All Chapters of เทียนเผิง : แสวงวิถี: Chapter 41 - Chapter 50

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๔๒ — สิ่งที่ห้ามทำ เช้าวันถัดมาไม่มีใครพูดถึงชายชุดดำบนยอดเขาอีก หมู่บ้านยังตื่นขึ้นพร้อมเสียงไก่ขันเหมือนเดิม ควันจากเตาอาหารลอยเหนือหลังคาเป็นเส้นบาง ๆ และเสียงไม้กวาดของยายซู่อิงก็ดังอยู่หน้าบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ เทียนเผิงตื่นเพราะถูกไม้กวาดกระทบปลายเท้า เขาลืมตาขึ้นมองหญิงชราที่กำลังยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงหน้า “ตื่นแล้วก็ไปผ่าฟืน” นางว่า เทียนเผิงลุกขึ้นนั่งอย่างว่าง่าย “วันนี้ฝนจะตก” เขาบอก “รู้แล้ว” ยายซู่อิงตอบ “เพราะงั้นยิ่งต้องผ่าแต่เช้า เดี๋ยวฟืนเปียกแล้วเจ้าจะบ่นว่าผ่าไม่ได้” เทียนเผิงมองกองฟืนที่อยู่ข้างกำแพง ก่อนมองท้องฟ้าแล้วพยักหน้า เขาเพิ่งค้นพบว่าการมีคนคอยบอกว่าต้องทำอะไรในตอนเช้า ไม่ได้เป็นเรื่องน่ารำคาญอย่างที่เคยคิด อาเหลียงวิ่งออกมาพร้อมขนมแป้งครึ่งชิ้นในมือ “พี่เผิง วันนี้ไปหาพี่หลินเยว่ไหม” เทียนเผิงกำลังหยิบขวาน “ไป” เด็กกัดขนมคำหนึ่งแล้วถามต่อ “ไปทำอะไร” “ไม่รู้” “แล้วไปทำไม” เทียนเผิงหยุดคิด “ไปช่วย” อาเหลียงทำหน้าเหมือนรู้คำตอบอยู่แล้ว “พี่เผิงชอบพี่หลินเยว่ใช่ไหม” ขวานในมือเทียนเผิงหยุดกลางอากาศ ยาย

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๔๔ — คนที่เปิดประตู คนแรกที่มาหาหลินเยว่ในเช้าวันนั้นคือหญิงชราคนเดิม นางยืนอยู่หน้าบ้านพร้อมถุงผ้าใบเล็กที่เคยใส่ยา และเมื่อเห็นหลินเยว่เดินออกมา นางก็รีบยกมือขึ้น “หมอหลิน ยาข้าหมดแล้ว” หลินเยว่มองถุงในมือของนาง ก่อนหันไปมองเทียนเผิงที่กำลังถือกระเป๋ายาอยู่ “ข้ารู้” นางตอบ “วันนี้ข้าจะไปหา” หญิงชราลังเล “แต่เขาบอกว่าห้าม” หลินเยว่ยิ้ม “เขาห้ามเปิดร้าน ไม่ได้ห้ามข้าไปเยี่ยมคนไข้” หญิงชรามองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา “งั้นข้าจะเดินกลับไปรอที่บ้าน” แล้วนางก็เดินจากไปอย่างช้า ๆ เทียนเผิงมองตาม “นางไม่กลัว?” หลินเยว่ตอบ “กลัวสิ” “แล้วทำไมยังมา” “เพราะปวดเข่า” นางพูดง่าย ๆ “ความกลัวกับความปวดอยู่ด้วยกันได้” พวกเขาออกเดินตั้งแต่เช้า วันนี้คนไข้มากกว่าวันก่อน และข่าวเรื่องร้านยาถูกปิดก็ทำให้หลายคนไม่กล้าเข้ามาหา หลินเยว่จึงเดินไปตามบ้านทีละหลัง ตรวจคนป่วยเท่าที่ทำได้ บางคนมีไข้ บางคนเป็นแผล บางคนแค่ต้องการรู้ว่าตัวเองยังไม่เป็นอะไร เทียนเผิงเริ่มทำงานโดยไม่ต้องรอให้นางบอก เขาจำได้ว่ากระเป๋าใบไหนใส่ผ้าพันแผล ใบไหนใส่สมุนไพรแห้ง และรู้ว่

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสาม — จอมพลคืนฟ้า ตอนที่ ๔๖ — ผู้กลับคืนสู่ฟ้า เช้าวันที่เจ็ด เทียนเผิงไม่ได้ออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เขานั่งอยู่หน้าร้านยาของหลินเยว่จนแสงแรกพาดผ่านรั้วไม้และแตะปลายยอดต้นดอกเหลืองเบา ๆ กลีบดอกสองสามกลีบร่วงลงบนพื้นโดยไม่มีเสียง เขามองมันอยู่นานก่อนก้มลงเก็บขึ้นมาวางไว้ข้างถ้วยไม้ของตัวเองบนโต๊ะ เมื่อเงยหน้าขึ้น หลินเยว่กำลังยืนมองเขาอยู่จากประตูร้าน นางไม่ได้แต่งตัวสวยกว่าปกติ ไม่ได้เตรียมของฝาก ไม่ได้ทำสิ่งใดให้ดูเหมือนการจากลา มีเพียงผ้าสีซีดผืนหนึ่งพาดอยู่บนไหล่ กับมือที่กำลังถือถ้วยข้าวร้อน “กินก่อน” นางพูด เทียนเผิงมองถ้วยแล้วหัวเราะเบา ๆ “ข้ากำลังจะไปสวรรค์” “ข้ารู้” “แล้วเจ้าก็ยังให้ข้ากินข้าว” “ยิ่งต้องกิน” นางตอบ “สวรรค์ไม่มีข้าวที่ข้าหุงให้ท่าน” เขาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนยกถ้วยขึ้นกินแต่โดยดี ไม่มีใครพูดคำว่า “คิดถึง” ไม่มีใครพูดว่า “กลับมาเร็ว ๆ” ไม่มีใครสัญญาว่าทุกอย่างจะเหมือนเดิม เพราะต่างรู้ดีว่าคำสัญญาบางคำ หากพูดออกมาแล้ว วันหนึ่งมันจะกลายเป็นสิ่งที่ใช้ทำร้ายคนฟังเมื่อทำไม่ได้ดังใจ เทียนเผิงจึงกินข้าวจนหมด วางถ้วยลง แล้วหยิบถ้วยของ

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสาม — จอมพลคืนฟ้า ตอนที่ ๔๘ — สนามรบที่ไม่มีศพ สนามรบอยู่ไกลจากสวรรค์กว่าที่เทียนเผิงจำได้ หรือบางทีความทรงจำของเขาอาจทำให้มันใกล้กว่าความจริง เขากับเทียนโหย่วออกจากประตูเหนือก่อนแสงแรกของแม่น้ำสวรรค์จะเปลี่ยนจากสีดำเป็นเงิน ระหว่างทางไม่มีผู้ใดพูดมากนัก เบื้องล่างคือชั้นเมฆที่ซ้อนกันเหมือนทะเลสีขาว เบื้องบนเป็นหมู่ดาวซึ่งไม่เคยตกดิน และตรงกลางมีเพียงคนสองคนที่เคยผ่านสงครามมาด้วยกันมากพอจะรู้ว่า บางครั้งสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในสนามรบไม่ใช่เสียงร้องของคนกำลังตาย แต่คือสถานที่ที่ควรมีเสียงแล้วกลับเงียบ เทียนโหย่วหยุดตรงขอบเขตหนึ่งแล้วชี้ลงไป “ตรงนั้น” เทียนเผิงมองตาม เห็นแผ่นดินสีเทาลอยอยู่กลางความว่างเปล่าเหมือนเศษหินที่ถูกใครหักออกจากโลกแล้วโยนทิ้ง ไม่มีต้นไม้ ไม่มีแม่น้ำ ไม่มีสัตว์ ไม่มีแม้แต่ลม พื้นดินแตกร้าวเป็นร่องยาวและยังมีรอยไหม้ดำหลงเหลืออยู่ตามหน้าผา ทั้งที่ศึกนั้นผ่านมานานจนมนุษย์บนโลกเกิดและตายไปได้หลายชั่วอายุคน เทียนเผิงก้าวลงบนพื้น ร่างของเขาหยุดนิ่งทันทีเมื่อฝ่าเท้าสัมผัสดิน ความรู้สึกหนึ่งแล่นขึ้นมาจากใต้พื้น ไม่ใช่ความทรงจำ แต่เป็นสัญชาตญา

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสาม — จอมพลคืนฟ้า ตอนที่ ๕๐ — ศัตรูที่ห้ามจดจำ เสียงระฆังดังอยู่ภายในศีรษะของเทียนเผิง ทั้งที่รอบกายเงียบสนิท รอยแตกบนพื้นค่อย ๆ แผ่กว้าง แสงสีดำลอดขึ้นมาตามร่องหินเหมือนหมึกกำลังซึมผ่านกระดาษ เทียนโหย่วขยับเข้ามาขวางด้านหน้า แต่เทียนเผิงยกแขนกันเขาไว้ “อย่าพูดชื่อมัน” เทียนโหย่วชะงัก “เจ้าเพิ่งพูดไปเอง” “ข้ารู้” “แล้วตอนนี้?” “ลืมมัน” เทียนโหย่วจ้องหน้าเขา “เจ้าสั่งให้ข้าลืมแม่ทัพที่เคยเลี้ยงสุราข้าสามคืนเพราะข้าแต่งงานหรือ?” เทียนเผิงหันมอง “เจ้าก็ยังไม่เคยแต่งงาน” “นั่นไม่ใช่ประเด็น!” เสียงหัวเราะดังขึ้นจากใต้พื้น รอยแตกขยายอีกหนึ่งชุ่น เทียนเผิงหันกลับทันที “เห็นหรือไม่” เทียนโหย่วเงียบ “ยิ่งเรานึกถึงมัน ประตูกว้างขึ้น” คราวนี้เทียนโหย่วไม่เถียง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก เก็บดาบเข้าฝัก และพยายามทำสีหน้าเหมือนคนที่ไม่ได้ยืนอยู่เหนือสิ่งซึ่งอาจเป็นประตูให้ผู้รุกรานเข้ามาในสามภพ “ดี เช่นนั้นข้าจะคิดเรื่องอื่น” “คิดอะไร” “หนี้พนันของกุยเสอ” รอยแตกหยุดขยายไปชั่วขณะ เทียนเผิงพยักหน้า “ใช้ได้” “ข้ารู้อยู่แล้วว่าหนี้ของมันมีประโยชน์สักวัน” เทียนเผิงเกือบย