All Chapters of Pagsisisi Ay Pakikinabangan Pa Lang: Chapter 51 - Chapter 60

Dalawang linggo, kumilos si Henry na parang hindi umiiral si Diana. Kung pumasok siya sa kuwarto sa mga meeting sa institute, aalis siya sa loob ng ilang minuto. Kung halos magkasalubong ang landas sa hallway, liliko siya sa kabaligtarang direksyon nang walang pag-aalinlangan. Kapag nagtitipon ang mga donor para sa briefing at nakatayo siya sa research team, dadaan ang tingin sa kanya na parang muwebles. Ni minsan ay hindi siya direktang kinausap. Ni minsan ay hindi niya inamin ang gabing iyon. Sadyang ang katahimikan. Kalkulado. At nakakahiya. Tahimik na kumalat ang balita, tulad ng lagi sa elite circles. Walang hayagang humarap kay Diana, pero nagbago ang mga tingin. Bababa ang volume ng usapan kapag papalapit siya. Manipis at magalang ang mga ngiti. Madaling nabaluktot ang kwento sa kawalan ng katotohanan. Ibinaba ni Diana ang ulo. Mas maaga siyang dumating kaysa karaniwan at mas huli umalis kaysa sa lahat. Inilibing ang sarili sa data sheets, research proposa

Tatlong araw na nakaupo ang resignation letter sa desk ni Diana bago niya ito sa wakas ay pinirmahan. Bawat pagkakataong kunin, bahagyang nanginginig ang kamay. Higit pa sa trabaho ang Eastwood Medical Research Institute. Doon siya lumaki bilang sarili. Doon nakilala ang katalinuhan. Doon may ibig sabihin ang pangalan nang hiwalay sa anumang lalaki. Ngayon ay aalis na siya rito. Tinawag siya ni Merlin sa opisina nang umagang natanggap ang notice. “Sigurado ka?” tahimik niyang tanong, hawak ang letter sa mga daliri. Tumango si Diana. “Sobra kang nagtrabaho upang itayo ang career na ito,” sabi niya. “Hindi tinatapos ng pagbubuntis ang ambisyon.” Nilunok. “Hindi lang ito pagbubuntis.” Sumandal sa upuan, maingat na pinagmasdan. “Siya.” Hindi niya itinanggi. “Nagbabago ang priyoridad ang kasal,” sabi niya sa halip. Tumas ang tingin ni Merlin. “Kung papayagan mo lang itong burahin ka.” Nanatili iyon sa hangin. Sandaling ibinaba ni Diana ang mga mata. “Kailangan ko

Pitong taon sa kasal, tumanggi pa rin si Diana na hayaang mamatay ito nang tahimik. Sinabi niya sa sarili na hindi palaging malakas ang pag-ibig. Na minsan ay kailangang linangin, matiyagang diligan, kahit tuyo ang lupa. Nakakita siya ng mga kasal na mas masama kaysa sa kanya na nakaligtas. Nakakita siya ng malamig na lalaki na lumambot sa oras. Kaya sinubukan niya. Isang gabi, huli ang pag-uwi ni Henry. Pumasok sa dining room, bahagyang hinubad ang kurbata, at huminto nang makita ang setup. “Ano ito?” patag na tanong. “Anniversary natin,” mahinahong sagot. May kumislap na alaala sa mukha, pagkatapos ay nawala. “May meeting ako,” sabi. “Alam ko. Naghintay ako.” Umupo pero hindi na nagkomento pa. Nagsimula ang pagkain sa magalang na katahimikan. Sinubukan ni Diana ang magaan na usapan tungkol sa school project ni Selena, tungkol sa charity event na hino-host ng foundation. Sumagot si Henry sa maikli, sinusukat na mga pangungusap. Nang dumating ang dessert na hin

Nanatiling nakaupo si Henry sa sahig nang matagal pagkatapos tumigil ang mga salita sa dokumento sa harap ng mga mata. Nakapatong ang likod sa pader, malamig ang makintab na ibabaw sa kabila ng damit, pero halos hindi niya ito naramdaman. Bahagyang nanginginig ang papel sa hawak habang muling binasa ang bold na heading, na tila maaaring baguhin ng pag-uulit ang kahulugan nito. “Paano tayo nakarating dito?” bulong sa ilalim ng hininga, tensyonado at hindi pantay ang mga salita. Mabilis ang pag-angat at pagbaba ng dibdib, mababaw ang bawat hininga. “Huli na ba talaga? Diborsyado… talaga?” Bawat salitang pinilit niyang sabihin ay mabigat sa bibig, parang isang bagay na solid at masakit na tumatangging madaling dumaan. Ang finality nito ay pumipilit sa kanya sa paraang hindi kailanman nagawa ng anumang business failure o public scandal. Hindi ito deal na maaaring muling pag-usapan. Hindi kontrata na maaaring i-restructure. Personal ito, irreversible, at ganap na kasalanan niya.

Nakaupo si Henry sa sahig ng living room, awkward na nakabaluktot ang likod sa gilid ng sofa na parang dahan-dahan siyang dumausdos doon nang mga oras ang nakalipas at hindi na nakahanap ng lakas upang muling tumayo. Kalahating nakasara ang kurtina, nagpapapasok ng mahihinang sinag ng late morning light na walang nagawa upang paliwanagin ang bigat sa loob ng kuwarto. Nakakalat ang mga walang-laman na baso sa center table, at maluwag na hawak ang kalahating natapos na bote ng whiskey sa kamay. Gusot ang damit, gusot ang buhok, at may mahinang anino ng hindi naahitan na balbas ang dumilim sa panga. Apat na araw na mula nang gabing iyon sa Nobel Prize ceremony. Apat na araw mula nang panoorin ang pagbagsak ng lahat sa publiko. Apat na araw mula nang dumaan si Diana sa kanya nang walang tingin. Apat na araw mula nang sa wakas ay maunawaan ang lalim ng kayabangan. “Sobra kitang miss,” paos na bulong, magaspang ang boses mula sa sobrang alak at kakulangan ng tulog. Tinititigan