Pagsisisi Ay Pakikinabangan Pa Lang のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

Umuwi si Henry nang gabing iyon nang mabagal at mabigat ang hakbang. Isinara ang front door sa likod niya nang may tahimik na click na mahinang umalingawngaw sa malawak na hallway. Agad na sumugod ang housekeeper, lumitaw mula sa direksyon ng kusina. “Welcome back, sir,” magalang niyang sabi, inabot ang briefcase. Ibinigay niya ito nang walang gaanong pag-iisip, binitawan ang handle bago pa man niya ganap na mahawakan. Pagod ang mukha. “Dalhin mo sa itaas,” sabi niya, bahagyang hinubad ang kurbata sa isang kamay. “Susunod na lang ako.” “Opo, sir.” Umakyat siya sa hagdan dala ang briefcase habang nanatili si Henry sa baba. Sandaling nanatiling nakatayo sa gitna ng hallway, isang kamay pa rin ang maluwag na nakapatong sa kwelyo, sinuri ang living room nang may absent na ekspresyon ng lalaking ang isip ay nasa ibang lugar na. Noon niya nakita si Selena. Nakaupo siya sa sofa sa school uniform, bahagyang nakatupi ang mga binti sa ilalim, nakapatong ang school bag sa k

Bahagyang umiling si Diana, na tila sinusubukang linisin ang isip, na tila maaaring muling ayusin ang tanawin sa harap niya kung sapat ang pagkurap. Sa maikling segundo, ganap siyang nagyelo sa tanawin nila roon — si Henry sa crisp suit, perpektong pinindot tulad ng lagi, si Selena na mahigpit ang hawak sa kamay niya sa partikular na hawak na ginagamit ng mga bata kapag alam nilang may nagawa silang mali, parehong nakatitig sa kanya na parang nabibilang pa sila sa buhay niya, na parang may claim sila sa espasyong sinasakop niya. Pero agad na tumigas ang isang bagay sa loob niya, isang pintong isinara nang malakas sa isang lugar na malalim sa dibdib. Nang walang imik, umatras siya papasok sa apartment at matatag na isinara ang glass door. Umalingawngaw ang tunog ng pagsara sa pagitan nila, matalas at pinal. Pagkatapos ay ikinulong niya. Nakatayo roon sina Henry at Selena, nagyelo sa ganap na katahimikan. Hindi lumingon si Diana. Agad siyang lumiko at naglakad nang mas mal

Nanatiling nakatitig ang mga mata ni Diana sa mukha ni Merlin. Tinititigan niya siya, bahagyang bukas ang bibig, pero walang lumalabas na salita. Parang ninakaw ang boses mula sa isang lugar na malalim sa dibdib, naiwan lang ang mabilis, mabigat na tibok ng puso. Sigurado siyang naririnig niya ito. Siguradong naririnig ng buong kuwarto. Ilang linggo na ngayon, kaguluhan ang lahat sa buhay niya: pagtataksil, hindi pagkakaunawaan, near-death experiences, paghihiwalay sa anak, ang paparating na diborsyo. Lumipat-lipat siya sa bawat araw nang nakayuko ang ulo at nakaangat ang guard, nakatuon lang sa pag-survive sa susunod na bagay. Ang pag-ibig ang huling bagay na inaasahan niyang harapin sa gitna ng lahat. At gayunpaman, nandito siya. Tinitingnan siya na parang siya lang ang tao sa kuwarto. Na parang sulit siyang tingnan. “Alam kong dumadaan ka sa medyo magulong yugto ngayon,” mahinahong patuloy ni Merlin, hindi umalis ang tingin sa kanya, matatag at mainit sa paraang hal

“Lauren Johnson, ikaw ang nag-drug sa akin siyam na taon ang nakalipas.” Lumabas ang boses ni Henry sa pagitan ng nakakuyom na ngipin, mabigat sa galit na nagtitipon nang halos isang dekada nang hindi kailanman nakahanap ng tamang target. Matangkad siyang nakatayo sa harap niya — naka-square ang malapad na balikat, mabigat ang pag-angat at pagbaba ng dibdib. Mas mukha siyang bagyo na sa wakas ay nagdesisyong dumapo sa lupa kaysa sa tao. Mahigpit pa rin ang pagkakayakap ng malaking kamay sa leeg niya. Kiskis ang takong ni Lauren sa tiled floor habang nagpupumiglas upang huminga. Kinakamot ng mga daliri ang pulso niya, nagtutusok ang mga kuko sa balat, pero hindi niya pinakawalan ang hawak. Malaki ang mga mata sa isang bagay na hindi niya suot nang pumasok — takot, raw at walang filter, ganap na nawala ang bawat bakas ng playful na kumpiyansa na dala niya nang dumating. Desperado siyang huminga. “Hindi… hindi, hindi!” paos niyang sabi nang sa wakas ay itulak siya niya.

Nagyelo si Diana sa sandaling makita siyang papunta sina Henry sa kanila. Hindi siya kalmadong naglalakad. Gumagalaw siya nang may urgency, may galit, may isang bagay na recklessly na hayagang nakaupo sa mga mata na hindi niya inabala na itago. Ang uri ng tingin na natutunan niyang basahin sa mga taon ng kasal; ang nangangahulugang may desisyon na siya bago pa dumating. Naramdaman ni Merlin ang pagiging matigas ng katawan niya sa tabi at instinctive na hinigpitan ang braso sa baywang niya. Huminto si Emma sa gitna ng pangungusap, nadarama ang biglaang pagbabago sa hangin sa paraang minsan ay ginagawa ng mga bata bago pa man ito maiproseso ng mga adulto. “Diana, seryoso?” Pinutol ng boses ni Henry ang umaga na parang talim. Bago pa siya makareact, sumulong siya at marahas na hinawakan ang pulso niya. Sapat ang higpit upang mapakurap siya, sapat upang mag-iwan ng bakas. “Ganun ka ba kadesperado sa susunod na lalaki?” dinura niya, tumutulo ang galit sa bawat salita. Lumuk