้ปัดมือไปโดนกระดาษของบัณฑิตตกลงพื้น บางคนกระแทกโต๊ะจนแท่นหมึกร่วงหล่นแตกกระจาย หนึ่งในนั้นคือโต๊ะของหานเจิ้นไฉ่ซึ่งยามนี้กระดาษสอบเขานอกจากจะร่วงหล่นลงพื้น มันยังเปื้อนเปรอะเต็มไปด้วยน้ำหมึกท
หนึ่งเดือนต่อมา...ในขณะที่ตระกูลฟานปลาบปลื้มกับที่อยู่ใหม่ในเมืองหลวง ด้านตระกูลหาน ก็พลิกฟื้นกลับมามีชีวิตปกติเช่นเดิมแล้วตรงบริเวณประตูข้างของจวนยังคงเนืองแน่นเต็มไปด้วยหมอยาและผู้ดูแลร้านยาจากหลากหลายตำบล ที่มายืนรอซื้อสมุนไพรและยาเม็ดสำเร็จรูปเพื่อนำไปจำหน่ายต่อที่ร้านตน ราวกับว่าเมื่อเดือนก่อนไม่เคยเกิดเรื่องยาปลอมเสียอย่างนั้นหากจะว่าไป... ดูเหมือนเหตุการณ์นี้ได้ทำให้ชื่อเสียงของหมอเทวดาน้อยเพิ่มขึ้นเสียด้วยซ้ำ ผลลัพธ์ของการรักษาอันล้ำเลิศที่นางคิดค้นขึ้นมาแก้สถานการณ์ในครานี้ได้ผลดีนักอีกทั้งทางการยังออกหนังสือรับรองคุณภาพยาของนาง เพิ่มความน่าเชื่อถือให้ผู้คนที่เคยลังเลกลับมาใช้ยาของนางอีกครั้ง ที่สำคัญยาของนางก็ดีนัก ไม่ว่าจะป่วยด้วยโรคใด กินยานางเข้าไปหากไม่หายขาดก็จะอาการดีขึ้นทั้งนั้น นอกจากคนที่ป่วยหนักด้วยโรครุมเร้าเกาะกินร่างกายมานานจึงจะรักษายากยาที่ได้ไปส่วนมากก็เป็นแบบเม็ด ไม่ต้องยุ่งยากเอาไปต้มรอให้ออกฤทธิ์เหมือนชุดยาครั้งก่อน ที่สร้างปัญหาจนตระกูลหานเกือบเอาชีวิตไม่รอด ทั้งยาเหล่านี้ก็มีรสชาติหอมกินง่ายแม้แต่เด็กน้อยก็ยังชอบ ที่สำคัญยาที่นางปรุงขึ้นสามารถพกพ
ทว่าเพียงแค่ชายตัวโตยื่นตราบางอย่างออกมา หัวหน้าผู้ตรวจการก็รีบเก็บดาบเข้าฝัก พร้อมกับตั้งท่าจะคารวะ“ไม่ต้อง ข้ามาเพื่อรับตัวหมอเทวดา ที่เมืองเสียนมีคนป่วยสำคัญต้องการให้เขาไปรักษา” ชายที่มาเอ่ยเสียงเข้มบรรดาหมอรวมถึงหลี่ม่านต่างก็หันมามองเขาเป็นตาเดียวหลี่ม่านได้ยินชายร่างโตเอ่ยถึงตน นางก็ก้าวออกมาหยุดยืนต่อหน้าเขา อีกฝ่ายก็จ้องด้วยสายตาคมดุทันที“อย่าบอกนะว่าหมอเทวดาคือเจ้าเด็กน้อยนี่ ข้าไม่มีเวลามาเล่นกับเจ้าหรอกนะ” ชายร่างโตเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนจะกวาดสายตามองหาผู้ที่น่าจะเป็นหมอเทวดาน้อยตามคำเลื่องลือมากที่สุด“คนที่เรือนท่านป่วยเป็นอะไร โรคเดียวกันกับชาวบ้านหรือไม่ หากใช่ท่านให้เขากินยาที่เรากำลังปรุงอยู่ก็พอ ไม่จำเป็นต้องให้ข้าเดินทางไปดูอาการกระมัง” หลี่ม่านเอ่ยเสียงเรียบ แววตาที่จ้องมองอีกฝ่ายก็มิได้เผยความหวาดหวั่นเลย“นะ... นี่เจ้าคือหมอเทวดาน้อยหรือ”“เป็นนางขอรับใต้เท้า” หลัวเจิ้งเอ่ยบอก“ใช่ ๆ นี่แหละหมอเทวดาหาน หรือหมอเทวดาน้อย” หมอชราที่ยืนอยู่ห่างออกไปกล่าวสมทบเพราะเกรงอีกฝ่ายไม่เชื่อ“แต่นางเหมือนเพิ่งผ่านวัยปักปิ่นมา” ชายร่างโตยังแย้ง“ใต้เท้า ข้าไม่มีเวลามาเถียงกับท
เจ็ดวันต่อมา...บรรยากาศหน้าจวนตระกูลหานก็เต็มไปด้วยความโกลาหล เสียงร้องแรกแหกกระเชอของชาวบ้านและญาติผู้ป่วยดังระงมผสมปนเปไปกับเสียงโอดครวญเพราะความเจ็บปวดร่างของชาวบ้านหลายสิบชีวิตนอนซมที่หน้าทางเข้าจวน แต่ละคนใบหน้าซีดเซียวริมฝีปากม่วงคล้ำดูน่ากลัว บางคนกำลังถูกหามมาวางที่หน้าจวน บางคนก็นอนอยู่บนรถเข็นที่จอดเอาไว้เรียงราย บรรยากาศยามนี้ตึงเครียดเป็นอย่างมาก“ท่านหมอ! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”“ใช่! ออกมาดูว่ายาของเจ้าทำอะไรกับสามีของข้า” ท่านป้าผู้หนึ่งตะโกนแทรกฝูงชนเข้ามา ข้างกายนางคือสามีที่นอนนิ่งไม่ได้สติ ข้างกันก็เป็นมารดาที่ป่วยด้วยอาการเดียวกัน“ออกมานะ! นางหมอชั่ว” ชายฉกรรจ์ที่ยืนอยู่ด้านหลังตะโกนซ้ำ ในอ้อมกอดเขาคือภรรยาที่ลมหายใจรวยรินเต็มทีทว่าแม้พวกเขาจะตะโกนมากเพียงใด ประตูจวนหานก็ยังไม่ยอมเปิดออกมาอยู่ดี จากที่มีชาวบ้านเพียงสิบ ก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนทางการต้องมาปิดล้อมเอาไว้ ถึงกระนั้นตระกูลหานก็ยังไม่เปิดประตูออกมารับผิดชอบอันใด นำพาให้ชาวเมืองยิ่งแค้นหนัก“แม่ม่านเอ๋อร์ เราจะทำอย่างไรดี จะส่งคนไปบอกม่านเอ๋อร์ก็ไม่ได้ ไม่รู้ยามนี้ลูกของเราอยู่ที่ใด” ฮูหยินสวี่เอ่ยอย่างเป็นก







