All Chapters of Pagsisisi Ay Pakikinabangan Pa Lang: Chapter 61 - Chapter 70

“Hahahahaha!” Umalingawngaw ang tawa ni Lauren sa malabong iluminadong kuwarto, malakas at matalas, ang uri ng tawang nagpaugoy nang hindi mapakali sa mga lalaking nakatayo sa paligid. Hindi ito ang tawa ng taong ganap na nawalan ng bait, kundi isang bagay na mas masama — ang tawa ng taong wala nang dapat katakutan. Bahagyang iniling ang ulo habang tinititigan si Henry, kumikislap ang mga mata sa kakaiba, hindi mapakaling katahimikan sa kabila ng pulang bakas na namumulaklak sa pisngi. “Ako ang malupit?” tanong sa pagitan ng mga alon ng tawa, paos ang boses pero tumutulo pa rin sa panunuya. “Henry, ikaw ang nanood sa lahat ng nangyari, tandaan mo?” Isa pang alon ng tawa ang sumabog mula sa kanya, mas malakas sa pagkakataong ito, nanginginig ang mga balikat laban sa mga lubid na mahigpit na humahawak sa kanya sa upuan. Sandaling nagkatinginan ang mga lalaki sa kuwarto. Kahit si Martins, na matigas na nakatayo malapit sa pinto nang may karaniwang propesyonal na komposisyon,

Mabilis at mabigat ang mga hakbang ni Henry habang tinatawid ang makitid na stretch ng pavement papunta sa kanila. Sobrang higpit ng panga hanggang nanginginig ang mga kalamnan sa mukha sa pinipigilang galit. Bago pa ganap na mairehistro ni Diana ang presensya niya, sumugod ang kamay at matatag na yumakap sa pulso, hinila siya papunta sa tabi nang may puwersang bahagyang napatisod siya. “Bakit ba paulit-ulit kang nakikipagflirt sa lalaking ito?” hingi ni Henry, matalas at sapat ang lakas ng boses upang putulin ang tahimik na hangin ng hapon. Inangat ang kabilang kamay habang tumuturo nang may paratang kay Merlin, na nakatayo nang ilang hakbang lang ang layo. Nasusunog ang mga mata ni Henry sa halo ng galit at isang bagay na mas madilim, isang bagay na kahawig ng selos, bagama’t hindi niya kailanman hayagang aaminin. Sandaling tinitigan siya ni Diana sa hindi paniniwala bago tumigas ang ekspresyon. Ang init na sandaling napuno ang mukha habang nakikipag-usap kay Merlin ay a

Kakapagtapos pa lang ni Diana sa paglilinis ng maliit na sugat sa leeg ni Merlin. Bahagyang sumandal pabalik, maingat na pinagmasdan ang gawa. “Subukang huwag masyadong igalaw ang leeg,” mahinahong sabi. “Hindi malalim ang hiwa, pero maaaring muling bumukas kung pabaya ka.” May maliit na tango si Merlin, bagama’t mas matagal kaysa kinakailangan ang pagkakapirmi ng mga mata sa mukha niya. May tahimik na init sa ekspresyon. Sa sandaling iyon, may matiyagang katok sa pinto. Pinutol ng biglaang tunog ang sandali. Bahagyang kumunot ang noo ni Diana at tumayo mula sa upuan. “Sino kaya iyon sa oras na ito,” bulong sa sarili. Naglakad sa maliit na living room papunta sa entrance at binuksan ang pinto. Habang hinuhugot ito, agad na nagbago ang ekspresyon. Nakatayo sa labas si Henry. Agad na lumitaw ang inis sa mga mata. “Ano ang ginagawa mo rito?” tanong ni Diana, bahagyang inililigid ang mga mata na parang ang huling bagay na gusto niyang harapin ngayong gabi ay ang pres

Ang urgent na tawag na ginawa ni Martins nang gabing iyon ay naging ganap na may kinalaman sa trabaho. Pagkatapos sagutin ni Henry ang telepono at marinig ang tensyon sa boses ni Martins, inaasahan niya ang isang bagay na mas masama. Sa isang sandali, nagtaka pa kung may nangyari muli kay Diana. Pero mabilis na ipinaliwanag ni Martins ang sitwasyon. Isang major client, isa sa pinakamalaking international partners ng Goldings Corp, ang biglang humiling ng meeting kay Henry nang mismong gabing iyon. Ayon sa assistant ng client, urgent ang usapin at hindi maaaring maghintay hanggang sa susunod na linggo. Sa normal na sitwasyon, agad na sasang-ayon si Henry. Ang client na ito ay humahawak ng mga kontrata na nagkakahalaga ng milyon-milyon, at mahalaga ang pagpapanatili ng relasyong iyon para sa katatagan ng kumpanya. Gayunpaman, malayo sa normal ang mood ni Henry nang gabing iyon. Kumukulo pa ang isip sa mga imahe nina Diana at Merlin na magkasama sa apartment na iyon. An

“Diana…” muling tinawag ni Henry. Iba na ngayon ang boses. Nawala ang galit na pumuno rito kanina. Ang natitira ay raw, masakit na desperasyon. Humigpit ang lalamunan habang tinitingnan siyang nakatayo nang ilang hakbang ang layo sa balkonahe. “Diana,” inulit ni Henry, nababasag na ngayon ang boses. “Hindi ako mabubuhay nang wala ka. Ikaw lang ang minamahal ko.” Parang lalaking nalulunod ang pag-amin, kumakapit sa huling piraso ng kahoy na lumulutang sa karagatan. Isang hakbang siyang sumulong. Dahan-dahan, maingat, na parang papalapit sa isang bagay na marupok. Inangat ang kamay, inaabot ang balikat niya. Pero sa sandaling halos mahawakan ng mga daliri— Lumipat si Diana. Agad na umatras. Mabilis, instinctive ang galaw, parang taong umiiwas sa apoy. Nagyelo ang kamay ni Henry sa ere. Sa isang segundo, walang nagsalita sa kanila. Bitbit ng katahimikan sa pagitan nila ang mga taon ng sakit. Tinitigan siya ni Diana. Hindi na malambot ang mga mata. Nasusuno