All Chapters of Pagsisisi Ay Pakikinabangan Pa Lang: Chapter 71 - Chapter 80

Bumalik ang alaala sa isip ni Henry nang may ganitong lakas na mas parang eksenang muling nagaganap sa harap mismo ng mga mata kaysa sa simpleng paggunita. Umuugong ang malakas na musika ng nightclub sa hangin, makapal sa amoy ng alkohol at pabango. Kumikislap ang mga kulay na ilaw sa masikip na dance floor habang nagsasama ang mga tawa at usapan sa mabigat na ritmo ng mga speaker. Sa gitna ng masikip na espasyong iyon, napakalapit nina Diana at Merlin sa isa’t isa. Sobrang lapit. Nakasandal ang mga katawan sa isa’t isa, iluminado ang mga mukha ng nagbabagong asul at pulang ilaw sa itaas ng bar counter. Bahagyang makinang ang mga mata ni Diana dahil sa alak na nainom kanina, pero nanatiling nakatitig kay Merlin nang may kakaibang halo ng init at vulnerability. Ilang segundo nang pinagmamasdan siya ni Merlin nang walang imik. Dahan-dahan, inangat ang kamay at ipinatong sa likod ng leeg niya, mahinang humaplos ang mga daliri sa buhok na parang sinusuri kung aatras siya.

“Siyempre ako,” agad na ungol ni Lauren nang hindi man lang nag-isip, hinawakan ang kamay ni Henry. Lumaki ang mga mata ng mga magulang sa pagkagulat habang walang-imik na tinititigan ang sariling anak. “Matanda na naman sila. Bata pa ako.” Hindi lang umalingawngaw ang mga salita sa kuwarto; pinunit nila ito. Parang may invisible na bagay na tumama sa mukha ni Joseph. Bahagyang bumuka ang bibig, pero wala munang lumabas na tunog. Hinahanap ng mga mata ang mukha ng anak, umaasa, desperadong umaasa, na mali ang narinig. Na sa isang paraan ay binabaluktot ng acoustics ng malamig na kongkretong kuwartong ito ang boses niya. Na ang mahal niyang anak, ang himalang batang ginugol niya nang mga taon na ipinagdarasal, ay hindi lang kinondena siya at ang asawa sa anumang kapalaran na pinlano ni Henry. “Lauren!” sa wakas ay tinawag, nababasag ang boses sa hindi paniniwala. Raw at hubad ang shock sa mukha, ang uri na naghuhubad ng dignidad sa lalaki. “Ano… ano ang kakalabas mo lang?”

Mahigpit na hinawakan ang mga pulso ni Lauren ng dalawang lalaki habang hinahatak siya sa marble tiles papunta sa pool. Malamig ang hangin ng gabi sa basang damit, kinakagat ang balat sa bawat segundong dumadaan, pero mas intense ang takot na nasusunog sa ugat kaysa sa anumang maiaalok ng panahon. Kumalat ito sa kanya na parang wildfire, lumalamon sa bawat onsa ng natitirang lakas. Halos hindi tumuntong ang mga paa sa lupa habang hinahatak siya pasulong, napatitisod ang katawan nang walang-awas sa pagitan nila. “Hindi… hindi… please!” sumigaw, nababasag ang boses habang desperadong idinidiin ang takong sa sahig sa pagtatangkang pigilan ang galaw. Pero walang silbi. Mas hinigpitan lang ang hawak, nagtutusok ang mga daliri sa braso na parang humahawak sa isang bagay na walang karapatang makatakas. Naabot nila ang gilid ng swimming pool. Kumikislap ang tubig sa ilalim ng mga ilaw sa paligid ng compound, kalmado, tahimik, at halos maganda sa paraang malupit ang pakiramdam

Galit na tinititigan ang telepono, hinigpitan ni Henry ang hawak hanggang pumuti ang mga kasukasuan. Humigpit ang panga, namumukod ang mga ugat sa gilid ng leeg habang mabangis na nasusunog ang galit sa dibdib. Hindi pantay, mabigat ang hininga, parang lalaking halos hindi na mapanatili ang sarili. Pagkatapos ay bigla— Inangat ang telepono at malakas na ibinagsak sa sahig. “Merlin!” umugong, umalingawngaw ang boses sa kuwarto nang may raw na galit. Agad na nabasag ang telepono, nakakalat ang mga piraso sa sahig. **************** Dahan-dahang naglakad si Diana papunta sa kotse sa office garage, mahinang tumatapik ang takong sa makinis na kongkretong sahig. Mahigpit na niyakap ang bouquet ng mga bulaklak sa dibdib. Muling nagpe-play sa isip ang lahat ng kakalabas lang na nangyari sa opisina. “Diana,” mahinang tinawag ni Merlin, nananatili pa ang boses sa tenga. “Mahal kita. Maging girlfriend ko.” May malambot na ngiti ang kumalat sa labi habang gumagapang ang ini

'Henry, ikaw ang taong pinakanakasakit sa akin.'Ang mga salita ay malakas na umalingawngaw sa loob ng isip ni Diana, napakatalas at napakalinaw na tila ba naging tunay na boses ito na kaniyang binigkas nang malakas.Bahagyang nanlaki ang kaniyang mga mata habang nakatitig sa kaniya, at ang mga emosyon sa kaniyang loob ay mabilis na umaangat at hindi mapigilan.Poot, sakit, pagtataksil—ang lahat ay nabuhol nang sama-sama bilang isang bagay na mabigat at nakakasuffocate.Humigpit ang kaniyang dibdib habang ang mga alaala ay mabilis na pumapasok nang walang pahintulot.Ang lahat ng kaniyang ginawa, ang lahat ng kaniyang kinuha mula sa kaniya, at ang lahat ng kaniyang tiniis nang tahimik ay sabay-sabay na bumagsak pabalik sa kaniya.At ngayon ay nakatayo siya doon, nakatingin sa kaniya na tila ba may ginawa siyang isang bagay na karapat-dapat purihin."Diana," mahina niyang tawag.Ang kaniyang boses ay magiliw. Masyadong magiliw. Mas nakaiinis ito sa kaniya kaysa sa magagawa ng galit."H